Banner

Ghinzu + Soldout

Quincy Cloet - foto's: Jan Van Den Bulck - 13 november 2009





Soms hoeft men niet buiten de landsgrenzen te kijken om een getalenteerde groep te ontdekken. Het Brusselse Ghinzu bezorgde de enola-redactie met 'Blow' in 2004 al een klap in het gezicht: een fabuleuze plaat die terecht zijn stek kreeg bij de beste platen van dat jaar. De groep mikte de afgelopen jaren vooral op een internationaal publiek terwijl de interesse (voornamelijk) boven de taalgrens slechts geleidelijk doorsijpelde. Het nieuwe 'Mirror Mirror' en de nakende reeks aan optredens in onze contreien geven hopelijk de doorslag om na Wallonië en Frankrijk ook Vlaanderen warm te maken voor deze bijzondere mix van elektronica en rock.

In een uitverkocht Depot kreeg Soldout (niet opzettelijk bedoeld, qc) de kans om voornamelijk hun tweede album 'Cuts' aan het Leuvense publiek voor te stellen. Het duo bestaande uit Charlotte Maison en David Baboulis brachten gedurende een klein uurtje electropop voorzien van stevige electrobeats. 'The Cut' onderscheidde zich van de andere nummers door het leuke repetitieve deuntje. Ondertussen werden leuke visuals op de achtergrond geprojecteerd in combinatie met fel flitsende lichten om een spanningseffect te creëren. Het Belgische duo bewoog uitvoerig maar een groot deel van de nummers had naast een hoog aantal decibels net te weinig om het lijf om echt indruk te maken op het star bewegende publiek. De lyrics van Maison waren vaak ook te onduidelijk gearticuleerd om te begrijpen waardoor het minder interessant was om echt geconcentreerd te luisteren. Afsluiter 'I Don't Want To Have Sex With You' was de single waar ze enkele jaren terug mee doorbraken. Leuk entertainment, maar het was net iets te eenzijdig om te blijven boeien.

Het overgrote deel van het publiek was Franstalig (en het was geen weerwraak voor Leuven '68, qc) en dat viel duidelijk op door het enthousiasme toen Ghinzu het podium betrad. Ghinzu startte indrukwekkend met een lange en sfeervolle intro ('Mother Allegra') die uitmondde in het explosieve titelnummer 'Mirror Mirror'. Achteraan het podium stonden lichtbalken opgesteld die de onverwachte hartslagversnelling door de muziek nog een extra push toebrachten.

De Brusselaars kozen vooral het meest recente werk met onder andere 'Dream Maker', dat uitblonk door de leuke afwisseling van stemmen en de intrigerende klankkleur van John Stargasm. Zowel de melodie (de afwisseling tussen piano en de rest van de instrumenten) als de lyrics konden het publiek bekoren. Het gedempte slot bood de mogelijkheid voor Stargasm om het publiek (in meerdere talen) te verwelkomen. Daarna kwam 'Cold Love' aan de beurt, dat ondanks de goede sfeerbepaling niet volledig wist de overtuigen. 'Take It Easy' was daarentegen wél een nieuwe voltreffer dankzij de krachtige gitaren en energetische orgel een geheel vormde dat sterk aan het werk van 'Dead Man Ray' deed denken.

Naast de nummers van 'Mirror Mirror' kwam verder in de set ook wat ouder materiaal aan bod. Het nummer 'Dragon' stond op debuutalbum 'Electronic Jacuzzi' en stelde Ghinzu in een ander daglicht door de bluesrock-geïnspireerde melodie. Stargasm maakte zelfs van de gelegenheid gebruik om even een atypische twist op het podium te voltrekken. Verder ook nog muziek van het album 'Blow' met '21st Century Crooners' en 'Dragster Wave', waarbij vooral laatstgenoemde een intens en omvattend genotsmoment was.

De aankondiging van 'Do You Read Me' werd op groot gejuich onthaald. Niet verwonderlijk want deze uptempo rock met een ruw kantje bleek de ideale gelegenheid voor Stargasm om even de remmen los te gooien. Een stijlvolle frontman met veel allures, en toch een schijn van coolness over zich. Allemaal welverdiende complimenten, want bij ook 'The End Of The World' en 'Sweet Love' was er weinig aan te merken op 's mans zangcapaciteiten. Dat laatste nummer ontpopte zich als een leuke intermezzo voor het krachtige 'Kill The Surfers', waarbij nog even alles uit de kast werd gehaald. Stargasm nam nog even de tijd om op zijn piano te gaan staan en te eindigen met een vocale en muzikale crescendo.

Tijdens de twee bisrondes kwamen nog heel wat ander materiaal aan bod: het dramatische en indringende 'This War Is Silent' en het vertederende 'This Light' dat uitmondde in totaalspektakel dat alle resterende twijfels wegnam. Het mysterieuze 'Blow' werd gespaard als sluitstuk voor een een avond waarvan de kwaliteit makkelijk de communautaire spanningen van ons land oversteeg.

Het internationale karakter van het Brussels gewest heeft duidelijk zijn weerspiegeling gevonden in de groep Ghinzu, een begeesterend collectief dat stilaan de erkenning krijgt die het verdient. Voor de enkelingen die hen nog steeds niet kennen, laat jezelf door een welverdiend gevoel van schaamte overvallen, wanneer je nog eens in de spiegel kijkt, en haast je als de bliksem naar de plaatselijke cd-winkel om 'Mirror Mirror' te halen!

Meer afbeeldingen Soldout - Ghinzu
E-mailadres Afdrukken