Banner

The Rascals + Something Sally

Tine Maesen - foto's: Jan Van den Bulck - 03 december 2008



Trix, Antwerpen, 2 december 2008

De duisternis trekt al vroeg haar laken over het land in deze tijd van het jaar en vormt zo het ideale decor voor een concert van The Rascals. Zij maakten dit jaar met hun debuut 'Rascalize' een soundtrack voor de nacht, een nacht waarin je door de straten struint, op je hoede als een jagende kat, beducht voor een snedige riff die achter elke hoek kan loeren, maar af en toe je tevreden spinnend aanschurkend tegen een bekende sound.

The Rascals is een trio met als spilfiguur Miles Kane, u weet wel, die ene helft van het schandalig getalenteerde duo The Last Shadow Puppets. Met zijn briljante muziekwederhelft en even jonge hond Alex Turner (Artic Monkeys) verkocht hij eerder dit jaar nog het Koninklijk Circus uit, dus het moet een ietwat vreemde gewaarwording zijn geweest om nu in de modeste zaal van Trix te spelen. Maar met The Rascals moet hij zijn strepen nog verdienen terwijl hij met The Last Shadow Puppets dan weer een Artic Monkeys-streepje voor had.

Ondanks de niet altijd even lovende kritieken op dit debuutalbum waren er toch genoeg gegadigden om dit te komen zien. Wie gelooft er nu de kritieken als men het eerst niet zelf heeft gezien?

Alvorens The Rascals mochten aantreden, werd er nog van het publiek verwacht dat ze naar het meest fout gekozen opwarmertje ooit zouden kijken: Something Sally. Met zo'n bandnaam kan het eigenlijk al niet meer goed komen en dat deed het ook niet. Something Sally, dinges, ja, dinges, die ene band uit Oslo die klinken alsof ze net een cursus 'eurosongfestival voor beginners' hebben ingeslikt. Muziek, neen, arrangementen die geschreven zijn om de hoogtepunten in een Disney-film nog eens extra in de melige verf te zetten. Een doorsnee zangeres die het moet stellen met een paar goede sessiemuzikanten. Er was geen- excusez le mot - hol aan en toch kregen ze hier en daar gejoel en geklap uit de zaal. Ook liefhebbers van het genre indie/rock hebben een donkere eurosong/pop kant. Dat mag. Dat kan. Maar liefst niet te veel.

Gelukkig werd iedereen snel uit z'n vlaag van verstandverbijstering gehaald door de western intro die langzaam overvloeide in een vervaarlijk thrillerig klinkend kerkorgelspel en uiteindelijk toch weer besloot om het in het westerngenre te houden. Het blijft een vreemde gewaarwording een band die zich laat aankondigen door een intronummer alsof ze de hoofdact op het plaatselijke schoolfeest mogen zijn. Maar het kon geen mens deren en de opener zorgde niet alleen voor elektriciteit in de lucht, maar ook in de microfoon van Kane die half dramatisch, half lachend zijn geluidstechnicus probeerde duidelijk te maken dat het niet om een flauw grap ging van zijnentwege. Het euvel werd verholpen met een kleine veeg van de mouw en 'Bond Girl' kon ingezet worden. Waar op plaat de stem van Kane vervaarlijk hard op de voorgrond treedt en de instrumenten haast reduceert tot onbeduidende items, daar klinkt het op het podium allemaal wat vettiger, rauwer, drammeriger, hoewel de wind van de woestijn nog steeds waait en de saloondeurtjes nog steeds filmisch klapperen door de muziek. Een zwaar afgestelde bas, een hard doorklinkende drums zonder afbreuk te doen aan de gitaarriffs.

'Freakbeat Phantom', een waarlijk magistrale versie van 'Does Your Husband Know You're on the Run?' en 'How Does This End' volgden in een sneltempo. Het minste wat er over deze set gezegd kan worden, is dat er een enorme vaart achter zat; een haast professioneel afgemeten vaart die gestuurd wordt door kapitein Kane. Hij heeft twee rasmuzikanten uit de muziekpoel weten te vissen die eigenlijk maar als radar en decorstuk dienen om zijn ideeën werkelijkheid te laten worden. Maar de rol van frontman is hem op het lijf geschreven, hij heeft - als 22-jarige snotneus - absoluut geen probleem met het entertainen van zijn publiek (dat verbazend genoeg niet alleen uit 15-jarige bakvissen bestond).

Naast 'Rascalize' zowat volledig te hebben doorgenomen, met verdere hoogtepunten 'I'll Give You Sympathy', 'I'd Be Lying to You' & 'Stockings to Suit', brachten ze ook nog twee nieuwe nummers waaronder een zeer gesmaakt 'Chills & Fever'. De set vond zijn einde met 'It is too Late'. "Many sleepless nights, many sleepless nights" baande zich een weg door de Antwerpse nacht en de hoofden van de aanwezigen.

Even leek het of ze het erbij zouden laten, dat de harten zich tevreden moesten stellen met een nagenoeg perfect afgewerkte set, maar uiteindelijk zetten Kane en de zijnen dan toch 'Instant Karma' van Lennon in, waarbij een "praise John Lennon" niet onderdrukt kon worden. Het is altijd gewaagd om je iets van Lennon te coveren, maar de versie van The Rascals bleef verbazend goed overeind, het maakte hen zelfs lichtvoetig in het rocker-zijn.
And we all shine on. The Rascals will shine on.

(Meer Afbeeldingen: The Rascals - Something Sally)
E-mailadres Afdrukken