Banner

Lou Rhodes

Tom De Moor - 14 maart 2008

Hoewel Lou Rhodes ondertussen op twee soloplaten kan teren, hoorden we ongeveer ter hoogte van de Brusselse beurs al de naam Lamb vallen. Dat hoofdstuk uit haar carrière was dan ook waarschijnlijk verantwoordelijk voor de uitverkochte Club. Maar toch: die stem die is er nog steeds en ook op haar eentje wist Rhodes daar al enkele fijne dingen mee te doen. Na een korte en vlug vergeten opwarming door de IJslandse labelgenoot Oddur - lichtverteerbare akoestische gitaarrock waar op zich niets mis mee is, maar die je wekelijks ook gratis op een lokaal podium kan horen - begon de Britse aan haar eerste solo zaalconcert op Belgische bodem, een begrip dat ze heel letterlijk opnam, want enkel een paar gitaren mochten met haar het spotlicht delen.

Dergelijke akoestische sets zijn een gevaarlijke onderneming en durven wel eens flagrant in het water te vallen. Lou beschikt gelukkig al over het eerste belangrijke ingrediënt om ze te doen slagen (een goede stem met een uniek kantje aan), maar toch was er de twijfel of haar eigen materiaal sterk genoeg was om naakt voor een publiek te verschijnen. Als startschot deed de single 'The Rain' ons al voor het ergste vrezen; te mak, te eentonig, kortom: van het meeste van zijn charme ontdaan. Gelukkig kon meteen na de valse start 'This Love' de handel al wat opkrikken. Van hieruit ontplooide de eerste helft van de gig zich tot een afwisseling van songs die straalden in al hun eenvoud ('No Rerun' en een delicieus 'Icarus') en enkele vormexperimentjes die het monotone van de akoestische performance tegengingen. Bij 'Tremble' mocht het publiek met handen en voeten percussie voorzien, voor een sterk 'Bloom' recycleerde Rhodes dan weer stukken van haar eigen zang op tape als extra backings.

Middenin liep het toch weer mis. We voelden al wat nattigheid bij 'Beloved One'; een dromerige track die spijtig genoeg iets te lang in dezelfde draf uitgesponnen werd. Het kwaliteitsniveau van de rest van de set was dan ook eerder hobbelig te noemen. Genieten was het bij het prachtige 'Why', een smeulend 'Never Loved A Man (Like You)' en 'They Say', dat muzikaal het lichtjes obsessieve karakter van de tekst extra in de verf zette. Spijtig genoeg moesten daartussen wel magere beestjes als 'Sister Moon' en 'Treat Her Gently' de revue passeren. Hoewel het naar eigen zeggen over een zeer challening periode uit het recente verleden ging, kon dit adjectief allerminst als beschrijving voor het nieuwe nummer 'Falling Down' zelf gebruikt worden. De grootste teleurstelling van de avond was echter de Lamb-relikwie 'Gabriel', waarop Rhodes te ver ging in het samplen van haar eigen stem en zo bij een gekunstelde, naar de eindmeet toe zelfs wat naar R'n'B ruikende, herdenking belandde van een puur origineel dat daar absoluut geen nood aan had.

Tussendoor ergerden we ons ook aan de soms nogal schooljuffrouwachtige opmerkingen. Als begroeting kreeg de ABClub nog voor één noot muziek gespeeld was al te horen dat ze wel heel rumoerig aandeed en in minder dan een uur tijd zou Lou nog een standje geven aan een toeschouwer die zijn GSM vergat af te zetten en haar afkeer uiten voor het lang aanslepende applaus (!) en het gebruik van camera's tijdens optredens. Akkoord, zelf storen we ons vaak ook mateloos aan dergelijke afleiding tijdens optredens, maar in deze nochtans rustige ruimte zou je vanavond zelfs schrik gekregen hebben om tussendoor even te kuchen.

Nu deze frustratie geventileerd is, de conclusie: Lou Rhodes was onderhoudend, maar ook niet veel meer dan dat. Binnen een breder programma (we denken een avondje Domino of Les Nuits Botaniques) had dit een mooi luik kunnen opleveren; als avondvuller had er toch wat meer begeleiding aanwezig mogen zijn. Enkele saaie tracks werden goedgemaakt door toch een ruim aantal sterkere prestaties, maar voor kippenvelmomenten als 'Wonder' of het immer beklijvende 'Gorecki' kan Lou zonder Andy Barlow voorlopig toch nog niet zorgen.

Bloom is momenteel beschikbaar via A&G Records.
E-mailadres Afdrukken