Banner

Run The Jewels

6 november 2017, AB

Gowaart Van Den Bossche - 07 november 2017

“We are the champions” van Queen weergalmt door de speakers aan het begin van de set van Run The Jewels. Muzikaal een eerder van de pot gerukte keuze is, maar het verklankt wel goed de zelfzekere stoerheid waarmee dit duo een dijk van een hiphopshow neerzet.

Maar eerst Danny Brown, die in een bontjas met een Frank Zappa t-shirt eronder het publiek mag opwarmen met zijn opmerkelijke stem en al even uitzonderlijke productiekeuzes. Recentste plaat Atrocity Exhibition toonde een ronduit fascinerende muzikale spreidstand waarbinnen alles kon zolang het Brown maar min of meer ritmisch houvast bood om zijn manisch-psychedelische vertelsels aan op te hangen. Al moet je toch echt wel voorbij die smurfenstem-gimmick geraken om het volledig te kunnen appreciëren. Eerlijk gezegd, ons lukt het niet echt. We begrijpen perfect dat die beats van “Ain’t It Funny” en vooral “Really Doe” u helemaal in hogere sferen brengen, maar ons weerhoudt die stem er toch van om echt mee te gaan in het verhaal.

Geen rare stemmen bij Run The Jewels (behalve wanneer Danny Brown zijn vers op “Hey Kids (Bumaye)” achteraan in de set gedwee komt meerappen), maar twee zwaargewichten uit de hiphop die als antwoord op het megalomane en grotendeels instant forgettable Watch The Throne-project van Kanye West en Jay-Z de handen in elkaar sloegen. Een kleine vijf jaar, drie langspelers en een ronduit nutteloze kattenplaat later is Run The Jewels veel meer geworden dan een gelegenheidsproject: de solocarrières van zowel Killer Mike als El-P lijken zelfs volledig on hold te staan zolang het succes van dit duo blijft duren.

Of veel mensen in het publiek het solowerk van El-P zouden kunnen appreciëren, weten we niet, maar in de AB werd vanaf het openingssalvo wel uit zijn en Killer Mike’s handen gegeten: “we’re a good crew to fuck with, better to love”, rapt El-P in opener “Talk To Me”, en het publiek neemt het volledig ter harte. Dat het tweetal ondertussen een ruime selectie opruiende nummers heeft, verklaart dat voor een groot stuk, maar bovendien weten ze ook als geen ander een knallende show op te bouwen. Nogal ingestudeerd, dat wel, en met enkele eerder flauwe korte intermezzo’s tussen de nummers die elkaar verder in een rotvaart opvolgen, maar ook met een dosis enthousiasme en goesting waaraan de doorsnee hiphopcrew een puntje kan zuigen.

“Blockbuster Night Pt. 2”, “Oh My Darling Don’t Cry”, “Stay Gold”, “Close Your Eyes (And Count To Fuck)”, afsluiter “Angel Dust”: het zijn slechts enkele van de vele hoogtepunten die El-P en Killer Mike aan elkaar rijgen en die een dik uur en een kwartier lang de grote zaal van de AB in de ban houden. Daarbij duiken weinig verrassingen op -- je kunt Run The Jewels ergens wel verwijten dat ze het op veilig en voorspelbaar spelen met dit soort setlist. Het is ook een beetje een gemiste kans dat het duo via dit succesvol zijproject niet wat minder voor de hand liggend solomateriaal aan de man probeert te brengen. Killer Mike’s “R.A.P. Music” of “Southern Fried” bijvoorbeeld, of El-P’s “Request Denied” om er maar een uitstekende track uit te vissen, het zouden mooie keuzes geweest zijn om de set te diversifiëren.

In deze set zat de grootste verrassing in hoe, meteen nadat de laatste tonen van “Angel Dust” wegsterven, “Where Is My Mind” van Pixies door de zaal schalt. Aanvankelijk vreemd, maar eigenlijk wel een toepasselijke keuze als je naar het hoge aantal hipsterbrillen in de zaal kijkt: Run The Jewels is er als geen ander in geslaagd om conventionele hiphop aan een breder publiek te slijten door het simpelweg met branie en kloten te brengen. They are the champions, indeed, maar volgende keer mag het wat ons betreft misschien nog net dat tikkeltje gedurfder.

E-mailadres Afdrukken