Banner

Les Nuits: Hater + Lucy Dacus + Ought

2 mei 2018, Botanique

Evert Peirens - 05 mei 2018

Les Nuits zouden we eigenlijk niet meer hoeven voor te stellen. Al jaren programmeert de Botanique met zijn showcasefestival een brede waaier aan uiteenlopend muzikaal talent. Voor elk wat wils! enola vatte post in de Orangerie, waar Hater, Lucy Dacus en Ought het mochten komen uitleggen.

Hater is dood, lang leve Hater. Rond de eeuwwisseling was er even een inmiddels opgedoekte band die met de naam Hater door het leven ging in de marge van Soundgarden, maar dit Hater -- vier keurige Zweden -- is van een zachter allooi. Het indiepopkwartet debutteerde eind vorig jaar met de langspeler You Tried, en probeert nu lovers te maken over heel de wereld.

Geen evidente klus voor een amper half gevulde Orangerie, maar Hater kwijt zich een half uur lang gedienstig van zijn taak. We horen een dromerig melodisch geluid waarin typische gitaartjes de zoete stem van frontvrouw Caroline Landahl door de songs gidsen. Denk richting Real Estate voor een indruk en u komt al een heel eind. Landahls zang klinkt soms wel net te ijl om in de refreinen door te breken, maar dat doet geen afbreuk aan de set. Zonder meer een leuke opener, en songs als “Mental Haven”, “Had It All” of het lekker vlotte “Cry Later” willen we deze zomer wel meer horen.

De zaal loopt vol, en Lucy Dacus betreedt het podium met de ongedwongen charme van een girl next door: pretentie is ver te zoeken bij deze jonge Amerikaanse. Met knappe tweede Historian heeft ze heel wat materiaal om ook live potten te breken. Dacus start haar set waar de plaat eindigt, met het rustig aanwassende “Historians”. Best een gedurfde zet om te beginnen met zo’n nummer, waarin haar stem geïsoleerd is, maar het werkt wel om de aandacht te vragen: zo goed is ze wel. Als haar begeleidingsband haar daarna vervoegt op “Addictions” is het publiek meteen mee.

“Nonbeliever”, ook raak dankzij zijn vlot meezingbare refrein (“Everybody else, everybody else seems like they figured it out”), kan zelfs Dacus verrassen met het feit dat de tekst gekend is. Dat het haar verjaardag is, horen we haar verderop terloops vermelden, en daar komt spontaan een “happy birthday to you” van. 23 is ze geworden, jong genoeg om oprecht geflatteerd te zijn door de geste van het publiek. “Yours & Mine” draagt ze op aan de oorlogen op alle thuisfronten van haar Amerika -- “this ain’t my home anymore” is zo duidelijk een strijdkreet voor verandering, geen verzuchting van opgave. Nog twee songs te gaan: ook al is de ronkende afsluitingscombo “I Don’t Wanna Be Funny Anymore” en “Night Shift” er één van over de tien minuten, het optreden voelt veel te snel voorbij. Wij zouden gerust eens een hele avond kunnen spenderen met deze Lucy Dacus op het podium.

Met het uiterste respect voor het strakke tijdschema van het festival, gaat Ought stipt om tien uur van start. “Disgraced In America” uit Room Inside The World, het recente derde album van de Canadese postpunkband, zet de toon met een snedigheid die Ought verraadt als een goed geöliede machine. Ook voor de band vernieuwend werk als “These 3 Things”, waarin de synths het meer voor het zeggen krijgen, kan boeien, al is er wel een zekere spreidstand nodig om de mix in stijlen en invloeden doorheen de albums tot een goed einde te brengen. De spichtige frontman Tim Darcy hanteert alvast vlotjes zijn veelheid aan stemmen, gaande van drammerige praatzang à la Mark E. Smith (“Men For Miles”) tot wollige, schier overdreven holle zang (“Desire”).

Wat wel opvalt: oudere nummers brengen meer animo in de Orangerie dan recente songs uit “Room Inside The World”, terwijl die laatste nu ook niet meer ongekend nieuw is. Zo is “Desire” geen slechte song in se, maar onder meer door dat stemgeluid dat Darcy hier hanteert, wordt het geen hoogvlieger voor een band die flink wat razender nummers in zijn verzameld werk heeft. Neem nu “Today More Than Any Other Day” uit de gelijknamige debuutplaat: pure fun! Dansen is dan weer sterk aanbevolen op het heerlijke “Beautiful Blue Sky” uit de tweede Sun Coming Down. “I’m no longer afraid to dance tonight / 'cause that is all that I have left”, en de zaal gaat mee. Kan tellen als een stimulans om vol overgave de nacht in te duiken. Yes!

E-mailadres Afdrukken
Tags: Les Nuits