Banner

The National

9 november 2017, Vorst Nationaal

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Jan Van den Bulck  - 10 november 2017

"Nogmaals sorry dat we die andere shows afzegden, maar ik heb een bear hug van Michelle Obama gekregen. Straks deel ik hem met jullie, in zevenduizendvoud." Matt Berninger beseft dat The National iets goed te maken heeft nadat ter elfder ure twee Bozarshows werden geschrapt om toch maar voor de voormalige president te kunnen optreden. Het werd de band niet in dank afgenomen door het Belgische publiek, maar kijk: blijkbaar zijn agenda's dan toch gemakkelijk om te gooien. Vorst was niettemin zo goed als gevuld voor deze tweede passage in 's lands mottigste concertbunker.

En of die zijn eer aandeed. Zagen we Sigur Rós begin oktober nog een perfect geluid neerzetten in dezelfde zaal, dan is het vandaag treurnis alom. Tijdens "I Need My Girl" proberen we ons een half nummer wijs te maken dat de echo die we van elke zin terugkrijgen het publiek is dat zachtjes meezingt, maar neen: kutzaal, kutgeluid, kutecho. Kan daar alstublieft iets aan gedaan worden, misschien dankuwel?

Maar dat The National dus een sorrycadeau mee heeft. Het is vandaag de laatste show van de tour en doorbraakplaat Boxer is tien jaar oud. Natùùrlijk speelt de band het album dus integraal; een beter idee op papier dan het in werkelijkheid is. En dat beseft Berninger ook. "Mijn God, dit is een trieste plaat", zucht hij na "Guest Room". Want dat is natuurlijk ook een nadeel van zo'n integrale uitvoering: het vet van de soep ligt bovenaan en dat puik openende "Fake Empire" en de krijs van "Squalor Victoria" -- het bekertje wijn ook meteen het publiek ingekiept -- ligt dan alweer achter ons.

Wat The National in 2007 zo bijzonder maakte waardoor Boxer de totemplaat van zovelen werd -- toegegeven: vooral zoekende dertigers en veertigers? Tristesse, meneer, maar dan vermengd met drums die de teksten -- die teksten! -- vol wrange zelfspot levendig hielden met tegendraadse ritmiek. Dat hoor je ook vanavond in "Brainy" en "Slow Show", waarin Bryan Devendorf zijn roffels lekker levendig laat klinken over een piano die liefst van al een rouwlied zou willen spelen. Dat speels tegenwringen zorgt voor een dynamiek die de muziek nooit té intreurig maakt. Al beseft Berninger ondertussen dat het nog altijd wat heavy is.

Is dat Boxer dus nog iets, nu het tien jaar in de achteruitkijkspiegel ligt? Om eerlijk te zijn, en misschien hoogstpersoonlijk: bwah. De plaat heeft zijn hoogtepunten, zoals een vanavond succulent akoestisch "Start A War" en het spastische "Mistaken For Strangers", maar met de wetenschap van wat volgde was dit slechts het begin. Wat The National in 2007 liet horen, was hoogstens de embryonale vorm, werd gaandeweg geperfectioneerd tot het vier jaar geleden met Trouble Will Find Me zijn ultieme versie kreeg.

Dat die niet beter kon heeft de band ook beseft, en dus is Sleep Well Beast, dat begin september verscheen, een ander, euh, beest: meer elektronica, meer dwarse geluiden, en zelfs -- eindelijk -- opnieuw wat meer rockend. Je hoort het aan de gekke break in single "The System Only Sleeps In Total Darkness", de solo die Aaron Dessner op de rand van het podium brengt, of het erg uitgesponnen, bijna jammend aandoende "Walk It Back". Het was tijd voor iets anders, en dat heeft The National gevonden, al blijven ze nog altijd binnen de krijtlijnen: er is niets verrassends aan "Guilty Party", een relatiebreuk vol zelfinzicht, of het uptempo "The Day I Die".

Dat gaat ook op voor de bisronde. Wie The National eens aan het werk zag wéét dat Berninger in "Mr. November" het publiek zal induiken, hij doet het vandaag op exact dezelfde manier als vier jaar terug in dezelfde zaal; als kende hij nog blindelings de weg naar de zitjes. "Terrible Love" is een anthem geworden, en dus krijgt het een bruter jasje dan de LP-versie. En dan is het over en uit. De versterkers worden afgezet, een akoestisch "Vanderlyle Crybaby Geeks" volgt, een gimmick die de groep al sinds 2010 doet: u moet dan maar meezingen. Wij waren ooit bij een concert van The National in de Olympia in Dublin. Vlaanderen, u blijft in vergelijking met de Ieren een verlegen volk dat niet écht voluit durft gaan. Doe er alstublieft iets aan.

Ook The National gaat echter niet vrijuit. Berninger lijkt nooit helemaal in het moment te zitten, immers. Misschien heeft het omgooien van de setlist hem even van zijn melk gebracht -- te veel oude, lang niet gebrachte nummers om te zingen? -- maar eigenlijk was hij tijdens dat Boxer-blok niet in zijn element. Hij deed zijn ding, minstens degelijk, maar ergens miste de magie die nodig was. Dan werkte alles beter in de tweede helft. Je zult het altijd zien: een artiest brengt nu eenmaal liever zijn nieuwste werk. Misschien moet de groep dat volgende festivalzomer ook maar doen. We hebben er alle vertrouwen in dat dat nog voor vuurwerk kan zorgen.

E-mailadres Afdrukken