Banner

Rhye

25 maart 2018, AB

Mattias Baertsoen - 27 maart 2018

"Simplicity is the keynote of all true elegance.” De woorden van de Franse modeontwerpster Coco Channel lijken vanavond het credo van Rhye. Geplaagd door lichte technische problemen, laat hij de lichten doven en besluit zijn prijsbeest "Open" in het midden van de set op fluisterniveau te spelen. Het levert de mooiste concertervaring in tijden op.

Sinds zijn debuut "Woman" (2013) wordt Rhye tot in den treure met Sade vergeleken. Daar valt, vooral door het stemgeluid van zanger Michael Milosh, zeker iets voor te zeggen. Al liet die recent weten helemaal niet zo tuk te zijn op Sade en kunnen wij evengoed Frank Ocean, Beach House en Cigarettes After Sex naar voren schuiven als referenties. Niet lang na dat debuut zag Milosh stichtend lid Robin Hannibal de band verlaten. Milosh nam ook afscheid van zijn major label en van zijn vrouw. De Canadees vond echter snel het geluk bij een nieuwe muze, nam met "Blood" een tweede plaat op en laat zich op een podium gelukkig nog steeds vergezellen door een exquise, zeskoppige band. Prachtig hoe de strijkers en de bas "Major Minor Love" vanavond op sleeptouw nemen. We zitten vier nummers ver in de set en Milosh verschiet zelf van de kracht en de gedrevenheid van zijn band. "We're gonna make the next one a quiet one", lijkt hij zich haast te verontschuldigen.

In de beginfase van het optreden is het wel nog wat zoeken. Opener "3 Days" klinkt eerder terughoudend, Milosh croont er zachtjes, eerder aftastend. In "Please" eist het orgeltje voorzichtig een bijrol op en vlak voor "The Fall" duikt een eerste technisch probleempje op. Het is snel van de baan, maar het doet geen goed aan het zelfvertrouwen van Milosh (of voorlopig nog het gebrek eraan). Het openingstrio wordt immers met de rem op afgewerkt. Pas daarna komt er beterschap en valt op wat voor een rijke muziek Rhye maakt. Milosh gaf zelf al aan dat hij de nummers op zijn debuut wat steriel klinken vond, en de liveversies verkiest. We zijn het volmondig met hem eens.

Waar de hard-zachtdynamiek van Rhye in het verleden vaak naar het tweede overhelde, biedt het nieuwe album de mogelijkheid om de balans meer in evenwicht te brengen. "Het publiek moet niet enkel huilen, het mag best wat dynamisch zijn", liet Milosh onlangs in Rolling Stone optekenen. Tijdens het funky "Last Dance" is de groove aan zet en maakt de trombonesolo van Claire Courchene het feest compleet. "Count To Five" verandert live in een soort van indie-"Get Lucky" en ook "Taste" wordt in een smaakvol disojasje gegoten. Het slechts sporadisch gespeelde "Him" begint minimaal, met een motorische drumkick, tot de viool en de gitaar het nummer helemaal openrijt en die andere Canadese band Godspeed You! Black Emperor plots niet ver weg is.

Het sluimerende technische probleem doet de band gas terugnemen, wat voor verstilde versies van "Open" en "Song For You" zorgt. Bij die laatste eindigt Milosh zonder versterking aan de rand van het podium: bloedstollend mooi. Wie zich afvroeg wat gracieus nu precies is, kreeg vanavond een antwoord in de AB. Rhye, dat is zowel intiem minnekozen als onbesuisd rollebollen. Voldaan? Voldaan!

E-mailadres Afdrukken
Tags: Rhye