Banner

The Rifles

Laura Van Eeckhout - 08 april 2009

Botanique, Brussel, 7 april 2009

Terwijl sommige bands op enkele dagen tijd door magazines als NME gebombardeerd worden tot hype van het moment of geregeld zelfs tot de absolute redding van de Britse rockscène, zijn er toch steeds een aantal groepen die - al dan niet terecht - uit de boot vallen. The Rifles behoorden bij de release van hun debuutalbum 'No Love Lost' in 2006 spijtig genoeg tot die tweede categorie. Die plaat stond vol met energieke indiedeuntjes in de trant van de veel succesvollere bands van dat moment, en toch mochten zelfs enkele wereldnummers als 'Peace & Quiet' en 'She's Got Standards' niet baten. De recensies waren zeker niet uitermate negatief, maar de algemene toon bevestigde toch dat men weinig toekomst voorzag voor de Londense band. Het viertal (tegenwoordig zelfs vijftal, want de groep wordt op het podium aangevuld met het keyboardspel van Dean Mumford) liet zich echter niet uit het lood slaan door de matige interesse en kwam dit jaar op de proppen met een opvolger, 'The Great Escape'. Deze werd verrassend goed onthaald door het gros van de pers en bewijst dat de aanhouder soms wel degelijk wint. En dat deden The Rifles nog eens vlotjes over in de Botanique.

In de Rotonde werd stevig afgetrapt met 'Science is Violence' (ook de opener van het nieuwe album) - samen met het daarop volgende 'She's Got Standards' een start die wel kon tellen. Bovendien stond dit openende duo symbool voor de hele avond, waarop de fans bij zowel de nieuwe songs als de oude favorieten hun appreciatie lieten blijken.

Qua oude nummers werd er vooral teruggegrepen naar de meest catchy songs van op 'No Love Lost'. Hieronder vielen uiteraard enkele singles (het hierboven vermelde 'She's Got Standards', topsingle 'Peace & Quiet' en het onweerstaanbare 'Repeated Offender'), maar ook de al even oorvriendelijke nummers 'Hometown Blues', 'Spend A Lifetime' en 'Robin Hood' werden nog steeds lustig meegezongen.

Ook onder de nieuwe songs bleek zich weer heel wat materiaal te bevinden dat zich perfect leent voor optredens. Met 'Sometimes', 'Great Escape', 'History', 'Out In The Past' en vooral 'Romeo and Julie' hebben The Rifles opnieuw een handvol hits in wording te pakken, iets waar de meeste - wél zwaar gehypete - indiebands toch zeker drie albums voor nodig hebben.

Opvallender is echter dat The Rifles - die omwille van de sterke gelijkenissen met The Jam en The Clash nochtans vaak een gebrek aan originaliteit verweten worden - tegen ieders verwachtingen in ook nummers zijn beginnen schrijven die op het eerste gehoor minder binnen hun markt lijken te passen. Neem nu bijvoorbeeld het rustig voortkabbelende 'Toe Rag': pakken subtieler dan wat we gewoon zijn van The Rifles, maar toch weer verdomd onweerstaanbaar en het levende bewijs voor de sceptici dat de Londense bende toch zoiets heeft als een eigen smoel.

Tijdens de bisnummers volgde echter het beste voorbeeld van de nieuwe horizonten die de band gaan verkennen is. Na een tweede keer 'Romeo and Julie' (het veelvuldige ge-'wohohohohow' dat na het eerste deel van de set door de zaal weergalmde, was een duidelijke vraag om meer van dat) en een rustiger meezingmoment met het akoestische 'Narrow Minded Social Club', volgde immers 'The General'. Prima nummer op plaat, dat wel, maar ronduit geniaal op het podium. The Rifles waren ten tijde van het eerste album al een groep van uiterst professionele muzikanten, maar het is pas in songs als deze dat die kwaliteiten echt komen bovendrijven. 'The General' klinkt strijdvaardig, overweldigend en beheerst bombastisch, wat meteen alle ingrediënten blijken te zijn voor een bom van een livenummer. Als afsluiter volgde nog een fijne versie van 'Local Boy', maar wij waren reeds lang overtuigd.

The Rifles mogen dan nog niet de status hebben van pakweg een Franz Ferdinand of Arctic Monkeys, maar wie er bij was in de Botanique, zal hen zeker op gelijke hoogte durven te plaatsen. De sympathieke mannen hebben alles in zich om iedereen te bekoren: een set die professioneel maar tegelijk ook duidelijk met plezier gebracht wordt, een reeks steengoede nummers en de bereidheid om soms ook eens de grenzen van hun vertrouwde sound te overschrijden. Te goed om gehyped te worden!
E-mailadres Afdrukken