Izzy Bizu

17 februari 2017, Botanique

Tom De Moor - 18 februari 2017

De nieuwe Britse publiekslievelinge aan de rand van de grote doorbraak tourt waarschijnlijk voor het laatst op kleine podia. Ze deed dat in Brussel met een A for effort, maar met nog te veel B-materiaal in de setlist.

Met de frisse look van een jonge Whitney Houston, een schijnbaar moeiteloze toonladderbeheersing en een aanstekelijke podiumenergie duurde het niet lang eer de 22-jarige Londense Isobel Beardshaw door de Britse groten werd opgepikt. Glastonbury gaf haar een plaats op zijn podium voor jong talent, BBC Radio stak haar singles in hoge roulatie en Sam Smith en Foxes namen haar mee op tour; dit alles nog voor haar debuutplaat A Moment Of Madness in de rekken lag. Later dit jaar mag ze het voorprogramma van de Amerikaanse tour van Coldplay voor haar rekening nemen, dus het zou wel eens goed kunnen dat de goedgevulde Orangerie de laatste kans was om Izzy op een klein podium aan de slag te zien.

Die Orangerie stak ze van begin af aan in haar broekzak. Het is dan ook moeilijk om niet van Izzy Bizu te houden. Ze brengt haar radiovriendelijke soulpop met een ongebreideld enthousiasme dat ze niet onder een lading cool wil verbergen. Al na een aantal nummers schopte ze ostentatief haar schoenen aan kant omdat ze haar belemmerden om op de snellere songs te dansen. Wanneer ze daarvoor een gekunstelde choreografie bovenhaalde ("Skinny") begon het even te ruiken naar een auditie voor de nieuwe generatie Sugababes, maar over het algemeen besmette ze genadeloos elke toeschouwer met haar pasjes, wat ze met een brede glimlach beloonde.

Van primairder belang: ze pakte haar publiek ook in met haar keelgat. In haar nasale lage stem doet ze denken aan de vroege Amy Winehouse minus de grain. In de hoge noten, die ze iets te snel opzoekt, kwam aanvankelijk ("Diamond") Erykah Badu even in gedachten. Hoewel ze het karakter van beide dames duidelijk mist, krijgt ze bonuspunten voor de moeiteloosheid waarmee ze tussen registers schakelt. In de charmante, complexloze popsong "Fly With Your Eyes Closed" maakte ze zonder verpinken stemsprongetjes over de vederlichte melodie. Des te overbodig was de vooropgenomen backing tape die op bepaalde nummers ("Talking To You") veel te prominent aanwezig was. Bizu heeft immers een stem om mee te pronken, niet om weg te steken achter artificiële versterking.

Wat ze nog niet voldoende heeft, zijn de songs om mee te pronken. Pas halverwege de set serveerde ze met het Motown-eerbetoon "What Makes You Happy" de eerste song die echt indruk maakte. In de staart lukte dat ook de sterke single "Mad Behaviour" en het zwierige "Give Me Your Love", met extra peper in het gat dankzij de zware percussie. Voor de rest hoorde je nog te veel prefabpop met snel inwisselbare melodieën ("Naive Soul", "Lost Paradise"). "Confession Song" trok de aandacht door de formule terug te schroeven naar sterke vocals enkel begeleid door een paar gitaarhaaltjes. Daarmee showcasete Bizu tonnen meer talent dan in de tig pogingen een gemakkelijke oorwurm te scoren. De stem en het enthousiasme zijn er; de songs nog niet helemaal. Hopelijk motiveert Chris Martin haar niet om haar ziel te verkopen voor de platte commercie en kan ze haar naïeve soul de komende jaren wat verder laten rijpen.

E-mailadres Afdrukken