Banner

Flip Kowlier

29 maart 2006, Vooruit

Andy Van Pachtenbeke - foto's: Pieter Morlion - 30 maart 2006

Flip Kowlier had voor de gelegenheid zijn living meegebracht naar de Vooruit. Kwestie van het knusse karakter van de theatertournee te benadrukken. Het namaakhaardvuurtje en de zesdehandse lampenkappen tegen het barokke decor van de Theaterzaal, pasten wonderwel bij het al te herkenbare Absurdistan dat Kowlier in het oor van zijn luisteraars schildert.

Ongeveer twee uur duurde de triomftocht van de meest onwaarschijnlijke van Vlaanderens muzikale helden. Niet dat Kowlier genoeg nummers voorhanden had om zoveel tijd te vullen, maar dat gebrek ving hij doodleuk op met een one-man comedy show. Een deel van het publiek zal ongetwijfeld lak gehad hebben aan Kowliers uitgebreide monologen tussen, en soms tijdens, de nummers, maar het merendeel van de zaal kreeg hij moeiteloos op zijn hand.

Het meest blonk Kowlier natuurlijk uit in zijn rol van troubadour. De West-Vlaamse bard toonde zich een ambachtsman pur sang, bekwaamd in het "liedjes maken", zoals hij het zelf uitdrukte. De armoede uit de wereld helpen, een Nobelprijs winnen of het establishment tegen de schenen schoppen, liggen niet binnen zijn ambities. Enkel de muziek is van tel, en al de rest is meegenomen. Kowlier gaf zelf de hipsters die hem niet alternatief genoeg vinden herhaaldelijk een veeg uit de pan. En inderdaad, voor een keer was de Vooruit niet gevuld met Monty Python-citerende, nihilistische alternativo’s die de laatste van Sigur Ròs toch echt wel te mainstream vinden.

Een theatertournee vraagt om een aangepast programma. Kowlier putte vooral uit de rustiger nummers van zijn twee soloplaten. En wanneer toch een iets uitbundiger song aan bod kwam, kreeg die vaak een nieuw arrangement mee. Zo spoelden gisteravond stukjes New Orleans in Gent aan en heerste voor het eerst een West-Vlaams dialect in Nashville. Hoogtepunten waren er bij de vleet en lang niet altijd op de meest verwachte momenten.

Zelden hebben we de Theaterzaal verstilder geweten dan tijdens de geëmotioneerde uitvoering van "Int Park". Maar de ontroering sloeg pas echt goed toe met een schitterende vertolking van Jan De Wildes "Eerste Sneeuw". Kowliers Nederlands was aandoenlijk en Lazy Horse liet de melancholie ten overvloede uit zijn dobro stromen. Kowlier heeft trouwens wel meer te danken aan zijn muzikanten. Als de West-Vlaming al eens een akkoord mist of en hoge noot niet haalt, heeft hij nog altijd zijn onberispelijke band om op terug te vallen.

Vooral de onnavolgbare Peter Lesage, u welbekend van Moiano, schitterde achter de piano. Bijna op zijn eentje droeg hij de melodie van "Min Moatn", terwijl Kowlier zijn impressie van moderne dans ten beste gaf. Vooraleer een korte bisronde in te zetten, sloot Kowlier zijn reguliere set af met het zwaarmoedige "Gif Mie Een Glas", dat uitliep in een dosis pure postrock.

Flip Kowlier slaagde er twee uur lang ook figuurlijk in de Theaterzaal om te toveren naar een gezellige woonkamer. Hij schuwde de interactie met het publiek niet en wisselde de piëdestal van de artiest in voor een authentieke vrienden-onder-elkaar-sfeer. Op geen enkel ogenblik was ook maar een spoor van routine te bekennen. Kowliers verfrissende spontaneïteit was een welkome afwisseling voor de stroom uitgebluste artiesten die ’s lands podia vaak bevolken. Zelfs al zijn die laatste dan een stuk hipper.

E-mailadres Afdrukken
 
Flip Kowlier

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST