Banner

Cardinal Sessions Festival: Albin Lee Meldau

20 oktober 2017, Gebaüde 9 (Keulen)

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Line Tuymans - 21 oktober 2017

Dat hij weg wil van de retrosoul van zijn begindagen, daar is Albin Lee Meldau duidelijk over. In uitgeklede triobezetting bleek vrijdagavond echter nog niet helemaal waar de Zweedse zanger dan wel heen wilde. Misschien kan zo'n verkenningsronde echter geen kwaad, zeker als die machtige stem nog altijd centraal mag staan.

Het gaat traag met Albin Lee Meldau. Te traag naar zijn zin, zo mochten we opmaken uit het gesprek dat we deze zomer met hem hadden. Gelukkig mag de Zweed met de heerlijke stem dezer dagen dan toch weer even buiten. Met de nieuwe single "Same Boat" in de rugzak wordt een korte rondrit door Europa gehouden. En als een Belgische datum te veel gevraagd is, dan springt enola wel even binnen op de Keulense editie van Cardinal Sessions Festival, een sympathieke avond rond nog onbekende artiesten in het immer gezellige Gebaüde 9.

Dat het budget voor deze tour lager ligt dan toen er in januari even met de spierballen gerold moest worden, is duidelijk. Op showcasefestival Eurosonic liet Meldau zich begeleiden door een uitgebreide soulband, vandaag volstaan een bassist en een backingvocaliste. Het zorgt voor een mossel-noch-visbenadering die niet altijd helemaal bevredigt. Met de discrete steun van de zangeres naast hem gaat hij niet altijd voluit, terwijl Meldau zich begin dit jaar in Groningen net zo'n fascinerend performer toonde. Met die licht loensende ogen, de bezielde performance, trok hij toen alle blikken naar zich toe. Vandaag, gezeten op een kruk, moet hij zich inhouden.

Al kan het nog altijd. In "Bloodshot" zijn de "Well I wonders" ook zonder blazersstoten impressionant, doorbraaksingle "Lou Lou" is nog altijd een minimalistische parel waarin Meldau alle ruimte krijgt voor zijn vocale capriolen. De ontelbare variaties waarmee de titel wordt gekreund, gefluisterd, geschreeuwd … tonen de wendbaarheid van zijn stem, nog altijd zijn meest indrukwekkende instrument, hoe mooi hij ook gitaar speelt.

Maar vanavond gaat het niet om die oude nummers, zelfs al zijn "Lovers" en "Darling" nog altijd prachtige soulballads. Meldau weet hoe een set op te bouwen, en wanneer er nood is aan een lichter, upbeat momentje, schudt hij dat vlotjes uit zijn mouw. "Mijn tindersong", noemt hij een nieuw nummer, dat iets van de vrolijke swing van Eagle Eye Cherry heeft, al lijkt de zinssnede "She's worse than the needle, she's the heroin" op iets donkerders te wijzen. Dat lijkt minder het geval bij een nummer over hometown Göteborg -- "We got rain and shit!" --, een al te luchtige ode aan het Kattegatt waaraan de stad ligt. Een welkome ademtocht in deze set, niet goed genoeg in het licht van de eeuwigheid; mag dat gezegd?

Zonder elektrische gitaar klinkt single "Persistence" van op de Bloodshot-EP van afgelopen zomer al wat minder Dire Straits, maar ook wat minder aanstekelijk. Misschien is Meldau gewoon beter in songs waar de tranen van de muren stromen, en het liefdesverdriet voor fundament zorgt. Maar ook dan is het uitkijken voor de inkleuring. Een alweer nieuw slotnummer wordt aangekondigd als "mijn meest trieste song ooit", maar met die extra vrouwenzang wordt het net iets te folkduo. Miek & Roel, Simon & Garfunkel; er hoeft geen Anna-Louise & Albin bij; laat het maar bij één strot.

Twee EP's die wat varieerden in één richting, een debuutplaat die is opgenomen maar nog geen releasedatum op de rug geprikt kreeg; geen idee wat het wordt dus met Albin Lee Meldau. De stem is er, de nummers ook, maar ergens lijkt het alsof hij dat oude werk alweer beu is. Benieuwd of de nieuwe songs zich op plaat sterk genoeg zullen tonen om dat te rechtvaardigen. Want dat we "Let Me Go" gemist hebben.

E-mailadres Afdrukken