Banner

Sylvaine + Celeste

17 november 2018, Botanique

Lennert Hoedaert - 18 november 2018

Metalavonden vinden niet zo vaak plaats in de Botanique, het Mekka van de alternatieve muziek. Met het Franse Celeste stond er zaterdagavond een bijzondere act geprogrammeerd. Of komt de combinatie van (black) metal en rode koplampen u wel bekend voor?

De naam van opwarmer van dienst Sylvaine evenmin, tenzij u gespecialiseerd bent in de shoegaze metal van Alcest en consorten. Dat er in de Rotonde maar een honderdtal toeschouwers aanwezig zijn, bewijst dat beide bands nog altijd diep in de underground genesteld zijn. Celeste heeft nog lang niet de status bereikt van Gojira -- dat moeiteloos de AB uitverkoopt -- maar is toch iets minder obscuur als de avantgarde landgenoten van Deathspell Omega en Blut Aus Nord. De groep schopte het zelfs al tot het podium van het grote Roskilde.

Sylvaine is nog iets te veel een ‘product’ voor liefhebbers van een metalsubgenre en meer bepaald de trouwe adepten van Alcest. Op plaat klinkt de jonge Noorse band interessant genoeg om volledig te beluisteren, live blinkt ze voorlopig uit in middelmatigheid. “Sfeervol”, “dromerig” en “intens” zijn de onvermijdelijke adjectieven. Voorlopig brengt Sylvaine dus niets wereldschokkend. "Abeyance" is weliswaar een prachtnummer, maar live kan het geheel niet echt beklijven. Nog erger is dat de zangeres haar screams met een effect op het publiek afvuurt. En zo maakt Sylvaine het zichzelf nog moeilijker om de muziek authentiek te laten overkomen.

Van een Noorse sirene die het Franse Alcest (slaafs) navolgt naar Fransozen die duidelijk veel naar Noorse black metal luisterden: het lijkt wel de wereld op zijn kop. Gelukkig komt Celeste iets origineler uit de hoek en speelt het geen black metal in de strikte zin van het woord. Ook sludge, doom en post hardcore worden verwerkt in de gitzwarte brij. De meisjesnaam Celeste betekent ‘hemels’, live is de gelijknamige band echter een compromisloze metaltrip.

Ook wat performance betreft, overstijgt Celeste de clichés van het black metalgenre door niet met corpse paint of satanskruisen te pronken. Het gezelschap speelt in totale duisternis, enkel met rode koplampen en flitsende stroboscopen. Je kan die hoofdlampen interpreteren als een simpele truc om op te vallen -- volgens de band hebben die een funfactor; de leden kwamen tijdens een feestje op het idee om daar een liveformule van te maken -- of er een filosofische uitleg aan geven. Er zijn live namelijk geen bandleden te herkennen, het collectief telt. Bovendien past de duisternis bij de heerlijk brutale metal die ook liefhebbers van Amenra, Neurosis en Cult Of Luna moet aanspreken.

Celeste blijft dan ook meer dan een gewoon concert; het is een belevenis, ook al is het al derde keer dat we de band dit jaar aan het werk zien. Of het nu een song is uit het vorig jaar verschenen Infidèle(s) of ouder materiaal: elk nummer is een verpletterende geluidsstorm. Soms razend snel, soms tergend traag. En zo voelt Celeste een klein uur aan als een optreden van Sunn O))); een alles opslokkend monster dat je in apocalyptische sferen brengt. Dat Celeste live meer dan de moeite waard is om mee te maken, werd in de Botanique andermaal bewezen.

E-mailadres Afdrukken