Banner

Mary Gauthier

26 oktober 2018, Theaters Tilburg

Bjorn Weynants - 28 oktober 2018

Als het op rootsmuziek aankomt, is Nederland de 51e staat van de Verenigde Staten. Muzikanten die slechts heel af en toe België aandoen zijn vaste klant bij onze noorderburen. Zo ook Mary Gauthier, die bij haar huidige tournee zo maar eventjes 13 Nederlandse optredens speelde. Waaronder Tilburg, de locatie het dichtst bij de Belgische grens.

Eerder dit jaar bracht Mary Gauthier met Rifles & Rosary Beads een van de beste albums van haar carrière uit. Het was het resultaat van een samenwerking met Amerikaanse oorlogsveteranen in de non-profit organisatie SongwritingWith:Soldiers. Hun doel is om de veteranen te helpen in hun verwerkingsproces en te leren omgaan met de psychologische gevolgen van de oorlog en van het leven erna. Dat resulteerde voor Gauthier in de loop der jaren in vijftig nummers, waarvan er 12 het album haalden. Waar de teksten van Gauthier op vroegere albums vaak heel erg autobiografisch waren -- met The Foundling (2010) als exponent -- toonde ze hier dat ze ook in de geest van anderen weet te kruipen.

Voor deze tournee deed Mary Gauthier een beroep op achtergrondzangeres -- en occasioneel tweede gitariste -- Jaimee Harris en de Italiaanse violist/pianist Michele Gazich. Waar de eerste grotendeels op de achtergrond bleef, zorgde Gazich met meestal ingetogen spel ervoor dat de nummers een extra laagje meekregen. Hoewel Gazich van oorsprong een klassiek geschoolde muzikant is, wist hij zich meesterlijk in te leven in Gauthiers nummers.

Het optreden viel uiteen in twee delen. In het eerste deel grasduinde Gauthier door ouder werk: Gauthier en co namen de tijd om de nummers voor zich te laten spreken. Het tempo was rustig, maar de inleving maakte dat het zo niet aanvoelde. Hoogtepunten? “Our Lady Of The Shooting Stars” zorgde voor kippenvel, maar ook “The Last Of The Hobo Kings” beklijfde met zijn beelden uit de mythologie van het Amerikaanse zwerversbestaan. Veel bindteksten waren er in het eerste deel niet, tenzij het verhaal van Robert Johnson die zijn ziel verkocht aan de duivel en hoe dat haar inspireerde voor “Oh, Soul”. Als intermezzo tussen de twee delen mocht Jaimee Harris twee nummers brengen uit haar eigen recent verschenen album Red Rescue, met Gauthier in de voor haar ongewone rol als achtergrondzangeres op het titelnummer daarvan.

In het tweede deel van het optreden selecteerde Gauthier nummers van haar nieuwe album. Hier nam ze wel de tijd om de achtergrond van de nummers te schetsen en hoe zij als pacifiste ertoe kwam om te gaan samenwerken met de veteranen van Amerika’s oorlogen. Wat volgde was een aaneenschakeling van hoogtepunten. Titelnummer “Rifles & Rosary Beads” met een beschrijving van beelden van de oorlog die op het netvlies van een Irak-veteraan bleven kleven of “The War After The War” over hoe moeilijk het voor de echtgenotes is om om te gaan met de soldaten na hun thuiskomst uit oorlogsgebied. “Stronger Together”, over de explosievenexperts van het leger, werd nog wat actueler met de verwijzing naar de bombrieven die een gestoorde Amerikaan naar allerhande prominente Democraten stuurde. Maar het was misschien wel een sterk “Soldiering On” dat het meest duidelijk de onmogelijke dubbelzinnige situatie van de veteranen schetste in een land dat hen de vuile werkjes laat opknappen en hen bij hun terugkomst compleet negeert. De reguliere set werd afgesloten met een pakkend “Mercy Now”, geschreven toon Bush begin deze eeuw op het punt stond Irak binnen te vallen. “Every single one of us could use some mercy now” kwamen de slotregels onverdund binnen bij het muisstille publiek.

Het is de sterkte van Gauthier dat ze op het podium geen expliciete politieke boodschap probeert te verkondigen. Wie haar Twitterfeed volgt weet nochtans dat ze een duidelijke mening klaar heeft. Nee, ze koos er voor om via een omweg haar punt te maken. Het als bisnummer geserveerde -- en enthousiast door het publiek meegezongen -- “This Land Is Your Land” van Woody Guthrie was in dat opzicht een oproep tot verzoening en tolerantie. Tel daarbij nog de prachtige, ingetogen uitvoeringen van de nummers en Gauthier tekende voor een bijzonder knap, zelfs bijna helend concert.

E-mailadres Afdrukken