Banner

AUTUMN FALLS: Micah P. Hinson

11 oktober 2017, Arenberg

Bjorn Weynants - foto's: Bjorn Weynants - 12 oktober 2017

Het is moeilijk om artiesten te vinden die meer geschikt zijn om de affiche van Autumn Falls te bevolken dan Micah P. Hinson, buitenbeentje in de americana en gezegend met een stem als een vergeeld herfstblad. In de kleine zaal van de Arenberg kwam hij zijn nieuwe album The Holy Strangers voorstellen.

Eerst mocht Bony King – waar Bram Vanparys tegenwoordig op zijn eentje z’n ding doet – het publiek komen opwarmen. Daarvoor deed hij een beroep op zijn goede vriend Gertjan Van Hellemont, de man achter Douglas Firs. Van Hellemont zorgde met zijn begeleiding op afwisselend toetsen, gitaar en lap steel voor een bij momenten mysterieuze sfeer bij de nummers van Bony King. Wat in wezen eenvoudige luisterliedjes waren kreeg zo een extra dimensie mee. Nieuw werk werd afgewisseld met oudere nummers (“Travelling Man”, “On My Way Home”) in een korte set die het vooral van de ingetogen schoonheid moest hebben.

Vorige maand bracht Micah P. Hinson met The Holy Strangers zijn meest ambitieuze album tot op heden uit. Een conceptalbum – zelf noemt hij het een folk opera – dat het verhaal verteld van twee geliefden in oorlogstijd. Een verhaal van liefde, jaloezie, waanzin en moord. Maar evengoed een album dat bezweek onder zijn eigen ambitie en daardoor niet het niveau haalde van zijn vroeger werk. Was de instrumentatie op het studio-album sober met prominent aanwezig strijkers, dan diende hij in Antwerpen de klus op zijn eentje te klaren.

De setlist was volledig opgebouwd rond het album waarbij de talrijke instrumentals op plaat vervangen werden door ouder werk of outtakes uit The Holy Strangers die zo goed mogelijk bij het verhaal passen. Dat album was oorspronkelijk voorzien om dubbel zo lang te zijn -- 28 nummers ofwel 2,5 uur muziek – maar het veto van zijn platenmaatschappij noopte hem ertoe om zich tot de ingekorte versie te beperken.

De grote troefkaart van Micah P. Hinson is natuurlijk zijn stem, een krachtige bariton met een uit de duizend herkenbare melancholische klankkleur. Een stem die in schril contrast staat met zijn iele figuur en excentrieke kledingstijl - lang geleden dat we nog een artiest in sloefen hebben zien optreden. Maar het zorgt er ook voor dat Hinson toch een heel concert lang weet te boeien ondanks zijn bij momenten rudimentaire gitaarspel en nummers die grotendeels in dezelfde muzikale sfeer zitten.

Zoals gewoonlijk bij een concert van Micah P. Hinson waren er ok hier weer lange, meanderende bindteksten, waarbij hij diverse onderwerpen aankaartte, gaande van de toestand van de native americans in de VS – Hinson is zelf deels van Chikasaw-afkomst – over zijn korte carrière als prediker in de plaatselijke kerk tot het ernstige auto-ongeluk in Spanje waarin hij een paar jaar geleden betrokken was. Een ongeval waarna hij opnieuw moest leren gitaar spelen maar dat als neveneffect – volgens hem toch -- had dat zijn vingers soms een ander nummer beginnen spelen dan hij eigenlijk bedoelde. Alhoewel hij regelmatig humor in zijn exposés stak, deinsde hij er niet voor terug om heel wat personen een kleine steek te verkopen, gaande van Kate Perry en ZZ Top tot de staat Oklahoma en zijn eigen platenmaatschappij.

De nummers volgden het verhaal van The Holy Strangers maar kregen stuk voor stuk een breekbare, uitgebeende en tot de essentie herleide versie mee. Het meest opvallend waren de nummers die er qua ritme wat tussenuit sprongen, zoals de aan Johnny Cash schatplichtige traditional “Lover’s Lane”, het creepy slaapliedje “Oh, Spaceman” of de krakende countrywals “The Lady From Abilene”. De spoken word van “Micah Book One” sloeg hij in tegenstelling tot eerdere optredens deze keer wel over, echter niet zonder het publiek de achterliggende boodschap – loop niet blind een religie achterna – mee te geven. De oudere nummers (zoals “The Fire Came Up To My Knees”) die Hinson selecteerde pasten naadloos binnen het verhaal.

“Voorbij de ideeën van goed en kwaad is er een veld. Ik zie je daar.” stond er geschreven op een papier dat Hinson op zijn gehavende gitaar geplakt had. Geen idee wat hij daar precies mee bedoelde, maar het versterkt het beeld van een excentrieke, eigenzinnige folkmuziek die koppig zijn eigen ding. Een groot publiek zal hij nooit bereiken, maar dat hij één van de boeiendste artiesten binnen het folk- en rootswereldje is bewees hij nog maar eens met een prima concert.

E-mailadres Afdrukken