Banner

Bolhaerd + All Included

28 september 2013, KC BELGIE

Guy Peters - foto's: Geert Vandepoele - 29 september 2013

Het was een beetje de terugkeer van Angles 9, dat vorig jaar een verpletterend concert speelde op dezelfde locatie. Nog voor het concert van All Included, een Zweeds-Noors kwintet rond Angles-voorman Martin Küchen, goed en wel op gang gekomen was, was het bescheiden stapeltje vinyl al veranderd van eigenaar. Gelukkig werd snel duidelijk dat dat niet de enige goede reden was om naar Hasselt af te zakken.

Het Belgische Bolhaerd zorgde immers meteen voor een verrassing van formaat. Stond de band aanvankelijk aangekondigd als viertal -- eufoniumspeler Niels Van Heertum, tenorsaxofonist Viktor Perdieus, bassist Laurens Smet en drummer Jakob Warmenbol -- dan werd op het laatste moment altsaxofonist Filipe Nader toegevoegd, waarmee meer dan de helft van Ifa Y Xango op het podium stond (enkel Warmenbol maakt geen deel uit van die band). Van een wat verwaterde versie van dat septet was echter geen sprake, want wat Bolhaerd liet horen getuigde van inventiviteit, ballen en een eigen smoel.

Vanaf de opener werd het een knappe combinatie van houvast (lees: een memorabel, fanfare-achtige melodie) en prikkeling, passages die veel vrijer in elkaar zaten er waarin de blazers lekker loos konden gaan. Opvallen doe je met zo’n eufonium sowieso, maar de klankkleur, van gejank tot gebrom, die Van Heertum eruit haalde, was wel heel mooi. De aandacht zou hij nog eens naar zich toetrekken in het tweede stuk, dat een iets hogere vingerknipfactor had, en waarin hij bewees ook op de trompet te beschikken over een knappe, soms lekker vettige klank met veel karakter. Maar het werd sowieso een mooi moment voor de blazers, met een heen-en-weer-gekets van vraag en antwoord en een intensiteit die gestaag aan de kook gebracht werd.

Vervolgens passeerde een stuk van een heel andere gedaante, waarin drone-achtige elementen, geschraap, geschuifel en lang aangehouden noten mooi over elkaar gestapeld werden en gecontrasteerd met knap geratel van Warmenbol. Een even bezopen als dansbare versie van “La Cucaracha” bracht de humor terug in de set, maar het was de afsluiter met z’n potige en hoekig wentelende groove die het meeste indruk maakte. Knap hoe Nader loos kon gaan over het staccato gehamer van z’n bandleden en de terugkeer van Warmenbol later in het stuk zorgde voor een kick van formaat. Meer dan zomaar een opwarmertje, was dit een opmerkelijke binnenkomst voor een stel jonge improvisatoren die bewezen dat ze iets in huis hebben. Knap!

All Included, die ochtend overgevlogen uit het Deense Kopenhagen, begon met een heimelijke binnenkomer aan zijn set. “The Indispensable Warlords”, een compositie die Küchen intussen al een tijdje meesleept en uitprobeerde met verschillende bezettingen, is er eentje die langzaam binnenschuifelt, maar snel onder de huid kruipt. Hoewel het vermoedelijk het meest ingetogen stuk is op hun onstuimige album Reincarnation Of A Free Bird (Stone Floor Records, 2012 -- aanrader!), bevat het meteen die warmbloedige passie waar de man intussen synoniem voor staat. Dat, en grootse thema’s waar vaak een verrassende emotionaliteit uit voortvloeit.

In dit geval was er eigenlijk niet veel meer voor nodig dan een simpele, lome baslijn, maar die werd dan wel aangewend voor een spannend verkeer, waarin meteen plaats was voor een knappe trombonesolo van Mats Äleklint (wát een muzikant) en ingetogen geritsel van drummer Tollef Østvang. Trompettist Thomas Johansson zat in de tang tussen Küchen en Äleklint, maar hield zich staande met een knappe dosering. Hoewel het concert misschien iets minder explosief leek dan het album, was de sluimerende groove wel een constante, met soms een onheilspellende sfeer en mooie verschuivingen en uitwisselingen, waarbij duo- en triostukjes mooi ingebed werden in het groepsgeluid. Küchen zo’n serenade horen afsteken, ondersteund door niets meer dan een gestreken bas, is soms al genoeg om voor een krop in de keel te zorgen. Hij is sterk op tenorsax, maar het is vooral uit de altsax dat hij een sound weet te knijpen die meteen herkenbaar is en recht op het hart afgaat.

Net als op de plaat was “Airstrike” een tumultueuze lap jazz, al viel op hoe beheerst Østvang speelde; met kaarsrechte rug, gedisciplineerd en zonder een druppel zweet te laten. “War Child” was met z’n lange altsaxintro en kronkelende baslijn een van de onbetwiste hoogtepunten, een ontzette schreeuw van een compositie waarin de blazers zich majestueus rond verstrengelden en waarin Äleklint opnieuw zorgde voor een solo die tegelijk lyrisch en gespierd was. Daarop nog een bisnummer dat meteen de kaart van de uitbundige energie trok, en de band tekende voor het tweede sterke concert van de avond, waarmee KC BELGIE opnieuw bewees dat het zich met verve van z’n leidersrol kwijt. Zoals er daar altijd eentje zegt: ’t was weer proper.

E-mailadres Afdrukken
 
Bolhaerd + All Included

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST