Banner

Good Shoes

Laura Van Eeckhout - 28 januari 2010


Drie jaar geleden stonden Good Shoes op het podium van de Witloofbar. Piepjong waren ze, en hoe goed de nummers ook waren, vertaalde hun leeftijd zich toch enigszins in de muzikale kwaliteiten van het viertal. Anderzijds hadden ze natuurlijk ook dat aandoenlijke jeugdige enthousiasme aan hun kant, waardoor we toch een fijne avond beleefden met de jonge Britten. Bij hun tweede passage in de Botanique bleek het een en ander veranderd te zijn. Niet alleen was de oude bassist ingeruild voor de (jarige!) behendige muzikant William Church, die voordien als geluidstechnicus werkte voor de band, daarenboven had ook de rest van de groep zijn technische skills duidelijk opgeschroefd tegenover drie jaar terug. De goesting was echter onveranderd groot.

'Think Before You Speak' luidde drie jaar geleden het begin in van de carrière van de groep uit Morden, een redelijk afgelegen district in het zuidwesten van Londen. Het was een album vol met weinig baanbrekende, maar onweerstaanbaar catchy deuntjes die de brug vormden tussen twee generaties Britse indierock: die van de rammelende gitaren à la The Libertines enerzijds, en die van de hyperactieve 'math rock' (ja, dat is wel degelijk een genre) in de trant van Foals en consorten anderzijds. Het nieuwe album 'No Hope, No Future' wijkt eigenlijk niet bijzonder veel af van zijn voorganger. Misschien iets feller, iets meer verbeten, maar in feite toch weer gewoon hetzelfde recept, weliswaar eentje dat wonderwel blíjft werken.

De jongens zijn terecht trots op hun nieuwe spruit, en dat viel af te lezen op de setlist. De nieuwe nummers domineerden in aantal, al werden ze toch geregeld doorspekt met ouder werk. De oudjes (onder meer 'Never Meant To Hurt You', 'Ice Age' en 'The Photos On My Wall') klonken nog net even fris als bij hun release, maar de nieuwe songs moesten beslist niet onderdoen. Daar waar 'The Way My Heart Beats' een relatief 'klassiek' Good Shoes-nummer is, komt het kalme 'City By The Sea' enigszins verrassend uit de hoek. 'Our Loving Mother In A Pink Diamond' kan je minder gemakkelijk bestempelen als een echte stijlbreuk, maar is wel glashelder bewijs voor de evolutie van de mannen, in de zin dat het nummer een stuk gelaagder is dan wat we van hen gewend zijn. Het eerste deel van de set werd afgesloten met de nieuwe single 'Under Control', en die kunnen we dan weer het best beschrijven als een vervaarlijke brok dynamiet.

Zo terughoudend als het publiek doorheen zowat de hele show klonk (kende men de nieuwe nummers nog niet goed? Waren ze misschien minder onder de indruk dan ons? Of was het gewoon een schoolvoorbeeld van de alom bekende Belgische schuchterheid?), zo wild werden de fans plotsklaps in hun schreeuw om bisnummers. Die kwamen er dan ook, al werd het optreden na een totaalduur van hooguit een kleine drie kwartier toch alweer besloten met een beukend 'We Are Not The Same'. Good Shoes heeft misschien geen oeuvre om tientallen bladzijden mee vol te pennen, maar we hadden toch gehoopt op een iets uitgebreidere set.

Al bij al bleek de tijdsduur van het optreden het belangrijkste puntje van kritiek dat we bij deze wilden uiten. Ach ja, we zijn realistisch: een avond met Good Shoes breekt misschien geen potten zoals pakweg een Oasis dat deed, maar we durven toch wel te beweren dat de kans op teleurgestelde toeschouwers eveneens bijzonder klein is. Uitstekende songs en een feilloze inzet zijn de wapenfeiten bij uitstek van Good Shoes, en daarmee kom je al een heel eind.
E-mailadres Afdrukken