Drie jaar na Sciencing heeft Millionaire de opvolger klaar. APPLZ ≠ APPLZ (spreek uit als “apples not apples”) is een album nokvol oorwurmen. De appel op een piëdestal, waarom ook niet.
Op sluikse wijze baant deze vierde van Tim Vanhamel en zijn band zich een baan naar je oorschelp, de hamer en het aambeeld, om vervolgens rond te tollen in je evenwichtsorgaan. De plaat grijpt je meteen bij de hoorns met “Cornucopia”, met een onvermurwbare start die lijkt geplukt uit een Soulwaxplaat. Met onder water gedrenkte conga’s en psychedelische gitaarrifs graait Vanhamel lustig naar de topnotch-soul uit de jaren 70 van Curtis Mayfield. Het nummer is eigenlijk geen echte start gegund, noch een einde. Het ís gewoon. Net zoals wij allen appels (zouden) zijn, en in de oneindigheid van de continuïteit ook individueel geen echt startpunt kennen. Slaaf van de markt, verslaafd aan consumptie. “The market runs on lust and greed/self-adjusting the supply and need.” Zet je schrap voor zwartgelakte bassen en een zalvende gitaarriedel.
Geen desert rock, al lijkt het die richting uit te gaan wanneer “Los Romanticos” inzet. Het heeft meer weg van een spaghettiwestern zonder kompas. “We’ve been searching for a trail to follow along/Back to the time when we were born”. Wie zoekt, die vindt, zo gaat het gezegde, maar op het gezapige tempo van dit nummer, zal het nog even duren. Vergis u echter niet, deze cowboy heeft je sowieso in z’n lasso, ook als-ie zich voortsleept in een zanderig kader.
Twee weken geleden werd “Strange Days” als opwarmertje-dat-kan-tellen op ons losgelaten. Het is opzwepend, strak en bezwerend, en herbergt een ontembare apocalyptische begeerte. “The day the world ends/I will be watching/From the frontrow seat/You bring the thunder/I’ll bring the lightning/Maybe we can meet/”, een refrein waarin je je god voelt op de dansvloer. Dance mob, iemand? Ook de bijbehorende videoclip is de moeite: denk Willy Wonka, maar dan met groene appels.
Bij wijlen heeft deze plaat het karakter van een garageband met ambitie voor stadionrock. Luister naar “Whiplash”, en je hoort meteen het fantastisch schizofrene kantje van Vanhamel. Doordraaien op overstuurde gitaren en overgeile saxen, om er dan ongegeneerd een sneaky synthdeuntje in te smokkelen. De snoodaard stak er, nu we toch bezig zijn, ook nog eens conga’s in. Overdaad schaadt? Nee hoor, consumeren, consumeren!
Vanhamel keelt als Kim Deal in “Dig a Ditch”, scheurt als Hendrix in “The Watchman”, stoeit met Percy Sledge in “Applude”, walst met George Clinton in “Blue Mountains, White Sky”. P-funk après la lettre, wat heerlijk. Nee hoor, we vergelijken geen appels met peren. Deze plaat is op-en-top Belgisch surrealisme. Vrij van ratio en propvol illusies en fantasieën. Wie weet vond Vanhamel zijn obsessie voor appels bij Magritte. Het zou ons niet verbazen. APPLZ ≠ APPLZ, ceci n’est pas une pomme?
Millionaire speelt op 21 maart in Alter Schlachthof (Eupen), 25 maart in Cactus (Brugge), 28 maart in Reflektor (Luik), 29 maart in Trix (Antwerpen), 31 maart in Het Depot (Leuven), 3 april in De Kreun (Kortrijk), 11 april in de Muziekodroom (Hasselt), 14 april in de Handelsbeurs (Gent) en 30 april in de Botanique (Brussel).
