Banner

Japandroids

27 april 2017, Botanique

Hans Rombaut - foto's: Tom Leentjes - 28 april 2017

Kent u dat gevoel? U zag net een band. En die overtrof zichzelf compleet, blies alles en iedereen weg in een moment van opperste glorie. Omdat de band zo’n heroïsche krachttoer in geen duizend jaar zal herhalen, besluit u om ze daarna nooit meer opnieuw te gaan bekijken. Die gedachte schoot ons de voorbije jaren wel eens door het hoofd. Na dat ene Young Fathers-concert, bijvoorbeeld. Maar waarom … Waarom niet bij Japandroids, verdomme, na die weergaloze doortocht in La Chocolaterie vijf jaar geleden?

Het begon te dagen in de file richting Brussel: Japandroids kán de roes van La Chocolaterie in de verste verte niet benaderen, dus iedere vergelijking ermee is oneerlijk. Bierdouches, gescheurde T-shirts, verloren gsm’s en tomeloze adrenaline zouden vanavond niet ons deel zijn. Deze band is, net als zijn publiek, volwassener geworden. De rammelende kletterrock werd met Near To The Wild Heart Of Life verruild voor een grotesker mainstreamgeluid. De splinters en weerhaken zijn weggeschuurd, gepolijste heartland-songs blijven over. Maar zoals voorheen: met een basis van smacht en extase. Met doodeerlijk joie de vivre. Bovendien wordt ons een Japandroids beloofd dat “all fired up” is “to make some ears ring from the sound of their singing, baby”. Dus, wat kan er nu eigenlijk misgaan?

Het was datzelfde “Near To The Wild Heart Of Life” dat een valse start betekende van een concert dat zich nauwelijks zou herpakken. De geluidsmix zat er bij aanvang helemaal naast en Brian King moest onmiddellijk zijn stem forceren om de hogere noten te halen. Bovendien gaf het openingsnummer akelig hard te kennen dat Japandroids op zijn laatste album een mate van bombast heeft geïmplementeerd die ze live, als duo, niet kunnen dragen. Ook “North, East, South, West” kwam amper uit de verf en zelfs “Arc Of Bar”, dat intrinsiek hun beste nummer is, had moeite om te overtuigen omdat de setup ervoor te beperkt was. Waar deze nummers op plaat levendig en warm klinken, leken het live bijna onafgewerkte demoversies te zijn.

Meer vuur kwam er bij ouwe getrouwen zoals “Younger Us” en “Young Hearts Spark Fire”, maar zeggen dat de boel in lichterlaaie ging, zou simpelweg gelogen zijn. Daarvoor was dit Japandroids te vermoeid, te ongeconcentreerd en vooral te nonchalant aan het spelen. Zaten ze met hun hoofd al in het Verenigd Koninkrijk, waar de dag nadien een volgend deel van de tournee zou starten? Beseften King en Prowse dat de nieuwe nummers niet tot hun recht kwamen? Met zekerheid valt het niet te zeggen, maar feit is dat het concert voortkabbelde naar een weinig memorabel einde. Een keer nog viel alles in zijn plooi: met het nooit-nimmer kapot te krijgen “Continuous Thunder”, maar dat was too little, too late.

Het doet pijn om het te moeten schrijven, maar de manier waarop Japandroids speelde, stond lijnrecht tegenover de “fired up” die werd aangekondigd. Onvermijdelijk doemen daarbij een aantal vragen op: heeft de herinnering aan dat ene superconcert de lat te hoog gelegd? Of is de ziel van Japandroids zoek? Als u een hart voor deze band heeft, lijkt het in ieder geval toch tijd om het vast te houden.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Japandroids