Banner

Rewire 2017

Hypnotiserend, desoriënterend en grenzen aftastend

Lennert Hoedaert - foto's: Jan Rijk en Parcifal Werkman - 03 april 2017

De legendarische U2-producer Daniel Lanois, de afscheidnemende noise-legende Swans, technopionier Jef Mills, de shoegazers van Slowdive, en daarnaast ook nog een resem beloftevolle en innovatieve artiesten zoals Moor Mother en Forest Swords, ze waren afgelopen weekend allemaal te bewonderen op Rewire in Den Haag en hadden één missie: de luisteraar uitdagen.

“Welke soort muziek is hier te horen? Rock?”, vraagt een voorbijganger zaterdagavond aan een aanschuivende festivalganger aan popzaal Paard van Troje, het epicentrum van het driedaags festival. “Sort of”, antwoordt de Spaanstalige man vrij vaag. Tja, hoe omschrijf je de muziek van Wolf Eyes, de opener van de tweede festivaldag? We horen (en voelen) enkele minuten later verschroeiende noise en elektronica, saxofoonexperimenten, nog meer lawaai uit zelfgebouwde blaasinstrumenten en een gewone gitaar. Het zijn rare, grappige snuiters -- de saxofonist heeft een Star Trek-bril op -- en het trio draait al twee decennia mee, maar hun noise klinkt bezwerend en fris tegelijk. “Rock die de grenzen aftast”, zouden we gezegd hebben aan de nieuwsgierige man buiten. Dit soort muziek is de belichaming van het festival.

Fysieke impact

Een moeilijk te vatten act, ook dat is Wolf Eyes, maar het kan nog extremer. Neem nu de geluidskunst van Pharmakon, de alias van Margaret Chardiet; nog altijd maar 26 jaar en al getekend bij Sacred Bones Records. Met een resem keys, pedalen, loops en een microfoon maakt ze desoriënterende noise met een bijna fysieke impact. Op het podium is Chardiet amper te zien, want ze springt tijdens haar beklijvende performance constant in het publiek. Haar Pharmakon is het muzikale equivalent van de inslag van een splinterbom. Figuurlijk dan, al zijn we onze oren wel bijna kwijt.

Ook het daaropvolgende Sex Swing is een beklijvende ontdekking. Het gaat hier om een relatief nieuwe band met muzikanten uit de Londense experimentele scene (van onder andere Part Chimp), en wat zijn ze op elkaar ingespeeld. Deze onwaarschijnlijk geoliede livemachine brengt een uiterst energieke mix van psychedelica, kraut en noise rock. Voeg daar nog eens de saxofoon van Colin Webster aan toe en je krijgt een en al opwinding. Sex Swing heeft zijn naam niet gestolen, en dat is nog een understatement.

Nog zo’n openbaring is protestzangeres Moor Mother, die zich live tussen electro, noise en punk gooit. Dat laatste zit vooral in haar niet mis te verstane kritiek op het rassenprobleem. Haar set in de intiemere Prins 27 hangt nog met haken en ogen aan elkaar, maar wat een intrigerende artieste. En wat een energie -- daarvoor skippen we graag Swans. Ook het Oostenrijkse Radian en Sarathy Korwar zijn acts om te onthouden voor de toekomst. De set van die tweede band is een groovy trip langs jazz en traditionele folkmuziek van de Siddi, een volk van Zwart-Afrikaanse afkomst in India. Een geschiedenislesje krijgen we er van de sympathieke frontman gratis bij. De extatische reactie van het publiek spreekt boekdelen; dit is dan ook de perfecte zondagnamiddagmuziek.

Oud(er), maar o zo relevant

Ook iets toegankelijker tussen al dat zwaar geschut is Slowdive waarvoor de grote zaal van het Paard van Troje op vrijdagvond al volledig volgelopen is. De shoegaze-veteranen willen duidelijk meer dan een kortstondige reünie en brengen in mei dan ook een nieuwe plaat uit. Het wordt een magisch optreden waarin de nadruk eerder op zweverigheid dan decibels ligt. Geen wall of sound dus, klassiekers als “Souvlaki Space Station” en “When The Sun Hits” zijn als wolkjes waarop het heerlijk vertoeven is. Is de droompop-sound de nieuwe richting? “Sugar For The Pill”, het hoogtepunt van de set, klinkt alvast veelbelovend voor die nieuwe plaat, en we krijgen nu al goesting in de volgende Slowdive-show in de buurt.

