Banner

PUKKELPOP 2006

Radiohead

17 augustus 2006, Main Stage

(mvs) - 23 augustus 2006

Een grotere headliner dan Radiohead is voor Pukkelpop moeilijk te bedenken. Met nauwelijks nieuw materiaal onder de arm, is het echter de vraag wat de groep te vertellen heeft. Niets nieuws zo blijkt, maar dat gebeurt zo goed, dat nog eens bevestigd werd hoe uniek de chemie tussen de vijf leden nog altijd is.

"We vonden dat we een heel goeie reden nodig hadden om ermee door te gaan", zei Thom Yorke onlangs in een interview over het voortbestaan van Radiohead. Die vonden ze even niet meer, en dus kregen we weer het oude liedje: bandleden die de muren van de studio opkruipen van ellende, zelftwijfel aan alle kanten, … Waar hadden we het nog gehoord? Ach, juist ja: bij de opnames van The Bends. Bijvoorbeeld. Net als toen, werd ook nu de impasse doorbroken door de studio te laten voor wat ze is en terug de baan op te trekken. Op Pukkelpop was duidelijk dat de remedie ook nu weer heeft gewerkt: de groep heeft zijn bestaanszin terug ontdekt.

Van bij opener "Airbag" is duidelijk dat dit Radiohead de groove hoog in het vaandel draagt. Dat blijft zo met "National Anthem" en "There There" en zelfs in "Paranoid Android" overheerst de bas meer dan de snijdende gitaren. Yorke’s cynisme heeft trouwens eindelijk leren omgaan met de randdebielen die om "Creep" blijven roepen: "What’s that? "Creep"? Yep, we’re gonna do "Creep". Endlessly".

De groep had gevraagd om het podium iets hoger te maken zodat hij zijn gewone productie mee kon brengen. Die is dan ook indrukwekkend: elk nummer krijgt zijn aparte sfeervolle belichting, en het camerawerk op de schermen is adembenemend en inventief. Wanneer Yorke tijdens "You And Whose Army?" — nog steeds een nijdige sneer aan het adres van Tony Blair — dreigend in de camera loenst, is het effect helemaal compleet.

Radiohead zorgt vanavond ook voor een paar ronduit kippenvelverwekkende momenten. Tijdens de eerste strofen "Exit Music" kun je over de hele wei een speld horen vallen, het lawaai van Sick Of It All dat uit de verte komt aangewaaid maakt de stilte bijna tastbaar. Je bedenkt wat je drie jaar geleden in Vorst ook al opviel: net als U2 heeft deze band de open lucht nodig.

Slechts "Just" en "Fake Plastic Trees" krijgen we van op The Bends, maar OK Computer, dat album dat Radiohead beangstigend populair maakte, wordt maar liefst zes keer bezocht. De wonden zijn duidelijk geheeld. Zelfs al maakt de groep ondertussen dansmuziek — "Idioteque" is het tikkende en sissende bewijs en een spastisch meebewegende weide spreekt dat niet tegen.

No Surprises: met slechts twee veelbelovende nieuwe nummers en voor de rest een soort van greatest hits laat Radiohead vanavond vooral nog eens horen hoe uniek in zijn soort hij nog steeds is. Nog altijd is er geen enkele groep die dezelfde durf en stijlrijkdom aan de dag legt en het een groot publiek soms moeilijk durft te maken. Radiohead bevindt zich op een eenzame hoogte, waar het woord "Coldplay" prevelen gelijkstaat aan blasfemie.

Even mooi: na al die diepgravende interviews over de eeuwige zelfkritiek binnen het Radioheadkamp, gaf de groep de indruk opnieuw plezier te vinden in het spelen. Ooit antwoordde Thom Yorke op de vraag of hij vroeger rockster wilde worden: "Ik heb nooit iets anders willen doen. Voordien speelde ik gewoon met mijn lego." Donderdagavond leek hij dat eindelijk opnieuw te beseffen.

E-mailadres Afdrukken
 
PUKKELPOP 2006 :: Radiohead

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST