Banner

Raveonettes

10 december 2009, Het Depot

matthieu Van Steenkiste - foto's: Madelien Waegemans - 11 december 2009

Raveonettes is een groep met een januskop. Net zo lief als de groep met "Bang" een radiohitje maakt, pleurt ze een plaat vol met dreigende, obscure gitaarwolken. In Het Depot kregen we iets te veel van dat laatste, en net dat tikje te weinig van het eerste.

't Is nochtans een prettige groep, dit nostalgisch duo. Sinds debuut-EP Whip It On uit 2002 grossiert de groep in op Jesus And Mary Chain-leest geschoeide rock, die op latere platen meer dan eens uitvoerig ging buurten bij de girl-groups uit de sixties. Het resultaat was een puike plaat als The Chain Gang Of Love -- bubblegum met vlijmscherpe randjes -- maar ook mindere platen als het suffe Lust! Lust! Lust! uit 2007. Het nieuwe In And Out Of Control hangt daar ergens tussen, maar overtuigde vooral met een paar van de beste popsongs van het voorbije jaar.

Maar in pop heeft Raveonettes blijkbaar niet zoveel zin vanavond. Met opener "Gone Forever" start alles nochtans veelbelovend, al zit de geluidsmix nog wat tegen: een noisy intro gaat over in die kristalheldere surfriff en het kan nog alle kanten uit. Langs een paar puike duistere en sleazy nummertjes van de debuut-EP, zo blijkt. Maar dan begint de groep te rommelen met werk van die flauwe vorige platen. Ja hoor, die fuzzgitaren zijn indrukwekkend en ontketenen wel wat dreiging, maar net zo goed laten ze de verveling af en toe ook wel binnen. Die toonloze zanglijnen werken vanavond niet en halen de vonk uit dit optreden.

Dat blijft lang zo. De groep put veel te vaak uit het overbodige Lust! Lust! Lust!. Niet dat dat op zich zo'n hopeloze nummers zijn, maar het ene nummer aan slaapwandeltempo na het andere zorgen voor een verveeld rondkijkenmoment. Het valt dan ook meteen op hoe weinig het publiek mee is; een stel zoutpilaren beweegt meer.

Zelfs het nieuwe hitje "Bang" weet weinig animo los te weken. Nochtans is dit één van de uitschieters in het al behoorlijk uitgebreide oeuvre van de groep: onbezorgd aanstekelijk, met een onweerstaanbaar refrein en heerlijke gitaartjes die voor een stevige fond zorgen. Het duurt helaas tot "Last Dance" en "That Great Love Sound" in de bissen voor we dit nog eens horen. Gelukkig volgen wel een ongemeen beukend "Boys Who Rape (Should All Be Destroyed)" – van de zoetsappigheid van de albumversie is niets bewaard gebleven – en hitje "Love In A Trashcan".

Het kan dus wel, alleen gebeurt het te weinig. Er is meer te halen uit de songcatalogus van Raveonettes dan de groep vanavond deed. Op zijn best staat Raveonettes garant voor opwinding of pop die met de glimlach je dag goedmaakt. Beide kanten waren vandaag net dat tikje te weinig aanwezig om echt van een sterk concert te spreken. Daarvoor werd tussendoor iets te veel slomer materiaal gedropt. Het mocht net dat tikje meer zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Raveonettes

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST