Banner

GENT JAZZ 2018

Schoon vanbinnen en vanbuiten -

(kvp), (mvs), (qc), (jvs) en (mba) - foto's: Geert Vandepoele - 30 juni 2018

Dinsdag 3 juli

Lady Linn heeft iets te vieren, Lady Linn zorgt zelf voor het feestje. Een bigbandplaat werd ingeblikt, en die wordt vandaag exclusief al eens voorgesteld, maanden voor de release. Klonk sprankelend als champagne.

Vijftien jaar, geen tien. Het was al in 2003 dat Lien De Greef, op een zucht van haar afstuderen aan het Gentse Conservatorium, haar Magnificent Seven bij elkaar floot en een swingjazzgroepje begon. Draaide zo lekker dat de Charlatan nog altijd tochtgaten van al dat geblaas heeft, en er dan toch eigen nummers van kwamen en debuutplaat Here We Go Again in 2008. Dubbele verjaardag dus, nog meer reden voor feest. Hoe men viert in de swingjazz? Door nog meer volk dan gebruikelijk binnen te laten. Een concert met Big Band '86 deed goesting ontstaan, een plan rijpte: Lady Linn wilde haar eigen bigbandplaat.

Wat gezegd werd, werd gedaan. Afgelopen mei werd onder het goedkeurend oog van producer Jonathan Jeremiah een plaat vol nieuwe songs ingeblikt; vandaag, in de schaduw van het klaslokaal waar De Greef het klappen van de swingzweep leerde, kennen ze hun première. Back to basics? Terug naar het begin, dat in ieder geval.

Kwansuis, zonder veel poeha, begint De Greef in een glitterjumpsuit aan een eerste nummer. Het geluid is nog wat chaotisch, maar het duurt niet lang of in de finale van een tweede song krijgen we een eerste keer de power van die bigband te horen; de energie die haar zin gaf in dit proces. Dat er een blazer minder is omdat zijn vrouw op bevallen staat? Je hoort het niet. Halverwege het concert zal ze zich grijnzend afvragen of dat kind misschien ondertussen al geboren is. Want het moet vooral plezant zijn; in een bigband doet men niet aan ernst.

"Laundry Day" is een eerste uitschieter, een zwierige ballad waarin De Greef het schrijven en het huishouden probeert te combineren, en de onverenigbaarheid daarvan overweegt. Gek genoeg is het pas in een oud nummer, "Cry Baby", dat we de band echt in full swingmodus krijgen. De bas pompt, drummer Mimi Verderame mag een fikse solo ten beste geven, en de blazers schetteren een eind weg. "Sneaking Around" erna, het soort jazz dat altijd aan The Pink Panther zal doen denken, bouwt op naar een mooie finale.

"Eén liedje mag nooit ontbreken", en wat volgt is inderdaad de van Eddy Grant geleende doorbraakhit "Don't Wanna Dance". Filip Vandebril geeft het voor de gelegenheid een extra swingend baslijntje mee, wie niet van dienst is in de bigband komt vingerknippend naast de zangeres staan. Een spelletje vrouwen tegen de mannen laten zingen? Toe maar, kan er wel bij als we dan toch zo speels bezig zijn.

Met de scheurende drive en diepe blazers van "A Love Affair" zitten we ondertussen diep in swingland. De Magnificent Bigband voelt als een Magnificent Seven XL, en dat is goed: hoe meer zielen, hoe beter. Het plezier spat ondertussen van het podium. Een song over de dansjes van Def Dames Dope nadoen op straat kan er ook nog wel bij dan. Nog een potig "You Plus Me" -- nog geen beetje singlekandidaat -- en het zit er al weer op. Vervolg in het najaar, wanneer de plaat in de winkel ligt en een uitgebreide tour volgt. De opwarming was alvast geslaagd.



E-mailadres Afdrukken
Tags: Gent Jazz