Banner

Cactus Truck & Edoardo Marraffa

6 januari 2014, La Resistenza

Guy Peters - foto's: Mario Pollé - 07 januari 2014

Geen betere manier om die ingedommelde winterkop en dat volgevreten lijf wakker te schoppen dan met een concert van Cactus Truck in de krappe kelder van La Resistenza. Goed acht maanden na het furieuze onderonsje met de Belgische bassist Peter Jacquemyn en de Amerikaanse trompettist Roy Campbell, staat het trio er opnieuw, deze keer in het gezelschap van de Italiaanse saxofonist en gelijkgezinde Edoardo Marraffa. Raggen als vanouds, en meer.

Wie Cactus Truck de laatste tijd aan het werk zag, die weet immers goed genoeg dat het Amsterdamse gezelschap is uitgegroeid tot zoveel meer dan een doorsnee herriebandje. Bassist/gitarist Jasper Stadhouders, drummer Onno Govaert en saxofonist John Dikeman verstaan de kunst van aantrekken en afstoten als geen ander. Niet alleen door te zorgen voor woeste muilperen die oh zo opwindend kunnen zijn, maar ook door spanning en schuring te creëren, en die vervolgens met vereende krachten aan flarden te beuken. Als ze na zo’n potje dwarsliggen in een vingerknip beslissen om elkaar tegemoet te treden, dan zorgt dat keer op keer voor een massieve ontlading van dierlijke agressie en onthutst geschreeuw.

Primitief en vanuit de buik dus -- en meer bewijs dan het manische knipmesbangen van Dikeman (een affront voor élke ruglijder) heb je daarvoor niet nodig --, maar ook met goed functionerende voelsprieten. Govaert bewees zich zo opnieuw als een inventieve, rusteloze ritmemachine, het ene moment twijfelend in de weer met speeltjes of wentelend rond z’n collega’s, maar het andere weer bezig met roffels die stijf stonden van de adrenaline of het woeste gehamer in de zuiverste freejazztraditie. Op bas stak Stadhouders vaak het vuur aan de lont van de turbostuwing (maar kwam hij ook eens op de proppen met een wellustig wentelende baslijn waar de anderen op loos konden gaan in een waanzinnige climax), op gitaar voerde hij het geheel naar een ontregelde, noisy barrage van bonte waanzin.

Marraffa leek haast een onbeweeglijke zoutpilaar naast Dikeman, maar toonde zich al snel een uitgelezen speelpartner, met zowel op tenorsax als op sopranino een trefzekere sound, een uitvoerige galerij extended techniques, met verrassende harde tongue slapping en net als Dikeman het vermogen om zowel in het hoge als het lage register verschroeiend uit te halen. De twee bliezen een paar minuten zo maniakaal wild in het hoge register dat de oren na het concert nog altijd verder piepten. Met dezelfde frequentie. De eerste set, een ononderbroken stuk van ruim veertig minuten, werd afgewerkt met een knappe focus. Qua textuur niet zo breed als de performance met Jacquemyn en Campbell, maar wel met een onwrikbare eensgezindheid.

Klachten over geluidshinder staken echter een stokje voor een tweede set met voluit pokkeherrie, waardoor gekozen zou worden voor een afwisseling van meer ingetogen duo- en triostukken. In werkelijkheid betekende het echter dat het kwartet vergezeld zou worden door extra gasten Bart Maris (trompet) en Seppe Gebruers (piano). Het kwam allemaal bedachtzaam op gang, met Stadhouders die in de weer was met feedback en metalen stokjes, Govaert die ondersteunde met blokjes en belletjes en de saxofonisten die het vooral hielden bij kleine geluiden, maar met de gasten erbij werd het toch weer snel een wirwar die gaandeweg behoorlijk volumineus ging klinken.

Gebruers gooide als vanouds lijf en leden in de strijd, zich (schijnbaar) volledig onbewust van het feit dat de rest het rempedaal ingehouden hield. Het legde enigszins beslag op de muziek, die duidelijk niet helemaal kon gaan waar hij naartoe wilde, maar net dat zorgde voor een ander soort spanning, gevoed door de noodzaak op zoek te gaan naar een andere vorm van expressie. Het dikke halfuur was niet de kopstoot die de eerste set was, daarvoor miste het die overkoepelende spanningsboog en de energie, maar wel een uitvoerig vertoon van vrije interactie door een stelletje gedreven muzikanten. En daarvoor willen we altijd wel wat slaap laten. We zijn klaar voor de rest van concertjaar 2014.

E-mailadres Afdrukken
 
Cactus Truck & Edoardo Marraffa

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST