Banner

Mogwai

28 oktober 2014, Vooruit

Stavros Kelepouris - 29 oktober 2014

Postrock is op sterven na dood, en Mogwai is zichzelf al ettelijke jaren aan het herhalen. Aan clichés en halve waarheden geen gebrek, maar in de Vooruit had de iconische band uit Glasgow genoeg panache om criticasters even de mond te snoeren.

Met de nadruk op even, want volledig in lijn met hun recentere werk begonnen de Schotten hun set met nummers die maar moeizaam het vuur aan de lont staken. Een zacht glockenspiel en de lome basaanslagen van Dominic Aitchinson steken “Heard About You Last Night” in gang, een nummer dat het moet hebben van uitgesponnen soundscapes en een harde, vlakke drum die het tempo aan de bedachtzame kant houdt. “Friend Of The Night” mag iets harder natrappen, maar wordt door de piano niettemin vrij strak in het gareel gehouden, en in “Take Me Somewhere Nice” is het opnieuw melancholie troef -- zij het dan in de vorm van huilende violen en de knik in Stuart Braithwaites stem. Niks mis mee, maar aan oordopjes had je vooralsnog geen nood.

Het duurt uiteindelijk een dikke twintig minuten vooraleer Mogwai ergens halverwege het op herkenningsapplaus onthaalde “Hunted By A Freak” en in het aansluitende “The Lord Is Out Of Control” potiger smoelwerk laat zien. Driest gejengel, vocodercatharsis, en cymbalen die een eerste keer duchtig op de proef gesteld worden. Vandaar gaat het steil omhoog, in emotionele golven distortion en gitaargeweld. “I’m Jim Morisson, I’m Dead” is een heerlijke afdaling in de waanzin vlak nadat de terugkerende motieven van “Rano Pano” elkaar al murw geslagen hadden, en de staccato gitaar in “Christmas Steps” zet de toon voor een geluidsmuur waar de band even later moeiteloos doorheen slaat. Het zorgde voor een krop in de keel en een doffe stamp in de maag, tegelijkertijd.

Revelatie van de avond bleek het nagelnieuwe “Teenage Exorcist” te zijn, waarin mes-op-de-keel-riffs een fantastische zangpartij van Braithwaite ondersteunen. Straf spul, net zoals het uit zwemen mathrock, striemende gitaarsalvo’s en dreigend tikkende drums opgebouwde “Remurdered” -- een nummer vanop laatste plaat Rave Tapes dat in tegenstelling tot “Deesh” wel over voldoende cojones beschikt.

Wat wij ons zo stilaan wel afvroegen: waarom bleef dat publiek zo verdraaid stil? Lag het aan het feit dat Mogwai -- een band met aanzienlijk wat kilometers op z’n teller -- gemiddeld gezien een ouder publiek aantrekt, of was u gewoon even KO geslagen? Hoe dan ook, jammere zaak: je kan moeilijk verwachten dat een band dat tikje extra zwoegt als ze maar met mondjesmaat iets terugkrijgen uit de zaal.

Niet dat de Schotten het aan hun hart lieten komen. Bleek eerste toegift “Batcat” net iets te schuchter, dan maakte een nietsontziend “Auto Rock” dat ruimschoots goed. Wij horen Mogwai nog steeds het liefst als ze luid en verschroeiend durven zijn, en aan het gefluit in onze oren te merken, hebben we weinig te klagen gehad. Wie hun platen niet meer koopt, kan nog steeds met de ogen dicht tickets kopen voor deze band.

E-mailadres Afdrukken
 
Mogwai

Advertentie

TEST