Banner

Jon Hopkins

24 oktober 2018, AB

Lennert Hoedaert - 25 oktober 2018

De grote zaal van de AB helemaal alleen in vervoering brengen? Elektronicaproducer Jon Hopkins kon dat woensdagavond met de vingers in de neus.

Tweeduizend tickets in een mum van tijd doen verkopen: andere hippe producers zoals Jamie XX en Nicolaas Jaar deden het Hopkins al voor. De geluidskunstenaar was al een ferme hype toen Immunity vijf jaar geleden verscheen, maar vandaag is zijn status nog groter. Hopkins maakte niet alleen dé elektronicaplaat van 2013, ook het dit jaar verschenen Singularity komt sowieso helemaal bovenaan te staan in de eindejaarslijstjes van technofanaten, hipsters en muziekliefhebbers. Het logische gevolg daarvan is dat Hopkins’ Europese clubtournee nagenoeg volledig uitverkocht is.

Voor wie Hopkins' recentste meesterwerk nog niet gehoord had, is het openingsnummer “Singularity” een introductie om u tegen te zeggen. De eerste minuten zweefden nog op een wolk van synthesizerklanken, maar al gauw gaat heerlijk zweverige techno overheersen. De AB heeft er vanaf de eerste invallende beat duidelijk zin in, en wij ook.

Wie hem afgelopen zomer aan het werk zag, kon zich (misschien) nog herinneren dat het eerste deel volledig uit de eerste plaathelft van Singularity bestond. Niettemin kan niemand ontkomen aan de combinatie van trippy synths en keiharde beats. In “Emerald Rush” en “Neon Pattern Drum” gaat het volume nog meer de hoogte in en wanen we ons echt in een technobunker in het holst van de nacht.

Geen verrassing -- zeker niet voor wie het werk van Jon Hopkins goed kent -- maar daarom niet minder indrukwekkend, is de impact van “Everything Connected”, een ronduit epische technotrack. Gecombineerd met een lichtshow van danseressen is het tien minuten durende nummer een magische luisterervaring, die de extatische reacties in het publiek naar ongekende hoogten stuwt.

De Brit rijgt de zinderende bommetjes aan elkaar en daar zit ook materiaal van dat andere meesterwerk Immunity tussen. “Open Eyed Signal” is misschien wel het hardste van de avond, en met zo’n nummer zou Hopkins zelfs een nog grotere zaal in euforie kunnen brengen.

Hopkins haalde voor Singularity inspiratie uit hallucinogene paddenstoelen en meditatie, en dat is duidelijk te zien op de reusachtige, diverse visuals, die zweven tussen het reële en surreële. Van dansende moleculen tot een cartoonfiguur die verdwijnt in een kosmos: een show van Jon Hopkins is ook verwennerij voor de ogen. Gelukkig hadden we onze paddenstoelen niet mee, want ook de projecties tijdens “Luminous Beings” zijn meer dan trippy genoeg om de luisteraar naar andere werelden te brengen.

Hopkins bracht een vrij harde set waarin genoeg muzikale pracht te horen was. Dat de hele set ook nog eens toegankelijk en coherent klonk, is extra indrukwekkend. Lang geleden dat we nog zo genoten van een rave vol stampende technobeats.

E-mailadres Afdrukken