Banner

GENT JAZZ 2018

Schoon vanbinnen en vanbuiten - Pagina 4

(kvp), (mvs), (qc), (jvs) en (mba) - foto's: Geert Vandepoele - 30 juni 2018

Vrijdag 6 juli

"Alsof hij zichzelf etaleert in een schitterende etalage, maar de winkel is niet open." Zo schreef een recensent exact dertig jaar geleden over Paolo Conte na zijn concerten in Brussel en Antwerpen. Vrijdag was La belle Italia binnen handbereik, we zaten op een zucht van een idyllische Toscaanse olijfboomgaard. Een volgelopen zaal dagdroomde mee. "Via, via, vieni via di qui!"

"Een diseur", portretteerde diezelfde recensent Paolo Conte, "wiens zangtechniek zich bijna uitsluitend beperkt tot het parlando". De Italiaanse zanger was toen net doorgebroken met het nummer "Max". Hij geraakte snel tot hier; het schrome Vlaanderen omarmde Conte met lichte onwennigheid. Anno 2018 zijn we verknocht geraakt aan zijn shoo-tie-doo-die-doo's. De liefde voor Conte is ontembaar: guitige applauzen en enkele staande ovaties bewijzen de liefde voor de man. Keurig uitgedoste muzikanten en een chic golvend gordijn achteraan het podium geven de witte tent meteen een stijlvol cachet. Violen, blazers, gitaristen, drums en marimba, accordeon, alles is tot in de kleinste details gearrangeerd en minutieus uitgevoerd. Hij grabbelt tango, cabaret en swing bijeen en vermengt het met zijn eeuwige liefde: jazz. Bij momenten leek het alsof hij de roaring twenties terugbracht. Zelf bewoog Conte zich nu eens naar de piano, dan naar de microfoon vooraan waar hij als geen ander zijn dichterlijke escapades voor ons uitspreidde, met zijn onnavolgbaar gevoel voor ritme en sobere bewegingen met de armen die het midden hielden tussen dirigeren en dansen.

Charmeren, dat kan de Italiaanse zanger, gekleed in kostuum met zwarte T-shirt, als de beste. Anderhalf uur lang trakteerde hij ons op zijn warme stem. Fluisterend, scattend, neuriënd, vertellend; geen moment verveling. En meezingen bij de hits "Sotto le stelle del jazz", "Come di", "Max", "Gli Impermiabili" en -- It's wonderful, It's wonderful -- "Via Con Me". Met de Italiaanse klassieker "Azzurro" wuift hij Gent gedag.

Kandace Springs kreeg op haar 17de de kans om te tekenen bij Rogers en Sturken, die hits schreven voor Shakira en Christina Aguilera en Rihanna ontdekten. Wat een kans. Ze tekende niét en bleef oefenen tot ze zelf vond dat ze klaar was om naar buiten te treden. We zijn ondertussen tien jaar later en de knappe dame met afrokrullebol tekende bij Blue Note Records. Ze kwam naar Gent Jazz met een bassist en drummer, zijzelf achter de vleugelpiano.

Kiezen is verliezen, dachten vele jazzfans die hun mobieltje erbij namen om de voetbalmatch België-Brazilië te volgen. Dat ze geen ongelijk hadden, werd helaas snel duidelijk. Springs serveerde ons de ene cheesy ballad na de andere. "The Nearness of You" en "Lush Life": beide zonder sprankeltje vitaliteit. Alsof ze vreest zich te moeten bewijzen, overlaadt ze de songs met onnodige intro's en overbodige tierlantijntjes. Dat ze een stevig potje kan zingen, gaan we niet ontkennen. Als Springs haar keelgat openzet, trekt ze je aandacht. Een ijzersterke stem heeft ze alvast, maar ze strooit te kwistig met suiker. Haar muzikanten tonen geen sprankeltje creativiteit en spelen als makke lammetjes. Dit is hààr verhaal, niet dat van de twee andere muzikanten. Die verdwijnen dan ook in een purperen rookgordijn terwijl La Dame schittert in de spotlights. En wat de bedoeling was van de Rag'n'Bone Man-cover "Human", weten ze waarschijnlijk zelf niet. Er was geen touw aan vast te knopen. Was wél geslaagd: de Braziliaanse klassieker "How Insensitive" nadat ze informeerde naar de voetbalstand (toen nog 2-0).

"Inner Waves", heet de nieuwe plaat van Bart Defoort Quintet. De Brugse saxofonist mag de Garden Stage warm houden tussen de grote optredens door en hij doet dat met zijn nieuwste plaat. Een beetje 'echte' jazz op een jazzfestival. Defoort toert met Christophe Devisscher op bas, Hans Van Oost aan de gitaar, Toni Vitacolonna achter het drumstel en Ewout Pierreux aan de piano. Dit is een klasseband die de spannendste passage van de dag maakte. Defoort bracht een gevarieerde set waarin swing, funk, soul en vooral veel ballen de scepter zwaaiden. "No More Church" is een gospelnummer waarin Ewout Pierreux een hartverwarmende inleiding speelt. Drums sluimeren binnen en Defoort zet het thema in. Een vleugje melancholie waait door de tent. Maar niet voor lang, ophitsende drums trekken een lijn onder de rust: het is tijd voor harder werk met "Make That Move". Als Defoort het duel met Vitacollona aangaat, zijn we niet meer te houden. Afsluiten deed Isolde XL met haar 7-koppige band: Franse chanson overgoten met funk en surf. In tegenstelling tot haar vorige passage op Gent Jazz brengt ze nu eigen werk. Op één nummer na: John Barry's "Beat Girl" maakt haar setlijst af.



E-mailadres Afdrukken
Tags: Gent Jazz