Banner

Sevdaliza

15 februari 2018, Botanique

Tom De Moor - 16 februari 2018

Sevdaliza hield de touwtjes strikt in haar getalenteerde handen en trakteerde Brussel op een performance die mijlenver boven het gemiddelde niveau van een eerste tour uitstak. Met eigenzinnige songs, even straffe vocals als moves en bakken uitstraling mixte ze een set die haar snel naar de grote podia zou kunnen dragen.

De Nederlands-Iraanse kent als geen ander de kracht van viral marketing. Ze brengt ondertussen al drie jaar labelloos muziek uit, die zijn weg niet naar de radio vindt, maar wel volle zalen met bij momenten fanatieke fans weet te trekken. Die won ze door artistieke visuals bij haar nummers, instagramwaardige fotoshoots en online lawaaimakerij die tot bij Pitchfork resoneerde. De artieste, die op het vlak van aankleding van haar clips en performances duidelijk zelf de touwtjes in handen houdt, kent als geen ander de knepen van branding -- tijdens het concert stelt ze zichzelf meermaals voor -- maar past ze met respect en toewijding toe.

Laten we puur talent ook niet vergeten in bovenstaand rijtje, want in tegenstelling tot veel influencers heeft Sevdaliza een ton grondstoffen om mee te werken: een bonte mix van culturele invloeden, een bewonderenswaardig uithoudingsvermogen als overblijfsel van haar professionele basketbalcarrière, een meer dan middelmatig danstalent en een ongelooflijke stem. Ze glijdt moeiteloos over de toonladder zonder dat tot een stijloefening te maken. De Mariahs van deze wereld kunnen een lesje leren van haar modulaties in een gestript “Loves Way”, die de kracht van haar stem tonen zonder de melodie in onnodige bochten te wringen. De mysterieuze toets in haar volle timbre vertoont nog de meeste gelijkenissen met Sade, zeker in klassieke soulpop als “Amandine Insensible”.

Het is nochtans een van de weinige genrenummers in haar songbook, dat live nog avontuurlijker uit de hoek komt. Het nieuwe “Soul Syncable” lonkt met één oog naar Aaliyah en met het andere naar Sneaker Pimps. “Hubris” start als een eerbetoon aan Sade maar laat een flard Portishead door de finale scheuren, een interruptie om duimen en vingers bij af te likken die ook in “That Other Girl” welgekomen is. Met deze mengelmoes kneedt ze een eigen geluid, niet in het minst op het in Farsi gezongen “Bebin”, dat op een eigentijdse manier een eerbetoon is aan haar roots. Stuk voor stuk geven de songs een eigenzinnige spin aan een klassieke melodie die de trends tegelijkertijd volgt en lijkt te dicteren.

Sevdaliza drukt haar eigen stempel op een show die mijlen voorloopt op wat je verwacht van een debuuttour. Wanneer ze in de opener “Time” van een mannequin ontdooit tot een sensuele buikdanseres krijgt haar présence je meteen in haar greep. Ze varieert choreografieën om elk nummer een eigen karakter te geven, maar laat ze de songs complementeren eerder dan overheersen. In de stiltes tussen de nummers door en met schaarse maar efficiënte lichteffecten houdt ze de spanning vast. Extra tierlantijntjes als de back-updanser en bij momenten potsierlijke interludes hadden mogen sneuvelen om volop van het talent van de frontvrouw te kunnen genieten. De kans zit er dik in dat dat de volgende keer niet meer in zo’n intieme setting mogelijk zal zijn.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Sevdaliza