Banner

The Ex feat. Getatchew Mekuria + Guests

9 december 2011, De Kreun

Guy Peters - 10 december 2011

Sinds die van The Ex Mekuria uitnodigden voor het feestje ter ere van hun vijfentwintigjarige bestaan in 2004, hebben ze er al een paar tours opzitten met de Ethiopische saxofonist. De negenkoppige band die opdook in De Kreun had geen nieuw album te presenteren, maar zorgde toch voor een voorspelbaar goed concert dat het status van Nederlands beste nog maar eens onderstreepte.

Het concert sloot eigenlijk perfect aan bij Moa Anbessa, het album dat in 2006 verscheen en liet horen hoe mooi het spel van de in 1935 geboren (en sinds 1949 professionele!) saxofonist en de Nederlandse avant-punks in elkaar past. Staat The Ex doorgaans garant voor hoekige gitaarrock die de meest uiteenlopende invloeden toelaat, dan is het kwartet aan de zijde van de gast nog sterker gericht op repetitieve grooves, gekapt gitaarspel en de cyclische ritmepatronen van onverstoorbare dansmachine Katherina Bornefeld, die samen met gelegenheidsbassist Colin McLean (net als Andy Moor ex-lid van Dog Faced Hermans) zorgde voor momenten van pure trance.

Het blijft ook een belevenis om die combinatie Moor-Hessels aan het werk te zien, om te horen hoe bedreven en gedreven ze die tegen de dissonantie aanleunende gitaarlijnen blijven vervlechten, nu en dan uitbarsten in gecontroleerde chaos en strakheid kunnen verenigen met onweerstaanbare flow. Openers “Musicawi Silt” en “Ethiopia Hagere” waren perfect gekozen om het feestje op gang te brengen, met hun jachtige gitaarwerk, de hardnekkig voortdenderende beat, de soulvolle tenorsolo’s van Mekuria en het ondersteunende spel van de gasten. Daarbij zat oudgediende Wolter Wierbos (trombone), maar ook Brodie West (altsax) en de Amerikaanse rietblazer Ken Vandermark (baritonsax/klarinet).

Zanger Arnold de Boer speelde een minder prominente rol dan normaal, want slechts een paar songs zijn voorzien van zangpartijen. Dat werd echter handig opgelost, want de man speelt ook een mooi stukje trompet. Daardoor kreeg je bij momenten een linie van vijf simultaan schetterende en pompende blazers, die allemaal ten dienste van het collectief speelden. Ze kregen wel allemaal eens de gelegenheid om het laken naar zich toe te trekken -- Vandermark deed dat bijvoorbeeld met een steeds intenser worden klarinetsolo die liet horen dat hij ook in rockcontext z’n mannetje kan staan --, maar dit concert stond vooral in het teken van de groove, het ritme en de dans.

Mekuria heeft z’n kenmerkende, vol herhalingen gestoken stijl die door en door Afrikaans klinkt, maar qua sfeer vrij nauw aansluit bij melodische Amerikaanse freejazz. Hier en daar kon je de man betrappen op een wat rommelige timing, maar dat kwam de onderbuikexpressiviteit van de muziek enkel ten goede en het werd bovendien probleemloos opgevangen door dit stelletje rasmuzikanten. Zijn solomoment “Tezeta” zorgde bovendien voor een ingetogen hoogtepunt, dat perfect ingebed lag tussen de potige skronk van The Ex. Zo kreeg ook het door Bornefeld gezongen “Eoleyo”, uit het recentste album Catch My Shoe (2010), een ritmisch opjuttende behandeling die voor een regelrechte hypnose zorgde.

Sommige bandleden zagen er wat vermoeid op bij het betreden van het podium, maar dat was een bedenking die na dertig seconden verdwenen was en het erop volgende uur ook niet meer de kop zou opsteken. The Ex, Getatchew Mekuria én de gasten speelden een potige en levendige set die gerust nog een verlenging had kunnen verdragen en ons bijna deed vergeten wat een stijve hark we eigenlijk wel zijn. Verder dan wat wiegen en hoofdschudden geraken we nog altijd niet, maar geloof ons: zo aanstekelijk zijn de feestjes zelden.

E-mailadres Afdrukken
 
The Ex feat. Getatchew Mekuria + Guests

Advertentie

TEST