Banner

Roadburn 2011, donderdag 14 april 2011, 013 (Tilburg)

Stijn Van Hees - foto's: Mira Born - metalshots.com - 15 april 2011

Het stond in de sterren geschreven dat 16 editie van Roadburn onvergetelijk zou worden. Een aantal bands hadden iets goed te maken na de door vulkaanas verstoorde 15e editie, de drone-meisters van SunnO)) werden aangesteld als curatoren van een dag en het programma leek nog nooit zo divers. De 3000 bezoekers die binnen 45 minuten hun ticket hadden kunnen bemachtigen kwamen uit 44 landen en aanschouwden een schier eindeloze, uitputtende maar bezwerende reeks optredens.

Na de rit naar Tilburg (opgeluisterd door onder andere Grifter en Sidilarsen), is een betaalbaar parkeerplaatsje zoeken ter plekke wel wat anders. Van rustig acclimatiseren op een plaatselijk terrasje is dus geen sprake meer; hoofd vooruit, borst nat en in de gekte duiken is de enige juiste keuze op dat moment.

Al blijkt die gekte aan het begin van de avond eerder onderhuids en ingetoomd. Openingsacts Alcest en The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble geven mooi aan hoe het festival de laatste jaren geëvolueerd is van een hoogmis voor stonerrockers en aanverwante riff-liefhebbers tot een staalkaart van alles wat muzikale grenzen verlegt en geesten verruimt. Het Franse Alcest is op het podium een volwaardige band, maar is toch in de eerste plaats het project van de graatmagere en lijkbleke Neige. De suicidale shoegaze wisselt nu en dan af met vrij primitieve black metal, de gitaren trekken zware druiltapijten op en de klaaglijke zang geeft een mens zin van het balkon te springen. Het is, met andere woorden, niet echt indrukwekkend: we horen weinig ziel en bij momenten is het ronduit vervelend. Het hoofdpodium is bovendien veel te groot voor dit viertal statische, bijna apathische schimmen. Maar laat dat onze mening zijn: een flink deel van de zaal lijkt deze trage openingsdans best te accepteren.

Nog snel in het Midi Theater een stuk van The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble meepikken: tempo en de nadruk op sfeer zijn vergelijkbaar met daarnet, maar de inkleuring en vibe zijn helemaal anders. Op het podium zien we voor Roadburn ongewone taferelen: een drumcomputer, samplers en een bijhorende knoppendraaier, een tuba, een violiste een bassist met een gigantische hoofdtelefoon. Voeg daar nog een sterke zangeres met podiumpersoonlijkheid aan toe en je hebt een geslaagd spektakel. De projecties vormen een gepaste aanvulling op de rokerige, film noir-atmosfeer die in de zaal hangt. De warme tonen en volle bas werken bedwelmend en heupwiegend, en wanneer knoppendraaier MHR zijn bpm's omhoog jaagt wordt het zelfs dansbaar. Daaraan toegeven zou voor dit publiek een brug te ver zijn, maar de appreciatie is voelbaar. Deze act zou zeker niet misstaan in de donkere tenten van een Dour of Pukkelpop.

Het ongeschreven motto van Roadburn is “No rest for the wicked” dus, hop, terug naar het hoofdpodium om Acid King aan het werk te zien. Eindelijk: RIFFS, eindelijk: FUZZ. Gitariste Lori S is al jaren een soort cultheldin van de stoner en doom scene, en haar band wordt dan ook erg warm ontvangen. In het ultieme stoner motorbende-anthem "2 Wheel Nation'" klinkt haar stem nog wat vals en slecht gemixt, maar dat euvel raakt snel verholpen en naarmate het uur vordert, doet het slome maar loodzware beukwerk van dit powertrio wat het moet doen: het hoofd vrijmaken van muizenissen en het kleingeld in je broek laten rammelen, terwijl op de achtergrond de hele tijd psychedelische projecties gemaakt uit fragmenten van oude motorfilms te zien zijn. Gelukkig is er ook in het schema van het geëvolueerde Roadburn nog steeds plaats voor dit soort pure acts met gitaar, bas, drum, wattages en de wil om iedereen te bevrijden van zijn rugzakje dagelijkse sleur.

Terug in de Midi zijn de laatste drie nummers van Blood Ceremony genoeg om te weten dat we beter een parkeerboete en een appelflauwte hadden geriskeerd, dan snel dat geld gaan bijsteken en wat eten. Want wat een live-act! Alia O'Brien zingt met behekste sirenestem, speelt orgel en fluit alsof ze de haremleidster van Pan zelve is. De seventies gitaarklanken zijn vol en gruizig, maar niet zonder melodie. De jubelende menigte neemt iedere fluittoon van "Daughter Of The Sun" op, en een massa liefde stroomt terug naar het podium.

Een halfuurtje wachten in het pluche van het Midi-balkon later staat dan eindelijk Circle op het podium. Die zijn dit jaar artist in residence op Roadburn en we willen geen noot missen van hoe ze dat gaan invullen. Circle is immers uniek, en zowel hun albums als hun liveshows zijn ervaringen vol verrassingen. Vraag ons dus niet dit concert in reguliere zinnen te beschrijven; we geven u een losse stream of consciousness: 3 gitaren, Halford/Jackson hybride zanger, Suomi Finland PERKELE, krautrock, drone, drama, dodgy choreografie, metal, punk, doom, robot, bombast, epilepsie-verwekkende projecties, temen en slaan, indommelen en bruut wakkerschudden, zelfvertrouwen, show, eigenwijs, studs, hondencolier, glimlachje, JUMALAUTA en weg! Uitgeteld liggen we in de zetel.

We kicken af met vaste waarde The Atomic Bitchwax in een smoorhete, volgepakte Green Room. "Destroyer", "Tough Love" en zelfs het nieuwe ellenlange instrumentale "The Local Fuzz" gingen erin als THC damp. Deze band is begonnen als jamband, ooit nog met Ed Mundell (ex-Monster Magnet) op gitaar, en dat vrije aspect hoor je nog steeds in de wilde solo's en de laagvliegende baslijnen die soms niet 100% op elkaar afgestemd lijken maar wel 200% pure good vibes de zaal in jagen. Ook dit is nog steeds Roadburn: (wah-)pedal to the metal, wazige glimlach op je snoet en zwieren met de manen. En deugd dat dat doet na een dag lang over je baard strijken. Morgen meer van dat, graag.

E-mailadres Afdrukken
 
Roadburn 2011, donderdag 14 april 2011, 013 (Tilburg)

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST