Banner

GENT JAZZ 2018

Schoon vanbinnen en vanbuiten - Pagina 6

(kvp), (mvs), (qc), (jvs) en (mba) - foto's: Geert Vandepoele - 30 juni 2018

Zondag 8 juli

"Zoals de meeste hé", antwoordt de vrouw die ons bij de inkom een enquête voorlegt, wanneer we haar vertellen dat we vanavond vooral uitkijken naar The Roots. Het is immers een hele poos geleden dat deze Amerikaanse hip-hopcrew halt hield in ons land. Op deze slotdag heeft The Roots maar één missie: going out with a bang.

Voor het zover is, mogen enkele Belgische bands het beste van zichzelf geven, veeleer uit de hip-hophoek. Want niet alleen aan de overkant van de Atlantische Oceaan, maar ook in ons land gaat het goed met het genre. Uiteraard is er de bloeiende Brusselse scene rond Roméo Elvis, Veence Hanao, Zwangere Guy en zijn Stikstofcrew. Maar ook in Antwerpen beweegt wat, denk maar aan het duo Blackwave. Het tweetal laat zich vanavond begeleiden door een zeskoppige band - sax, trompet, keys, drum, bas en gitaar - opgetrokken uit conservatoriumstudenten. En jeetjemina, wat kunnen deze heren spelen, veel rappers zouden een moord begaan voor deze begeleidingsband. In opener "Big Dreams" vervangt de trompettist de samples, en tijdens het erop volgende "Move On Up" perst hij er meteen een solootje uit.

Willem Ardui, een tweede Blackwave, houdt er ook een Nederlandstalig singer-songwriterproject op na, het mag dus niet verbazen dat hij al eens nummer zingt al in plaats van te rappen. Hij en zijn kompaan Jay zijn echter onmiskenbare volksmenners, wat past bij een hip-hopper. De geest van Guru zijn Jazzmatazz-platen waait door de betere nummers. En wanneer gastzanger David Ngyah er op het einde bijkomt, om samen hun zomerhit "Elusive" -- u weet wel: "She took the funk out of my soul/ My rhythm is bluesin'/ I see the moods, that you been swinging over me" -- in te zetten, bedenk je je dat je dat nummer zelfs niet gemist zou hebben. Blackwave spreidt een klein uur lang niets dan positieve vibes over het publiek. Sterk.

Net als zijn maatje Woodie Smalls, met wie hij al op het podium stond, komt rapper K1D uit Sint-Niklaas. De Gentse programmatoren van Democray hadden K1D al dit voorjaar naar Gent willen halen, maar toen werd het optreden afgelast. Een herkansing volgt vandaag op Gent Jazz. De donkere, bonkige rapper gaat er wel voor, na twee nummers heeft hij al meer zweet verloren dan Messi op dit WK. "Netflix and Chill" bouncet lekker door de Garden Stage en een nieuw nummer neigt naar de met trap doorspekte hiphop van A$AP Rocky. "My name is K1D and you know why? Because I'm really annoying", klinkt het snaaks wanneer de imposante rapper een nummer afbreekt omdat meer moet gedanst worden. U heeft de boodschap begrepen en gaat het slotkwartier tekeer als een gek.

Van K1D trekken we naar een artieste die onlangs zelf een kind heeft gekregen: Selah Sue. Het moederschap heeft duidelijk wat met Sanne Putseys gedaan. Zo nam de Leuvense zangeres een sabbatjaar, waarna ze haar band overboord wierp. Tegenwoordig trekt Putseys de baan op enkel vergezeld door cellist Simon Lenski en pianist Joachim Saerens, niet toevallig de vader van haar kind. Ze schreef het voorbije jaar wat slaapliedjes bijeen, naar eigen zeggen in haar hangmat terwijl de vogeltjes begonnen te fluiten. "My light will always shine for you", klinkt het in het nieuwe "Heartbeat", en in "Full of Life" hoopt Putseys dat het leven zoet zal blijven voor haar kindje. Puur en eerlijk volgens haar, een beetje klef en muzikaal bijzonder braaf volgens ons. Wel leuk is de zomerse dubcoda van "Piece of Mind", waarin Selah Sue zichzelf loopt. Helaas kunnen zowel haar cover van "Que Sera" en de afsluitende raggamedley opnieuw minder bekoren.

Een uurtje later mag The Roots deze editie van Gent Jazz afsluiten. The Roots is een atypische hip-hopgroep, zo is hun bekendste groepslid de drummer (de onnavolgbare Questlove), duiken er op hun platen geen grote gastrappers op, en spelen ze live bovendien haast geen recent materiaal uit hun laatste vier-vijf platen, die eerder donker en politiek getint zijn. Op een podium moet het immers vooral grooven en funken tot niemand nog overeind blijft. Vanavond zijn ze met zijn tienen, als we goed geteld hebben, samen vormen ze een machine die geen seconde sputtert. Het verschil is groot met Kamasi Washington en zijn band, die hier een jaar geleden toch een veel duffere indruk nalieten. Tijdens "Section" -- één van de vele nummers uit het debuut Illadelph Halflife (1996) -- blijkt eens te meer wat een geweldige rapper Black Thought is, al is het het drummer annex metronoom Questlove die bepaalt wat er gebeurt. Hij verlegt het ritme en beslist wanneer een nieuw nummer wordt ingezet, zoals bij de fijne afslag richting "Jungle Boogie", origineel van Kool And The Gang.

Prijsbeest "You Got Me" wordt zonder Erykah Badu afgewerkt, maar dat deert niet. De gitarist blijkt een begenadigd soulzanger die de zanglijn zonder problemen voor zijn rekening neemt. Erna krijgt hij zijn momentje op gitaar, en scat hij er een flard Outkast door. Tijdens het laatste halfuur vangen we ook nog flarden "Sweet Child o' Mine", "Apache" en "Welcome To Jamrock" op, alsook een puike, haast rock 'n rollversie van The Roots zijn grootste hit "The Seed (2.0)". Afsluiten doet het gezelschap in stijl, met een streepje "Move On Up" van Curtis Mayfield. Dit was een slotakkoord om trots op te zijn, Gent Jazz. Tot volgend jaar!



E-mailadres Afdrukken
Tags: Gent Jazz