Banner

Dunk!festival 2018

Variatie troef op ijzersterke veertiende editie - Pagina 3

Lennert Hoedaert & Gowaart Van Den Bossche - foto's: Stijn Verbruggen - 14 mei 2018

Op safe spelen met headliners

Tot slot zijn er ook de headliners, die zich in tegenstelling tot vorig jaar allemaal ontpopten tot absolute publiekstrekkers. Het festival heeft zich vorig jaar een beetje verslikt in veeleisende shows van Swans en Earth en speelde dit jaar om die reden op veilig met drie groepen die al eerder bewezen hadden de festivaltent tot ontploffing te kunnen brengen. Caspian deed dat op donderdag met een verschroeiende, überstrakke set waarin zowel oud als nieuwer materiaal aan bod kwam. Als hyperconceptuele band koos The Ocean er dan weer voor om een integrale uitvoering te brengen van de tweede helft (Proterozoic) van hun massieve derde plaat Precambrian (2007). De band doet dat als een perfect geoliede machine die met haast maniakale precisie blast beats, diep dreunende riffs, atmosferische gitaarpartijen en lyrische cellopartijen (weliswaar weer met zo’n spuuglelijke elektrische variant) aan elkaar rijgt. Na een uur daarvan volgde nog een bisrondje klassiekers met vooral een massief “Firmament” in de aanbieding. The Ocean serveerde een weinig verrassende maar wel bijzonder efficiënte pletwals waardoor het dunk-publiek zich maar al te graag murw liet beuken. Als laatste headliner zette het Amerikaanse Russian Circles zaterdag op gelijkaardige wijze een verpletterend punt achter de veertiende editie, hoewel de setlist twee jaar geleden beter was en de show nog indrukwekkender.

De subheadliners op vrijdag en zaterdag bewijzen wel dat er nog ruimte is voor bekendere acts die nog niet op het festival gestaan hebben. Rosetta, overduidelijk een band waarop het dunk!publiek al even zat te wachten, bracht epische postmetal en was de ideale groep voor wie Isis mist of al even op een optreden van Neurosis of Cult Of Luna wacht. Elk nummer komt aan als een kopstoot. Het Franse Les Discrets is meer spek naar de bek van de liefhebbers van het melancholische werk. Met een bijzonder fraaie mix van hevige shoegaze, zweverige postrock en subtiele droompop zorgt de band rond multi-instrumentalist Fursy Teyssier voor het ene kippenvelmoment na het andere. Ergens in publiek staat een koppeltje innig te kussen; een beeld dat het optreden dat emotioneel weet te raken op geweldige wijze samenvat. “Alweer intense shit”, denken we voor de zoveelste keer. En toch is het weer een andere variant van de muziek op dunk!festival die ons drie dagen lang bij het nekvel heeft begrepen. Het festivalseizoen kon niet beter gestart zijn.



E-mailadres Afdrukken