Bløf

8 april 2017, De Roma

Philippe Nuyts - 10 april 2017

Dit jaar bestaat Bløf 25 jaar, maar dat jubileum gaat ongemerkt voorbij. Er wordt liever gefocust op het heden en de toekomst. Met de aankomende, twaalfde plaat Aan verkent de grootste én beste Nederlandstalige band van zijn generatie nog maar eens onontgonnen gebied in z’n geluid. Mét succes, bleek uit de voorproefjes in Antwerpen.

Het blijft een LAT-relatie, die verhouding tussen Bløf en België, maar wel een waarin de passie oplaait telkens de band een Vlaamse concertzaal aandoet. Niet alleen blijft het aantal Belgische aanhangers per tweejaarlijks concert aangroeien, maar het publiek dát er is, toont zich ook ontzettend devoot. Het is een publiek dat zich ontvankelijk toont voor de tekstuele gelaagdheid (geen makkelijk meezingbaar “Oh oh oh” teveel bij deze groep) en het muzikale hokjesvrij denken waarin de band grossiert. En er lijkt verandering op komst: Bløf heeft een nieuwe platenmaatschappij -- Sony Music België heeft beloofd de handen uit de mouwen steken. En met nieuwe single “Wereld Van Verschil” wordt Radio 2 nu wakker. Er is echter geen zinnige reden te bedenken waarom Bløf geen vaste prik zou kunnen zijn op Radio 1 of Studio Brussel. In Vlaanderen kan immers alleen Het Zesde Metaal zich kwalitatief met de Zeeuwen meten. En dan nog.

Want Bløf blijft op élke plaat een nieuw muzikaal kompas hanteren. Waren dat eerder al pakweg Glen Hansard, Counting Crows, Coldplay en U2, lijkt nu Elbow de beste referentie te zijn. Onder de oppervlakte weliswaar. Aan lijkt op het eerste gehoor veel gemeen te hebben met Elbows uitstekende Little Fictions van eerder dit jaar. Op die plaat ging Elbow ook op zoek naar nieuwe ritmes en structuren na het wegvallen van drummer Richard Jupp. Bij zowel Elbow als Bløf hebben de bandleden allemaal hun plek gevonden op alle vlakken, maar die gelukzaligheid wordt niet zomaar voor waar aangenomen: er is de grillige staat van de wereld, en liefhebben is durven loslaten. Een opvallende muzikale en thematische parallel tussen beide platen.

En vooral, dat blijven zoeken naar nieuwe klanken en texturen, die grote emoties van een groot publiek aanspreken zonder gratuite volksmennerij: dat is Bløf en Elbow ten voeten uit. Ook vanavond. Dat uit zich al in het nieuwe openingsnummer “Zachtjes Zingen”, waarop Bløf voor het eerst volop de kaart van de elektronica trekt. Maar de moordende groove van bassist Peter Slager en puntgave zanglijnen van Paskal Jakobsen maken dit meer dan een vormoefening, waardoor het naadloos in het rijke oeuvre wordt ingepast. Bij Bløf gaat het nooit om zomaar het experiment pur sang: inhoud primeert op vorm. Dát maakt deze band net zo uniek: nieuwe geluiden moeten zich aan hén aanpassen, en niet omgekeerd.

Het zorgt ervoor dat oud en nieuw werk verrassend in elkaar vouwen als de handen van een pas getrouwd stel. Ontdekt de band nieuwe lagen in hun nieuwe geluid, dan worden er wederom nieuwe lagen in oude klassiekers aangeboord. Zo vervelt oudgediende “Blauwe Ruis” meer dan ooit tot een splinterbom – klonk de band ooit verschroeiender? Ook “Was Je Maar Hier” en “Klaar Voor” klinken nog puntiger dan weleer, mede dankzij de ontzettend strakke ritmesectie van Slager en drummer Norman Bonink. Zij houden ook het nieuwe, prachtig-weemoedige “Hierheen” halverwege verrassend strak aan de ketting. In het felle “Ego”, deels een aanklacht tegen populistische parvenu’s, echoot de seismografische bas van Adam Clayton dan weer door. Door die strakheid krijgt pathos wederom geen kans.

Nog een rode draad in die constante evolutie van Bløf is dat het allemaal ongeforceerd blijft. Zijn oude songs niet gediend met de nieuwe sound, blijft de band er terecht af. “Dansen Aan Zee” en “Ze Is Er Niet” zijn bijgevolg twee fikse injecties nostalgie: twee parels van de “oude Bløf” die 17 jaar later nog steeds staan als een huis. Het gaat om de song bij Bløf, niet om de sound.

Dat blijkt ook uit de setlist, die op maat van de hun Vlaamse, uitstekend luisterende, publiek is gesneden. Ook hier doet Bløf niet aan volksmennerij: met de evidentere singles die niet aan bod komen, kan een dubbelaar worden samengesteld. Minder evidente nummers als “Een Manier Om Thuis Te Komen” halen de setlist wel, zoals ook “Mooie Dag”, dat Guy Garvey meteen zou coveren als hij het hoorde – een nummer dat 15 jaar geleden al aangaf dat atmosferische, gelaagde pop het visitekaartje van de band kon worden. Waarvan akte. Nummers als “Zo Stil” en “De Mooiste Verliezers”, waarin een vleug “Round Here” van Counting Crows wordt verwerkt, in het hart van de set zijn moedige keuzes: deze band heeft littekens, die tijdens een concert als dit mogen jeuken. Dit is een setlist samenstellen zoals Radiohead dat doet: spelen wat de groep wilt, niet moet – tenzij voor zichzelf. Een hitjesband they ain’t. Nee, dat is de Vlaming die Borsato door het Sportpaleis wil zien vliegen niet gewoon.

Deze band zou het zich dan ook een pak makkelijker kunnen maken hier door een dozijn nummers als “Alles Is Liefde” te schrijven: een vrolijke, rechttoe-rechtaan meestamper die in de bissen steevast de tent in de hens zet. Maar de Vlaming die Bløf ontdekt heeft, weet dat het bij deze band om veel meer draait: om willen raken en relevant blijven, iets willen vertellen en vervoeren. Op een concertavond als deze grenst de beloning voor die open luisterhouding aan een soort catharsis. Dan weet je: Bløf is meer dan ooit de Elbow van de lage landen.

Bløfs twaalfde plaat, Aan, verschijnt op 19 mei. Maar het album wordt eerst in drie delen via Spotify uitgebracht. Het eerste deel, met onder andere nieuwe single “Wereld Van Verschil” en “Als Je Weggaat”, een eerbetoon aan Thé Lau, kan u nu al op Spotify beluisteren.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Bløf