Maar er zijn nog meer legendarische, experimentele bands te bewonderen. Na Swans op zaterdag is op zondag This Is Not This Heat aan de beurt. Dat is de nieuwe versie van het herboren This Heat, het legendarische avant-gardegezelschap waar ook John Peel fan van was. De twee overblijvende muzikanten hebben een nieuwe zevenkoppige band gevormd met onder anderen James Sedwards van Thurston Moore Band. Samen blazen ze de nummers van hun twee superbe platen (daterend uit eind jaren zeventig/begin jaren tachtig) letterlijk nieuw leven in. De set, die eerst wat inspanning vergt om in de sfeer te komen, klinkt verschroeiend, compromisloos en origineel. En een nummer als “24 Track Loop” klinkt nog altijd relevanter en frisser dan wat duizend andere bands vandaag de dag maken. Uitdagend, dat hadden we toch al gezegd?

Electro van hoog niveau

In Den Haag is ook plaats voor hippe electro-producers die binnenkort ook ons landje aandoen. Geen oppervlakkige beats, wel elektronische muziek met inhoud.

Forest Swords, het project van Matthew Barnes, komt binnenkort met een nieuw album, maar voorlopig zijn het vooral de nummers van meesterwerk Engravings (2013) die live imponeren. Ze vormen een donker universum vol diepe dub, trage beats en mystieke folkinvloeden. Barnes’ livebassist doet voor een eerste keer oorhaartjes trillen, en nog geen klein beetje. “Thor’s Stone” vat Forest Swords’ hypnotiserende sound het beste samen. Een totale overrompeling wordt het echter niet. Doet dat wel: Benjamin John Power van Fuck Buttons met zijn soloproject Blanck Mass, wiens set loeihard en toegankelijk tegelijk is. Sommige stukken zijn Fuck Buttons-achtig, in andere is dansbare, bombastische trance te horen en het eindoffensief is uiterst brutaal. Alsof een vulkaan een uur lang aan het uitbarsten is met in plaats van lava dwarse beats. De organisatie van het More Music!-festival in Brugge mag zich in de handen wrijven, daar is Blanck Mass te gast op 15 april.

Tot slot zijn er ook nog beloftevolle producers. De Deense Søs Gunver Ryberg flirt met de grenzen van geluidskunst. Ook hier geen traditionele, eenzijdige set die rechtdoor gaat, maar wel ambient, noise, industrial en techno. Is dit dan echt meer dan een avant-gardisch klankexperiment? Het antwoord is volmondig ja. De set is net als bij These Hidden Hands op zondagavond meeslepend en mikt soms zelfs op dansbenen. Dat laatste lijkt de hoofdmissie -- of ze komt alvast het dichtst in de buurt -- van Aurora Halal, dat het Paard van Troje omtovert in een technowalhalla. Andermaal niet in één hokje te stoppen. De set is behoorlijk psychedelisch en neigt bij momenten naar een hypnotiserende luisterervaring.

Rewire is het beste bewijs dat een kleinschaliger festival kan werken met een ijzersterk concept, een portie lef en de nodige ondernemingszin. Kleiner en uniek: het lijkt wel de toekomst om te overleven tussen de grote spelers. In Nederland is er op dat vlak al keuze te over, en ook in ons landje gaat het de goede kant op. We hebben al enige tijd Dunk!festival, Sonic City en Bozar Electronic, en sinds vorig jaar het voorjaarsfestival BRDCST, dat vanaf woensdag in en rond de AB plaatsvindt. Ook het gloednieuwe Psych Over 9000 (Gent) en In Utero (Mechelen) zijn er om de honger naar eigenzinnige muziek te stillen. Anders gezegd: genoeg om naar uit te kijken na dit fantastische Rewire.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Rewire
 
This Is Not This Heat