Banner

Sia

Tom De Moor - 17 mei 2010


Het lijkt vaak alsof België Sia alleen door haar gastrollen bij Zero 7 kent. Haar eigen platen vind je slechts sporadisch in een stoffig hoekje van platenbakken en dus voelde ze zich pas een dikke tien jaar ver in haar solocarrière geroepen om ook als solo-artieste een podium in ons landje op te zoeken. Niets is echter minder waar: de tickets voor dit premièreconcert vlogen in een gestaag tempo de deur uit en voor de scène stond een uitgelaten menigte te juichen bij hits, solowerk, bindteksten en handgebaren. Het prettigst gestoorde Australische exportproduct sinds de kangoeroe kon dus zonder zorgen haar set tegemoet gaan en met onaflatende brede glimlach haar maffe zelve wezen.

Tegen een achtergrond van een breiwerk dat het Vlaamse verenigingsleven met open mond zou bewonderen zagen we een blonde tomboy gehuld in een kleed van wegenwerkenlinten - bij deze geeft ook Lady Gaga alvast haar goedkeuring. Een doorn in het oog van de liefhebber van het strakke loftgevoel, maar na een dag vol schuchtere zonnestraaltjes versterkte het handwerkatelier van Sia de lenteglimlach. Al werd deze natuurlijk ook sterk gestimuleerd door de uiterst plezante popritmes en de attitude van een gastvrouw die maar al te graag haar publiek meetrok in overpeinzingen over favoriete geuren, verkeerd verstane publieksreacties en oververhitte truien.

De setlist werd voornamelijk gevoed door het binnenkort te verschijnen 'We are born' en de vorige langspeler 'Some people have real problems' en mikte duidelijk op de dansspieren: de jongste singles en sterke popstaaltjes 'You've changed' en 'Clap your hands' zetten het feestje in brand, maar ook bij een zwierig 'The girl you lost to cocaine' en een Hawai-update van Madonna's 'Oh father' was het duidelijk niet de bedoeling om stokstijve observant te blijven. Zelfs bij het zogezegd kwade nummer 'Cloud' was het moeilijk om stilstaand gefrustreerd te blijven. Wat wil je met een refrein waarin de stem als een hogedrukreiniger in je gezicht spat? Een mens moet van tijd tot tijd natuurlijk ook even afkoelen. Voor deze spaarzame rustmomenten haalde Sia nog wat grof geschut boven: haar puike versie van 'I go to sleep' en natuurlijk het nog steeds bloedmooie 'Breathe me'.

Een goed afgewogen songkeuze was er dus zeker en vast. Een stem als een klok eveneens. Je moet kunnen accepteren dat Sia nu en dan 12 keer de toonladder op en af springt binnen één lettergreep, maar - neem nota Mariah Carey - ze kan hier een handelsmerk van maken zonder laxerende bijwerking. Spijtig genoeg kon Sia de energie die in haar muziek en tussen haar songs door tentoonspreidt niet kanaliseren achter de microfoon. Vaak bleef ze al te statisch staan bij zoveel prethebberij waardoor ze op den duur het minst uitgelaten leek op haar eigen feestje. Op geen enkel moment zakte het niveau onder 'leuk', maar met een beetje meer spring-in-het-veld tijdens de songs zelf had de bom echt kunnen barsten.
E-mailadres Afdrukken