Banner

Pink Floyd

The Wall

Patrick Van Gestel - 02 februari 2004


Ik moet 15 geweest zijn toen mijn zuster mij 'The Wall' gaf voor mijn verjaardag of als nieuwsjaarcadeau. De hoes op zich was al intrigerend. Uiteraard moest de plaat (een dubbel-LP) meteen op de platenspeler en de eerste tonen deden mij naar de volumeknop grijpen: wat was dat? Hoorde dit zo? Al gauw werd ik echter met de feiten geconfronteerd wanneer de scheurende gitaar van David Gilmour mijn trommelvliezen op de proef stelde. De eerste tonen en ik was al verkocht. Aanvankelijk was het vooral de eerste plaatkant van de eerste plaat, met de obligate single 'Another Brick in the Wall Part I', die grijs gedraaid werd. Vooral 'Mother' intrigeerde me, met alweer een magistrale Gilmour, die een pracht van een solo weggeeft (niet zijn enige op de plaat trouwens). Misschien herkende ik mezelf wel in de tekst : verstikkende moederliefde is iets waar iedere jongen wel eens mee te maken krijgt. Met de leeftijd groeide de waardering voor de rest van de plaat, inclusief het fanfareske proces ('The Trial') op plaatkant 4. Krachtige songs ('Young Lust', 'Run Like Hell') worden afgewisseld met heerlijke rustigere nummers ('Goodbye Blue Sky', 'Hey You', 'Nobody Home').
De film van Alan Parker met dezelfde naam, die ik later te zien kreeg (en inmiddels op DVD te verkrijgen is), gaf me bovendien een beter inzicht in de demonen waar Roger Waters mee worstelde, niet in het minst door de prachtige tekeningen van Gerald Scarfe (later ook tekenaar van Disney's 'Hercules'). Dit was het werk van een getormenteerde ziel, op zoek naar zichzelf. In die tijd was het nog hip om een conceptplaat te maken, nu wordt dergelijk werk met de nek aangekeken. Toch is deze plaat af, zo af zelfs dat ze eindigt waar ze begint en omgekeerd. Weinig nummers kan je op zichzelf bekijken, het is het geheel dat zo'n overweldigende indruk maakt.
Toch wil ik nog even 'Comfortably Numb' aanstippen, met een alweer fantastische solo van Gilmour (na die van 'Hotel California' de beste gitaarsolo ooit, naar verluidt), maar dat is slechts een deel van het geheel en het geheel is in dit geval een meeslepend nummer dat je bij de keel pakt om je niet meer los te laten. Dit werkstuk kan je dan ook met recht en reden een klassieker noemen.

PS: In die tijd bracht Pink Floyd de hèle plaat als liveshow. Ook daarvan is nu een CD ('Is There Anybody Out There?') uitgebracht, die eveneens de moeite van het beluisteren waard is.
E-mailadres Afdrukken
 
Pink Floyd

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST