Tiny Legs Tim

24 februari 2017, Clubhouse CRV/KZG

Bjorn Weynants - foto's: Bjorn Weynants - 26 februari 2017

Voor sommigen is de blues een genre waarin al een eeuwigheid niets opwindends meer gebeurt, een genre dat enkel nog bestaat uit het zich steeds opnieuw herhalen van de alom gekende bluesclichés. Dat zij dwalen bewijst onder andere Tiny Legs Tim, die met zijn recentste album Melodium Rag nogmaals toont dat je ook op duizenden kilometers afstand van de Mississippi Delta authentieke blues kunt maken. De tour ter promotie van dat album bracht hem naar Grimbergen, waar hij halt hield voor een double bill met de Belgische bluespionier Little Jimmy.

Op Melodium Rag ging de ingeweken Gentenaar Tim De Graeve -- zoals Tiny Legs Tim bekend staat bij de dienst Burgerlijke Stand -- terug naar de essentie van de Delta blues. Het album werd zonder overdubs opgenomen in twee dagen via een enkele antieke Melodium 42B-microfoon. Samen met Steven Troch op mondharmonica combineerde De Graeve een aantal nieuwe nummers met herwerkingen van materiaal dat al op eerdere albums verscheen. In deze tijden blijkt een dergelijke eenvoudige en authentieke werkwijze een welgekomen antigif te zijn voor Protools en allerhande digitale snuisterijen in de opnamestudio's.

Het optreden vond plaats in de heerlijk ouderwetse kantine van de Grimbergse zeilclub, een locatie die dichter aanleunt bij een afgeleefde blues joint dan eender welke state-of-the-art concertzaal. De set-up voor de set van Tiny Legs Tim was identiek aan die van het album. Centraal stond een enkele microfoon die alle geluiden rondom capteerde, inclusief die van het publiek zoals Tiny Legs Tim voor het concert waarschuwde. Dat lukte wonderwel, want er bijna de hele set in stilte geluisterd, wat tegenwoordig eerder een uitzondering is. Door dichter bij de microfoon te komen of er net verder weg van te gaan, speelden Tiny Legs Tim en Steven Troch met het volume en expressie in de nummers.

De set bestond volledig uit de songs van Melodium Rag. De blues die ze brengen staat tot de knieën in de modder van de Mississippi Delta. Met een combinatie gitaar-mondharmonica roep je natuurlijk onvermijdelijk herinneringen op aan Sonny Terry & Brownie McGhee, maar op andere momenten hoor je evengoed de invloed van Charlie Patton of zelfs een Mississippi John Hurt. Schijnbaar moeiteloos gaat de sfeer van weemoedig (“Down To This”, “Love Is Worth The Fight”) tot uitbundig (“Religion Served The Devil Well” of het stompende “Death Letter” van Son House). Steven Troch toonde dat hij een meesterlijk harmonicaspeler is, al hield hij zich als het nodig was ook op de achtergrond met sfeervolle aanvullingen bij het nummer. Vooral door een verpletterende solo op “Evil” illustreerde hij waarom zijn instrument ook wel eens de “Mississippi saxofoon” genoemd wordt. Ze rondden hun set af met “Hardcore Blues”, een vuige bluesstomper die de keet ei zo na in brand zette.

Na de pauze was het tijd voor de set van Little Jimmy die in de jaren 60 mee aan de basis stond van de eerste Belgische bluesgolf, met een optreden in het voorprogramma van The Rolling Stones in 1966 als meest memorabele gebeurtenis. Little Jimmy -- half muzikant, half entertainer -- wist met korrelige, groovy bluesriffs wel voor wat sfeer te zorgen al was het zuiver muzikaal vlak niet altijd even hoogstaand. In “Secret Porto” haalde hij herinneringen op aan zijn oude makker Chris Whitley, “Goodnight Irene” was een niet volledig geslaagde cover van het nummer van Leadbelly. Tijdens het laatste halfuur van zijn set kreeg Little Jimmy het gezelschap van Tiny Legs Tim, Steven Troch en percussionist Toon Derison en werd de set een lang uitgesponnen bluesjam. Waande je je eerder op de avond eerder in een bouwvallige hut in de Delta, dan werd het publiek nu meegenomen naar een zweterig achterafzaaltje in de South Side van Chicago. Maar toch: waar de eerste set je ongenadig bij het nekvel greep, dan was de tweede set toch eerder een geval van jolig vermaak.

De blues is niet enkel een muziekstijl, maar ook een gevoel. Dat Tiny Legs Tim misschien wel de meest boeiende en authentieke Belgische exponent ervan is bewijst op plaat, maar meer nog op het podium. Een muzikant om te koesteren.

E-mailadres Afdrukken