Banner

M. Ward + Conor Oberst

14 augustus 2017, Rivierenhof

Matthieu Van Steenkiste - 15 augustus 2017

Soms moet je als programmator gewoon slim zijn. Als vrienden M. Ward en Conor Oberst tegelijk door Europa op zwier zijn, dan zet je die samen op één podium. Een bijzondere avond is dan gegarandeerd. Maandagavond in het Rivierenhof werd zo'n momentje vol speelplezier en spontaniteit.

M. Ward is alleen op tour op dit moment, maar daar zag het heel even niet naar uit, maandagavond. "De vrienden van mijn vrienden zijn mijn vrienden", dacht hij, en dus opent hij met The Felice Brothers in de rug. Een song verder mag Oberst ook al opdagen voor "Get To The Table On Time". Samen spelen ze nog een paar nummers, vooraleer de singersongwriter dan toch het podium voor zich alleen claimt. In "Girl From Conejo Valley" vertelt hij over de freaks in zijn geboorteplaats, maar wat opvalt is dat hoogst unieke gitaarspel: tegendraads en ritmisch, frenetiek. Het boeit, maar een instrumentaal nummer is toch niet meer dan vingervlugge snaarhelderij. Epateren zonder intrigeren. Vervelend. Alsof hij het zelf beseft mag 'hit' "Chinese Translation" volgen. Het is zijn beste nummer, nog altijd, en veel zin om daar nog over te gaan heeft hij niet. De loopstation wordt nog eens ingedrukt, een loopje van daarnet, weerklinkt, en weg is hij, na dik een half uur; "laat Conor het werk maar doen", dat idee.

Geen probleem voor Oberst, die na enkele moeilijke jaren langzamerhand terug uit het dal kruipt. Die onverkwikkelijke verkrachtingszaak is eindelijk geklasseerd als het fabeltje dat het van in het begin was, de cyste in de hersenen ook uitgezweet. In het stemmige Rivierenhof viert hij dat door eindelijk nog eens stevig rockend uit te pakken, met die Felice Brothers als competente backing band.

Hoewel, rocken? Het wil aanvankelijk maar half lukken. "Barbary Coast (Later)" is de zachte aanzet, "Four Winds" wil je knallend binnen sleuren in het universum van vanavond, maar het wil niet bijten. De fiedelende viool komt er niet hard genoeg door, Oberst spuwt de tekst niet kwaad genoeg, het blijft vrijblijvende countryrock waar het kwaaie countrypunk zou moeten zijn. "Get-Well-Cards" is beter. De Dylaneske aanslag van de gitaar, het snerend refrein, het komt er al vinniger uit, al mag het nog altijd meer.

Misschien zit Oberst té goed in zijn vel? "Toen ik dit nummer had geschreven, had ik het gevoel het wijsje van de televisiereeks Cheers geschreven te hebben. Ik was er een beetje om beschaamd, maar nu niet meer", grapt hij, maar "Till St. Dymphna Kicks Us Out" verdient zoveel bescheidenheid niet. Oberst zet een meer dan aardige Randy Newman neer in deze dranksong, die een stemmige accordeon meekrijgt van James Felice, en diept van de weeromstuit een verborgen parel uit zijn oeuvre op: het bittere "Southern State" van op de Home-EP die hij ooit samen met Britt Daniel van Spoon schreef. We zitten opnieuw op bekend terrein: een Oberst die zijn hart omwoelt, een voor even spaarzame begeleiding.

Misschien is dat wel het fijnste aan een concert van Conor Oberst: die verrassingen. De man heeft ondertussen een songcatalogus zonder einde, of het nu onder eigen naam is of het alias Bright Eyes, en hij put er gretig uit. Natuurlijk moet Salutations gepromoot, de plaat die hij samen met The Felice Brothers opnam, maar dat is slechts een aanleiding. Oude songs als "Poison Oak" worden naar de nieuwe muzikale setting gekneed, de gelegenheid maakt al even goed de dief. Hij is nu toch in de buurt, dus M. Ward mag opnieuw het podium op voor "Map Of The World". Het is een nummer dat hij samen met Oberst schreef voor de supergroep Monsters Of Folk, waar ook Jim James (My Morning Jacket) en Mike Moggis (Bright Eyes) deel van uitmaakten. Het moet ook van toen, het gezegende jaar 2009, geleden zijn dat het nog eens live werd gebracht. Oberst jaagt zijn wapenbroeder aan, dwingt hem om samen met hem zijn song "O'Brien Nocturne" te spelen.

Oberst engagement is ook al geen geheim meer. Hij was één van de luidst toeterende artiesten in de jaren onder George W. Bush, nu de Oranje Gek zitting heeft in het Witte Huis weet de Amerikaan helemaal niet meer waar hij het heeft. Afgelopen januari stond hij ter hoogte van de eedaflegging in onze AB te schelden, vandaag, met Charlotte in gedachten, trilt hij van woede. "Roosevelt Room" is het ziedende resultaat. Ooit geschreven voor die vorige Republikeinse president, klinkt dat "What good are you" met een Amerikaanse regering die de wereld in zijn gezicht uitlacht nog woester. Kwader heeft Oberst nooit geklonken dan in dat "The working poor you've been pissing on are doing double shifts tonight". Het haalt niets uit, straks wordt er weer iets stupieds getweet, maar heel even lucht het op.

Evenveel deugd deed het om Conor Oberst zich nog eens met band te zien amuseren. Het grote publiek had de weg niet gevonden, en de stoeltjes stonden wat onhandig waar een dansvloer had moeten zijn, maar in dat sfeervolle amfitheater hoorden we nog eens een bezielde Oberst. Met de anni horribili definitief in het verleden kan het opnieuw alle richtingen uit. Een nieuwe Bright Eyes? Een mens kan hopen. Een wereld zonder Trump? Eerst nog een protestplaat van deze man, dat lijkt wel iets.

E-mailadres Afdrukken