Banner

Lou Reed plays 'Berlin'

18 juni 2007, Vorst Nationaal

Philip Fonteyn - 19 juni 2007

In de uiterst ongezellige bunker, die Vorst Nationaal toch nog altijd is, hangt maandagavond voor de aanvang van de Europese première van Lou Reed’s Berlin een broeierig, zenuwachtig sfeertje. Er wordt met het nodige geschuifel uitgekeken naar een overduidelijk Evenement. Reed zelf kondigde de concertenreeks dan ook ironisch aan als een éénmalige gebeurtenis: ’One time, one time only. You can tell your kids you saw Lou Reed’s Berlin.’

Het publiek, dat voor aanvang overspoeld wordt met beelden van schuimende golven, reageert dan ook uitgelaten op de verschijning van Lou Reed en zijn 30-koppige band. Nieuw was het voornemen van Lou Reed nochtans niet om een volledige plaat van a tot z op te voeren voor een publiek. In 1992 joeg hij al eens op majestueuze wijze de volledige Magic & Loss erdoor tijdens een korte tournee, maar Berlin, dat indertijd verguisde meesterwerk over prostitutie, excessief drugsgebruik en het betere snij- en polsenwerk uit 1973, werd nooit opgevoerd.

Tot Reed vorig jaar toch besloot om het gitzwarte verhaal over een drugsverslaafd koppel een kans te geven en het met de nodige blazers en kinderen op het podium te brengen. Het integraal en in volgorde spelen van al dan niet conceptalbums mag ondertussen dan wel een nationale sport geworden zijn, maar – en met alle genegenheid voor het kapsel van Guy Swinnen – dit is toch van een andere orde.

Zoals dat gaat met torenhoge verwachtingen worden ze ook deze keer niet helemaal ingelost. Als prelude van het eigenlijke concert speelt Reed’s begeleidingsgroep wel al een mooi, kort, sober streepje "Sad Song", van waaruit vervolgens dronken feest- en stadsgeluiden het overnemen. Te vroeg, maar toch al een voorbode van schoonheid. De geïntoxiceerde miserie moet dan nog doorploeterd en we weten nu al dat het niet zal eindigen in Hollywood.

Maar het zit niet onmiddellijk goed. Ome Lou zingt er bij momenten met een dwars parlando zo volledig naast, dat we ons afvragen of er niet een tai chi-sessie teveel is geweest die dag. Zijn voordracht lijkt bij momenten nergens op en ook sommige gitaarsolo’s van Steve Hunter werken zo verlammend dat een bezoekje aan de drogisterij voor wat spierversterkers zich opdringt. "Lady Day" wordt steriel gespeeld, tijdens ’Caroline Says I’ zit bombast de finesse in de weg en tijdens een fors ’How Do You Think It Feels?’ krijgt plots een gedeelte van het publiek een misplaatste aanval van participatiedrang. Ritmisch geklap tijdens een nummer over onbegrip en zelfmedelijden: had één of andere sexy radiozender misschien de verkeerde vrijkaarten uitgedeeld?

Vanaf de slagen- en verwondingenblues ’Oh Jim’ valt alles wel in zijn misantrope plooi. Een bloedmooi ’Caroline Says II’ raakt de juiste snaar en wanneer Reed, met op de achtergrond het in blauwe kleedjes gehulde kinderkoor, lijzig zinnen declameert als "She put her fist through the window pane" wordt het ijskoud stil in de bunker.

Tijdens een intens ’The Kids’ zit iedereen te wachten op huilende baby’s, maar Reed had beter het computerbestand thuisgelaten. De versie klinkt zo al ademloos genoeg en verliest zelfs aan kracht door het gekrijs, dat dan ook nog eens abrupt afgebroken wordt. Op het einde van een spookachtig "The Bed" neemt het New London Children’s Choir erg mooi over van Lou Reed en met afsluiter "Sad Song", een hoogtepunt dat een eindpunt had moeten zijn, wordt nog eens met veel bravoure naar een climax gewerkt. Staande ovatie. En weg in stijl.

Toch volgt er nog een drieledige, populistische bis. Enthousiasme genoeg bij het publiek voor de overbekende gitaarrif van of "Sweet Jane" of "Satellite Of Love" of ’Walk On The Wild Side’. Maar, het contrast met de ’Berlin’-set is te groot en het klapvee valt uiteindelijk ook stil omdat er geen bezieling in de uitvoeringen zit. Reed laat dan ook de zangpartijen nagenoeg volledig over aan zijn medemuzikanten en het kinderkoor en beperkt zijn rol hoofdzakelijk tot dirigerende ceremoniemeester. Na zoveel gekerf in de ziel past eigenlijk enkel nog zinderende stilte, een fles dure wijn of een setje verse scheermesjes. Een smet op het Evenement, dat zeker zijn verpletterende momenten had, maar niet altijd uitblonk in consistentie. We zullen het de kinderen ooit wel eens vertellen.

E-mailadres Afdrukken
 
Lou Reed plays 'Berlin'

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST