Banner

C/O Pop 2017

Pensen, witbier en nieuwe ontdekkingen.

Gijs Witdouck - foto's: Tuur Uyttenhove - 25 augustus 2017

Hetzelfde weekend dat PJ Harvey, At The Drive In en Interpol in Hasselt voor het mooie weer zorgden, vond in het Duitse Keulen een heel ander festivalletje plaats. Bij C/O Pop geen grote internationale kleppers op de affiche, maar wel heel veel frisse nieuwe bandjes om te ontdekken. Een verslag in woord en beeld van twee dagen kuieren en showtjes shoppen.

Op vrijdag trakteerden onze Noorderburen op vleeskroketten, frikandellen en muziek op Dutch Impact. The Mysterons mochten de spits afbijten. Het pittige vijftal had de ondankbare taak om voor een leeg plein te beginnen, in de hoop nieuwsgierigen te lokken. Het strekt hen tot eer dat ze dat met volle overtuiging deden. De zangeres deed een goeie -- en minder irritante -- Kate Bush-imitatie, terwijl de vrolijke jongens achter haar een Battles-achtig tapijtje weefden van overlappende synthesizer- en gitaarloopjes. Het publiek wist niet echt hoe erop te dansen, maar mooi was het wel.

Daarna mocht Cut_ binnen aan de slag. Een boy next door met een synthesizer begon met een streepje Dubstep, waarna een meisje met een rode jumpsuit en een lange witte winterjas inviel. Het duo flirtte met de traagheid van the XX en de rave-anthems van Faithless, en toonde onderweg multigetalenteerd te zijn. Verschillende instrumenten werden door verschillende handen bespeeld. Het lijkt bij dit soort acts altijd een beetje arbitrair wat er live wordt gespeeld -- welke instrumentale partij, welke stem van de zangharmonie -- en wat er met de laptop wordt afgespeeld. Maar laat dat soort beslommeringen niet in de weg staan om Cut_ een kans te geven. Twee sympathieke jonge mensen die dansbare muziekjes maken met hitpotentieel: wat wil een mens nog meer?

Moses and the Firstborn ging voluit voor de gitaren. Aanvankelijk leek het vooral een kwartet uitgelopen pubers dat zichzelf een beetje té leuk vond, maar schijn bedriegt. Deze jongens combineren al het beste van Weezer, Nada Surf, Pavement, Modest Mouse en -- écht -- Nirvana, en maken er verdomd lekkere rock'n'roll van. Het zorgde bij het publiek voor de eerste waarneembare ritmische beweging van de dag, en dat is minstens voor de helft de verdienste van de jonge Dave Grohl aan de drums.

Zaterdag begon met de Bayerischer Frühschoppen Networking Brunch. Kort samengevat: witte pensen en halve liters Weissen om elf uur 's ochtends. Oh, en muziek, al was er wel héél makkelijk naast te luisteren. Xavier Darcy -- wél een interessante naam -- kwam een half decennium te laat met zijn liedjes. Één keer trok hij onze aandacht, toen we spontaan mee begonnen te zingen: "And it was not your fault but mine / And it was your heart on the line" etc. Bleek het tóch om een ander lied te gaan. Mister Darcy had een béétje iets van Glen Hansard, een béétje iets van The Tallest Man on Earth, maar toch vooral heel veel van Mumford without Sons. Maar bon, het was wel uiterst aangenaam negeerbare brunchmuziek.

Na de brunch begon een marathon van bandjes op verschillende locaties in het Belgische Viertel van de stad. Bliezen ons op dit ontieglijk vroege uur volstrekt van onze sokken: Hush Moss, een achttal sjofele types met bákken talent op een heel klein podiumpje in een platenzaak. Drums, bas, gitaar, sax, zang, twee keyboards en -- waarom ook niet -- bongo's. Denk Al Green, denk Stevie Wonder, denk Motown, maar dan blank en in bloot bovenlijf. Er werd hard, onverantwoord hard gefunkt. Een vetter feestje om twee uur 's middags is ondenkbaar. De jongens namen afscheid met een rondje solo's in het laatste nummer. Niemand deed moeilijk om moeilijk te doen, alles was smaakvol, de bandgenoten grijnsden goedkeurend, en zelfs de fricking bongosolo was een feestje op zich. Faut le faire. Enige minpuntje: achteraf bleek Hush Moss op plaat een stuk minder indrukwekkend te zijn. Zijn er boekers in de zaal?

Next up: Ilgen Nur. Melodieuze poprock, ideaal voor strandfeesten en barbecues. Groot zullen ze niet worden, maar als zonnig namiddaggroepje vallen ze zeker te pruimen. Daarna kwam Jata, een goedlachs duo in zwart-wit, dat licht verteerbare pop maakte met keyboards en zang. Op de beste momenten dachten we aan Chet Faker, op de minste aan boybands uit de nineties. Meer algehele meh-heid bij Junk-e-cat, een man met een masker die bovenop een afgedankt brandweerbusje iets deed met een laptop en verschillende blaasinstrumenten. Het geheel was enkel via een app met de koptelefoon beluisterbaar. Een concept dat wellicht wel enige artistieke mogelijkheden schept, maar in dit geval was het 95% gimmick. De overige 5% was slappe zooi.

Maakten wél een goede beurt: de Slovenen van Koala Voice. Op drie stoelen en één cajon speelden ze in een klerenwinkel noodgedwongen akoestische versies van hun nummers. De zangeres was een jonge PJ Harvey, een geboren entertainster, met een rauwe eerlijkheid die je normaal enkel in punk vindt. Knappe gitaarpartijen onderstreepten teksten vol nostalgie naar de verloren jeugd en verlangen naar vrijheid, met in de refreinen samenzang waar elk welopgevoed haartje voor gaat rechtstaan. Het zat allemaal zo strak in elkaar dat geen mens de drums en versterkers miste, en dat is tot nader order een uitstekend criterium om een song op te beoordelen.

Afsluiten deden we met het Palestijnse elektrische dansorkest 47Soul. Met hun mix van traditionele melodieën, elektrische gitaar, synthesizers en Arabische en Engelse rap en zang, kregen ze de gehele zaal aan het dansen -- niet énkel het respectabele contingent aan Palestijnen voorin. De zanger bonsde onstopbaar op een grote trom, waar de percussionist uitermate aanstekelijke ritmes doorheen weefde. Ook reggae en hedendaagse soul en funk kwamen aan bod, met hoopgevende teksten over Palestina, Syrië en de vluchtelingenproblematiek. Uiteraard is het moeilijk om bij teksten als "Every land is a holy land / Every people is a promised people" niét aan de politieke situatie in Israël te denken, maar preken werd het nooit: het feest primeerde.

De balans? Dat nieuwe bandjes zien natuurlijk een geval van hit and miss is, met net zo veel missers als toevalstreffers. Maar als daar ontdekkingen als Hush Moss en Koala Voice tegenover staan, dan is het meer dan de moeite waard om er Pukkelpop voor te missen.

E-mailadres Afdrukken
Tags: CO Pop