Banner

The Como Mamas

5 november 2017, Cultuurcentrum Mechelen

Joris Vanden Broeck - 06 november 2017

“It may be the devil or it may be the lord, but you gotta serve somebody”, zo verzekert Bob Dylan ons opnieuw op de laatste, zopas verschenen aflevering van The Bootleg Series. In deze bevreemdende tijden liggen alle opties open, dus toch maar eens gaan kijken wat the Lord te bieden heeft. Zijn woord werd vakkundig vertolkt door The Como Mamas.

Bijna vier jaar geleden stond het drietal uit Como, Mississippi in de AB Club. Het debuut Get an Understanding was op dat ogenblik nog niet lang uit en zowel plaat als concert brachten gospel in z'n meest pure vorm: de nadruk op de stemmen, en die stemmen leggen de nadruk op de Heer. Ondertussen kregen we Move Upstairs voorgeschoteld, een plaat waarop de stemmen een sobere muzikale omkadering meekrijgen.

Dat heeft z'n impact op de concerten: het drietal staat vandaag op het podium met een drummer en gitarist achter zich. En dat is mogelijk niet het enige opmerkelijke aan deze nieuwe tournee. The Como Mamas staan niet meer in voor de hand liggende zalen als de hoofdstedelijke AB, maar brengen het woord van de Lord ditmaal naar de provincie: van Diksmuide tot Eupen, het lijkt bijna alsof de dames met zendingsdrang gezegend zijn.

Zo belanden ze, op de Dag des Heren, in het Cultuurcentrum van Mechelen, een ietwat surrealistisch gezicht: drie stemmen, recht uit een kerk in het zuiden van de VS, hier in een stijfjes aandoende, klassieke Europese theaterzaal. Het publiek zit er dan ook bij en kijkt ernaar. Wat gaat er door The Como Mamas heen op zo'n moment? Willen ze dat we meezingen? Wanneer “Peace of Mind” ingezet wordt met de vraag wie gemoedsrust wil, blijft het zo oorverdovend stil in de zaal dat Angela Taylor, die in de song de voorzang op zich neemt, even van haar stuk gebracht lijkt.

De manier waarop ze vervolgens, mede dankzij de muzikale antwoorden van Della Daniels en Ester Mae Smith, de song over het publiek laat rollen, doet echter vermoeden dat er vooraan meer gemoedsrust te vinden is dan in de zaal. Ook “Count Your Blessings” zorgt voor een moment van vervreemding, wanneer blijkt dat letterlijk niemand in de zaal de videoclip reeds bekeken heeft.

Het versterkt The Como Mamas enkel nog in hun missie: het woord verspreiden, en dat gebeurt op het podium nog altijd op een meer overtuigende manier dan op plaat, hoe goed de twee albums ook zijn. Een parel als “Meet Me At The River” onttrekt je moeiteloos uit een Vlaams provinciestadje om je in de broeierige South de laten opduiken. “Move Upstairs” is dan weer een prima voorbeeld van hoe de aanwezigheid van muzikanten het speelveld van The Como Mamas vergroot: de muzikanten beginnen subtiel om luider en sneller te gaan, waarmee de stemmen opgezweept worden en vice versa.

Pas wanneer in de bis “When The Saints Go Marching In” voorzichtig meegezongen wordt, lijkt de missie geslaagd: misschien met enige terughoudendheid, maar er werden zieltjes gewonnen. The Como Mamas speelden duidelijk geen thuismatch, maar lieten dat niet aan hun hart komen: de podiumervaring die de voorbije jaren opgedaan werd, speelde in het voordeel van het trio, dat met een oprechte bevlogenheid op het publiek inwerkte. De Heer gaan dienen zit er misschien nog niet in, maar als het op de juiste manier gebracht wordt, gaat zijn woord er alvast vlot in.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Como Mamas