Banner

Joan As Police Woman

2 april 2018, Botanique

Tom De Moor - foto's: Tim Huybrechts - 03 april 2018

Eieren en hazen ten spijt kon je voor het lange Paasweekend geen mooier cadeau bedenken dan een clubavond met Joan Wasser, zeker nu ze pas met Damned Devotion een nieuw hoogtepunt aan haar oeuvre gesmeed heeft. Live liet ze het materiaal nog verder openbloeien en de ster van de show vormen.

Het album toont een breder instrumentarium dan we van haar gewoon zijn en dus fonkelden onze ogen meteen toen Wasser met vierkoppige band een volgestouwde bühne betrad. Ze begon haar set met de drie openers van haar jongste, waarvan “Wonderful” en “Warning Bell” als een warm deken over het publiek heen vielen maar slechts weinig konden verrassen. Opmerkelijk genoeg was het net het nogal niemendallerige “Tell Me” dat de speekselklieren echt in werking zette, lekker gepeperd met een reggaedub en orgelriedel.

Toch was dit slechts een opwarmer voor een veel funkier verder verloop van de set. Wasser gooide de schouders los en liet in “Steed (For Jean Genet)” de seventies souldiva in zich los. Met uitgesponnen intro ontpopte de song zich tot een orgelpunt van de set dat samen met een hard aangezet “Rely On”, de bruisende protestsong “The Silence” en het broeierige “Valid Jagger” pas echt de avontuurlijke rijkdom van Damned Devotion etaleerde, dat zich perfect naar het podium vertaalde en ouder werk als “Eternal Flame” -- in een fletse reggaeversie -- en “Human Condition” zowaar liet verbleken.

Joan genoot zichtbaar van haar podiumervaring: ze dolde met band en publiek, gooide zich vol overgave in elke song en (her)beleefde elke emotie. Haar openheid en durf om de donkerste hoeken van haar hart uit te storten voor een publiek blijven haar sieren. Het kaderen van “What Was It Like”, een ode aan haar overleden adoptievader, liet het pakkende nummer nog harder binnenkomen. Wanneer ze in de bissen alleen aan de gitaar “Forever And A Year” nog eens opdiepte ter ‘ere’ van een recente liefdesbreuk, kon je een speld in de zaal horen vallen en een krop in elke keel voelen vormen. Ze bedankte Brussel voor zo veel aandacht en respect en vierde het verdriet weg met “The Magic” en de Prince-cover “Kiss”. Een lach, een traan, een dans: Joan ontlokte het allemaal op twee uur tijd. De voormalige achtergrondmuzikante van Anohni en Rufus Wainwright is in al haar bescheidenheid een grand dame van het podium geworden met een repertoire dat zich gerust kan meten met dat van haar voormalige mentoren.

E-mailadres Afdrukken