Banner

Banks

31 oktober 2017, La Madeleine

Tom De Moor - 01 november 2017

Banks keerde in de staart van haar promoreis voor The Altar terug naar België. Daar stond een groter podium en dito publiek op haar te wachten, maar dat kreeg een hoogst onpersoonlijke set met slijtsporen op de formule te verteren.

Mevrouw Jillian Banks zit momenteel mooi op schema van een gezond groeiende carrière: twee albums onder de arm en bij het tweede rondje Europa van haar jongste tournee eindelijk aan de middelgrote zalen toe, waarvan het Belgische exemplaar uiterst aardig volgelopen was. Een behoorlijke mix van leeftijden en profielen bevestigde bovendien dat ze nog steeds een correct evenwicht behoudt op de slappe koord tussen indie en pop. Deze positie wil ze duidelijk niet afgeven en dus countert ze een commerciële toegift als achtergronddanseressen met een sobere lichtset die duisternis nog steeds de hoofdrol geeft. Helaas zat de sticker "afgemeten" op wel meer elementen van de set vastgeplakt.

Na een goed geoefende opkomst onder een zwarte sluier gedragen door haar twee danseressen stak Banks van wal met een opperbest gekozen startserietje dat er echter in een vliegensvlug tempo doorgedrukt werd als was wetenschappelijk bepaald hoeveel minuten het publiek nodig had om op temperatuur te komen. Zo raasden met "Fuck With Myself" en "Gemini Feed" twee voltreffers veilig binnen de lijntjes van de albumversie voorbij voor ze de kans kregen hun doel te raken. Pas in "Waiting Game" hoorden we een eerste modulatie die niet in de originele partituur stond, hoewel ook deze song veel rijker had kunnen openbloeien ware het de tijd gegund.

De hele tijd hield Jillian zich kranig op de maat van de choreografieën die ze samen met haar twee compagnonnes stipt op maat uitvoerde, maar ook hier was geen seconde gelaten voor sponaneïteit. Pas halverwege de set begon enige interactie met het publiek - van uiterst karig ("This Is What It Feels Like" werd in zeven haasten opgedragen aan de fans van het eerste uur) over irrelevant (een de mist ingaande vraagronde wie zich voor Halloween uitgedost had) tot ronduit verwarrend (een praatje over hoe een lossere versie van "Better" inzicht zou geven in haar creatieproces). In die laatstgenoemde track wilde ze even in de voetsporen van Ariana Grande treden door wat geveinsd geïmproviseerde stemgymnastiek ten berde te brengen, maar helaas vlogen die hogere noten bijster krassend door de stembanden.

Daar knelde het schoentje pas echt: de stem. Ware het nu tourmoeheid of een slecht afgestelde mix, Jillian Banks kwam in het merendeel van de nummers maar met moeite boven haar geluidsmix uit. Bij opener "Poltergeist" kwamen de vocoderpartijen als spijtige winnaars uit de mix; in "Haunt" hoorde je de backende gitarist twee keer zo luid als de frontvrouw. Deze toonde zich vanavond eerder als een entertainer -- toegegeven, ze kan ook best een middelgroot podium vullen met haar moves -- dan als een artieste.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Banks