Banner

Side A

15 oktober 2011, coStA (Antwerpen)

Guy Peters - foto's: Geert Vandepoele - 16 oktober 2011

Op papier was de combinatie van deze drie muzikanten niet voor de hand liggend, al leverde het met A New Margin wel een album op dat mogelijke twijfels prompt van tafel veegde. Gisteren werd bewezen dat het trio ook live moeiteloos kan overtuigen, en dat met een set die mikte op hoofd én onderbuik.

Het werd natuurlijk ook geen woeste machobedoening. Side A deelt geen kopstoten uit zoals The Thing dat doet (Vandermark is dan ook niet de brute geweldenaar die Mats Gustafsson wel is, of toch kan zijn), al werd er nu en dan wel behoorlijk vurig gemusiceerd, met strategisch geplaatste momenten van introspectie en passages vol explosiviteit. Wat meteen opviel, was de afwezigheid van Vandermarks bariton, die ingeruild werd voor een tenorsax. Natuurlijk is dat wel nog altijd z’n lijfinstrument, naast de klarinet, die een steeds centralere plaats ingenomen heeft in z’n oeuvre. Het is dan ook opvallend dat hij op dat instrument een pak meer tref- en zelfzeker klinkt dan pakweg een decennium geleden. Net als bvb. Ab Baars lijkt Vandermark zich als saxofonist te kunnen gaan meten met de beste klarinettisten.

Binnenvallen werd meteen gedaan met een zwierige versie van “Boxer”, grotendeels gedragen door een herhalende pianomotief dat zo geplukt lijkt uit een mysterieuze noir film, waar drummer Taylor z’n steeds ontglippend ritmes rond kon boetseren en dat de blazer meteen de gelegenheid gaf om de longcapaciteit tentoon te spreiden. Het was direct ook een goede indicatie van wat volgen zou: een afwisseling van robuust samenspel en verrassende verfijning, van aandacht voor detail en de durf om te werken met eenvoudige ideeën. Herhaaldelijk kreeg je die twee gezichten van de band te zien, en enkele keren ook binnen een en hetzelfde nummer. Zo ging “Permanent Sleeve (Walking Hand)” van start met een verwarrend steekspel van onregelmatige figuren, maar kreeg het een wending die het naar melancholische puurheid voerde.

Het trio wist z’n composities (het volledige album plus nog een tegendraads stuk van de pianist) ook mooi te verdelen en combineren: Wiiks “Arborization” was een en al delicate ingetogenheid, met een hecht en zoetgevooisd samenspel tussen de pianist en de rietblazer dat aan de meest fragiele momenten van Free Fall deed denken. Je zou er bijna door vergeten dat ze even daarvoor nog aardig van leer aan het trekken waren, want Taylors “Cometing” werd na het strakke openingsstuk en een meeslepende drumsolo al snel omgebouwd tot een lesje in power play, waarbij Wiiks handen onhoudbaar over het ivoor klaterden en vooral Vandermark het vuur compleet aan de lont stak met een niet te stoppen uitbarsting. Indrukwekkend om te horen.

Zoals verwacht werd dit ook een demonstratie in samenspel. Hier en daar kon je de muzikanten betrappen op enkele onvolkomenheden en er zat soms een slordigheidje in dat meteen opgevangen werd, maar je hoorde vooral ook een fraaie wisselwerking waarbij ego’s terzijde geschoven werden en enkele composities hun albumtegenhangers wisten te kloppen. Zo was “Giacometti” ondanks z’n frisse ritmes en vitale pianospel een nummer dat gaandeweg een verschroeiende intensiteit verwierf die een gierende climax kende in Vandermarks uitgestelde finale. Iets later was dat ook het geval bij “Fold”, dat de tweede set afsloot met een perfecte getimede knal.

Kortom: de drie lieten horen aan elkaar gewaagde muzikanten én componisten te zijn en speelden een set die je de oren deed spitsen bij weelderige experimenten (“Enclitics”, “The Kreuzberg Variations”), maar ook stukken liet horen die zorgden voor climaxwerking en houvast (“What Is Is”, “Trued Right”). Misschien te gestructureerd voor improvisatiepuristen en dan weer te grillig voor liefhebbers van een jazzke, maar deze kleppers lieten horen moeiteloos overweg te kunnen met een tussenvorm die het beste van beide werelden leek te combineren. Het resultaat was een ijzersterk optreden dat doet uitkijken naar een volgend weerzien.

Na concerten met het Peter Brötzmann Chicago Tentet, Fred Van Hove, The Ex, Lean Left en Side A is Vandermark België nog niet beu dit jaar. Tijdens het Follow The Sound festival stelt hij een andere nieuwe band, Made To Break, voor en zal hij meespelen met The Thing.

E-mailadres Afdrukken
 
Side A
Clean Feed
www.kenvandermark.com

Recensies:
Ken Vandermark & Fred Lonberg-Holm/Nate Wooley :: Resistance + East By Northwest
Platform 1 :: Takes Off
The Resonance Ensemble :: What Country Is This?
Ken Vandermark :: The Conversation + Mark In The Water
Side A :: A New Margin
Reed Trio :: Last Train To The First Station
The Resonance Ensemble :: Kafka In Flight
Ken Vandermark :: Strade d’Acqua/Roads Of Water
Powerhouse Sound :: Overlap
The Vandermark 5 Special Edition :: The Horse Jumps And The Ship Is Gone
Paal Nilssen-Love & Ken Vandermark :: Milwaukee Volume + Chicago Volume
Lean Left :: The Ex Guitars Meet Nilssen-Love/Vandermark Duo, Volume 1
iTi :: Artifact :: iTi Live in St. Johann
Vandermark 5 :: Annular Gift

Live:
Fred Lonberg-Holm & Ken Vandermark :: 17 mei 2015, Parazzar (Brugge)
Ken Vandermark & Paal Nilssen-Love :: 9 maart 2014, Parazzar (Brugge)
Bert Dockx & Mauro Pawlowski + Paal Nilssen-Love & Ken Vandermark :: 20 oktober 2013, Zuiderpershuis
Ken Vandermark :: 10 mei 2013, La Médiathèque du Manège (Bergen)
Brandlmayr, Kurzmann & Vandermark :: 17 februari 2013, Parazzar (Brugge)
Manuel Hermia Trio + Platform 1 :: 25 oktober 2012, Vooruit
Ken Vandermark :: 18 maart 2012, Parazzar
The Resonance Ensemble :: 17 maart 2012, KC BELGIE
Free Fall :: 3 maart 2012, De Singer
The Ex feat. Getatchew Mekuria + Guests :: 9 december 2011, De Kreun
Follow The Sound :: 12 november 2011, De Singel
[sic] electric + Lean Left :: 10 september 2011, Les Ateliers Claus
Jazz Middelheim :: 15 augustus 2011, Park den Brandt
Jason Stein’s Locksmith Isidore + Cinc :: 19 februari 2011, KC BELGIE
The Vandermark 5 + Atomic :: 12 september 2010, Flux/S Festival, Eindhoven

Artikels:
Paal Nilssen-Love & Ken Vandermark :: Q: Slapen? A: Geen tijd voor.
Chicago Jazz Connection (25 april - 1 juni) :: Als dwergen op de schouders van reuzen
Jazz Middelheim 2011 :: Werken in de breedte

DVD:
Brötzmann DVD
Soldier Of The Road :: A Portrait Of Peter Brötzmann

Uit ons archief
Banner

TEST