Banner

Reverend And The Makers

Laura Van Eeckhout - 28 september 2009


Voor misschien minder voor de hand liggende, maar vooral bijzonder goede muziek moet je dit najaar nog meer dan anders in de Botanique zijn. Het programma voor de komende maanden is dazzling - op papier, maar ook in de praktijk tot dusver. Daaraan hebben Reverend and the Makers met hun optreden flink bijgedragen.

Jon McClure - of zegt u maar gerust The Reverend - is een showman uit de duizenden. Hij heeft de attitude van een Liam Gallagher, maar dan gecombineerd met de onuitputtelijke energie van pakweg de mannen van Infadels. Ook muzikaal schippert McClure ergens tussen die twee in. Samen met The Makers maakt hij een lichtelijk geüpdate versie van jaren negentig Britpop, lekker gespekt met dansbare synths. Debuutplaat 'State of Things' was een bom, de recent verschenen en minder vrijblijvende opvolger 'A French Kiss in the Chaos' overtuigde ook - in iets bescheidenere mate weliswaar.

Het aanstekelijke enthousiasme van The Reverend zat er vast wel voor iets tussen - serieus, hoe kan zo'n extraverte kerel beste maatjes zijn met een droogstoppel als Alex Turner?? - maar het viel ons meteen op hoe fris het publiek erbij stond aan het begin van dit concertseizoen. De toeschouwers in de Rotonde lieten zich gewillig meevoeren door de muziek van het zestal uit Sheffield. Met reden, dat wel.

Van voorprogramma was er geen sprake, en kort na acht uur verscheen de band waar iedereen voor gekomen was reeds op het podium. Een groot deel van de setlist bestond uit nieuwe songs, die live een pak beter uit de verf leken te komen en plots ook een heel stuk meer in de lijn leken te liggen van het vroegere werk van de groep. Ook dat vroegere werk bleek nog niets van zijn oorspronkelijke kracht en charme verloren te hebben. Mooi over de set verspreid kregen 'Heavyweight Champion of the World', 'Open Your Window', 'He Said He Loves Me' en 'The Machine' iedereen in een mum van tijd in beweging. Van de nieuwe songs waren het vooral 'Hidden Persuadors', 'Silence Is Talking' en 'Manifesto/People Shapers' die aansloegen, al waren wij ook grote fan van het enige echte rustpunt in de set: 'Hard Time For Dreamers'. Op plaat een van de mindere songs, live een prachtig moment waarop McClure eens flink kon uitpakken met die soulvolle stem van hem - haast een unicum in de wereld van de frivole indierockdeuntjes.

McClure wierp de vraag op of het in België de gewoonte is voor bands om een bisronde te doen. Toen het publiek daar volmondig ja op antwoordde, moest de excentrieke frontman even nadenken, want de band was al bijna door de geplande setlist heen. De oplossing diende zich echter gauw aan. Met een kort maar krachtig 'You, Me, Outside' gaf McClure het startschot voor een ware volksverplaatsing. The Reverend trok - akoestische gitaar onder de arm geklemd en met de hele bende toeschouwers als trouwe volgelingen achter hem aan - naar de tuinen van de Botanique om daar een vervolg te breien aan een toen al geslaagde set. Een paar akoestische versies van eigen nummers, maar ook covers zorgden voor een onvergetelijk einde van de avond. Kers op de taart was de uitbundig meegezongen cover van The Beatles' 'Revolution'. The Reverend en de zijnen kwamen, zagen en overwonnen.
E-mailadres Afdrukken