Banner

The Spectors

16 mei 2018, Trix

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Danny Quintelier - 18 mei 2018

"Test. Test. Heeft mijn zang genoeg reverb? Goed. We gaan er aan beginnen." Zo droog kan het er in de popmuziek soms aan toe gaan. Om daarna wél eerst even de introtape laten lopen: The Spectors dromen in hun hoofd van een grootse show, maar in Trix kwam het er nog niet helemaal uit. Daarvoor kampte het droompopkwartet iets te lang met een wankel geluid en werd het concert té snel afgerond.

Charmant gezelschap nochtans. Dat merk je aan de onbevangen bindteksten van frontvrouw Marieke Hutsebaut, een ongefilterde flapuit die elk nummer moet aankondigen en het en passant even over haar braakfobie heeft of over glijmiddelkopende koppeltjes in het Kruidvat. Heel even overweegt ze bij wijze van bisnummer een stand-upcarrière, maar dat is gelukkig niet ernstig bedoeld. Dat van dat "Geen bisnummers, we hebben geen songs meer die we kunnen spelen" was al ongrappig genoeg.

Dit was immers een optreden dat naar meer smaakte en op zijn best liet horen dat The Spectors een groep is die in ideale omstandigheden een fijne set kan neerzetten. Hoe hard Hutsebaut het enthousiasme van het publiek ook bezong: vandaag was niet ideaal. Zeker in het begin kreeg het gezelschap een geluid toebedeeld waarin de bas te dominant was en de gitaren veel te weinig aanwezig. In nieuwe single "Only You" is de melodie nog sterk genoeg om zich een weg door die soep te vechten, maar in "When The Morning Falls" mis je iets. De gitaren fuzzen niet genoeg; te weinig droom, gelukkig nog steeds pop. Ook "Dorothy" loeit niet op zoals het op plaat zo prachtig doet. Zonde, want in onze ideale wereld draaide de radio dit om het uur. Minstens.

Fuck you, Studio Brussel en het EDM-paard waarmee Jan Van Biesen bij jullie binnengereden is.

Soit. Met het ingetogen "Wish Me Away" vindt de PA-man eindelijk de juiste knoppen en wanneer het nummer dan toch uitmondt in een enthousiaste gitaar-freakout klinkt het eindelijk zoals het moet. Hutsebaut viert het door tijdens de lang uitgesponnen intro van "Clyde & Bonnie" met basgitaar in het publiek te duiken -- ruimte genoeg -- en van daar de boel aan te vuren: werkt perfect, maar uiteindelijk dient er toch gezongen te worden en dat is nog beter. The Spectors klinken namelijk altijd beter als er gezongen wordt en laten we in dat kader ook maar even noteren dat Velvet Underground-cover "Femme Fatale" erg gedijt met de extra zang van gitaristen Filip Hendrickx en Ruben Peeters. Geef die jongens meer werk, Marieke, want ook hun gitaarspel mag er zijn.

Veel langer duurt de pret echter niet. "Nico" mag toepasselijk volgen -- zij zong het natuurlijk eerst – maar "Borderline" is veel te snel het soort kers op de taart dat zegt "nog een punt". “De taart is op”, laat Hutsebaut verstaan en dat is flauw. Terwijl we dit schrijven, horen we van de twee Spectorsplaten immers nog minstens vijf nummers die hadden moeten passeren.

Ach, Rick De Leeuw zei het ooit al eens: “Je stopt altijd te vroeg tot het te laat is.” The Spectors waren vanavond niet perfect, maar toonden waarom ze dat ooit zouden kunnen zijn, in betere omstandigheden. De songs zijn er, en er zijn er nog meer dus, het is enkel zaak van nu nog eventjes de wereld veroveren. Geef een duwtje mee, de Bastille is ook niet door één hand geveld.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Spectors