Banner

Chuck Prophet & The Mission Express

30 oktober 2017, AB Club

Bjorn Weynants - foto's: Geert Vandepoele - 30 oktober 2017

Met een prima nieuw album onder de arm kwam Chuck Prophet nog eens langs in de AB. En hij toonde nog maar eens wat een klasbak hij wel is.

Het voorprogramma werd verzorgd door het naar een boek van Hunter S. Thompson genoemde Curse Of Lono. Deze vijf Londenaars brachten een mix van traditionele Britse folk, rootsmuziek en rockmuziek, waarbij ze vooral probeerden een duistere en mysterieuze sfeer over te brengen. Af en toe kwamen er ook wat andere invloeden voorbij waaien, zoals een verdwaald Doors-orgeltje, maar tegelijk wisten ze toch een eigen geluid te brengen, waarbij ze regelmatig met een indrukwekkende maar toch ingetogen samenzang uitpakten. Naast nieuwe nummers als “Black Out Fever” en “Valentine” ontbrak ook hun bekendste nummer -- want opgepikt door de TV-serie “Kingdom” -- “Don’t Look Down” niet. Curse Of Lono is dan misschien niet zoals een overenthousiaste fan riep het beste ding sinds gesneden brood, maar ze zorgden wel voor een uiterst geslaagde opwarming.

Sinds het einde van Green On Red in 1992 brengt Chuck Prophet regelmatig solo-albums uit. Albums waarin hij toonde dat hij maar was als gewoon de gitarist van de band en de sidekick van Green On Red-frontman Dan Stuart. Hoewel de kwaliteit van zijn solo-albums van een consistent niveau is -- als het echt moet pikken we er Homemade Blood (1997) uit als onze favoriet -- blijft hij spelen voor een (te) kleine, maar trouwe achterban. Samen met zijn vaste begeleidingsband The Mission Express -- waar echtgenote Stephanie Finch deze keer overigens ontbrak -- kwam Prophet in de AB Club zijn nieuwste -- en uitstekende -- album Bobby Fuller Died For Your Sins voorstellen.

Opvallend: ondanks een uitgebreide discografie die teruggaat tot 1990 koos Prophet vooral voor materiaal uit zijn meest recente releases, met slechts af en toe wat ouder werk. Het concert werd geopend met “Bobby Fuller Died For Your Sins”, het titelnummer van de meest recente plaat, meteen het startsein van een reeks no-nonsense rocksongs die zich ergens situeren tussen de desert-rock van Green On Red en country-rock. Op plaat klinkt “Bad Your For Rock & Roll” wat belegen, maar live kreeg het nummer een ferme injectie geloofwaardigheid mee. Maar ook nummers als “Doubter Out Of Jesus” en “Who Shot John” klonken vitaal.

Een gulle greep kwam er ook uit het album Temple Beautiful waarin Prophet een ode bracht aan zijn thuisstad San Francisco. “The Left Hand And The Right Hand” handelde over de gebroeders Mitchell die stripclubs uitbaatten in de stad, en “Temple Beautiful” was een eerbetoon aan een concertzaal waar de jonge Prophet heen trok om opwindende muziek te horen. Het waren nummers ook die ook live blijven nazinderen.

Langzaamaan werden de nummers langer, met meer ruimte voor gitaarsolos en -duels tussen Prophet en James De Prato. Prophet deed er ook -- met succes - alles aan om het publiek in het optreden te betrekken. Het publiek moest willens nillens meezingen, desnoods door iemand een microfoon in het gezicht te duwen of tussen het publiek te gaan staan. “You Did (Bomp Shooby Dooby Bomp)” en “Summertime Thing” werden uitgerekte jamsessies, tijdens “In The Mausoleum” mocht DePrato even helemaal loos gaan. Na de catharsis van “Wish Me Luck” kwam er nog “Willie Mays (Is Up At Bat)” waarin het publiek helemaal overstag ging.

Met al dat enthousiasme was het concert wat over tijd gegaan waardoor de bisronde noodgedwongen beperkt diende te worden tot een geslaagde cover van “Shake Some Action” van de Flamin’ Groovies. Het doet altijd deugd om een ancien met zoveel energie en enthousiasme een optreden te zien afwerken zoals Chuck Prophet deed in de AB. Een goede avond voor rock ‘n roll.

E-mailadres Afdrukken