Banner

Kinski + Dead Meadow

Alexander Dumarey - foto's: Jana Van Nuffel - 02 maart 2008



Diep verscholen in de achterbuurten van Brussel blijkt er zich een gezellige maar toch ruime concertzaal te bevinden: de Vk*. Vanavond werd er, jammer en vreemd genoeg, maar in kleine getale naar afgezakt.

Voor Kinski de aanwezigen met hun geheel eigen psychpostkrautstonerrock wegblies, mocht Dead Meadow even demonstreren wat ze allemaal hebben opgestoken van hun diepe research naar de psychedelische 60's en 70's. Dit powertrio uit Washington DC laat ondertussen acht jaar non-stop fuzzy, wah-heavy rock op de wereld los, en ze zijn duidelijk niet van plan daar mee op te houden voordat iedereen het gehoord heeft. Dead Meadow is echter niet echt de meest vernieuwende band ter wereld, maar ze kunnen zich zonder schaamte aan hun voorgangers meten en ze gaan er dan ook volledig voor. Ze gingen er zo hard tegenaan dat zelfs technische problemen hen niet konden stoppen. "Gaat er iets fout dan fixen we dat on-the-go wel" leek ons hun motto. Zo sprong er een snaar die de gitarist dan doodleuk tijdens het nummer aan een recordsnelheid verving. Na 40 minuten trage psychedelische stonerjams begon het wel allemaal een beetje te veel en te langdradig te worden. Gelukkig was dat net het moment waar de band, na enige twijfel, besloot het voor bekeken te houden.

Headliner Kinski bestaat uit drie mannen, een vrouw en een berg effectpedalen. De band uit Seattle timmert ondertussen al tien jaar aan hun carrière met hun rockende mix van stijlen. Ze vlogen er van de eerste seconde sterk in met 'Crybaby Blowout', tevens het openingsnummer van hun laatste album 'Down Below It's Chaos'. Hierna kregen we 'Passwords & Alcohol' waarin Chris Martin (neen, niet die) begon te zingen. Het toevoegen van vocals was namelijk de grote verrassing op Kinski's laatste album. Het hele eerste deel van de set bleek een opeenvolging van "hits" en snellere nummers. Zo kwam ook 'The Wives of Artie Shaw' voorbij, waarbij live duidelijk werd dat het vreemde geluid dat we halverwege op plaat hadden gehoord, geen gitaar maar een fluit is.

Wegens vertraging in het programma (Kinski begon een dik half uur te laat) en strakke treinregelingen moest Uw Reviewer tijdens de song 'The Party Which You Know Will Be Heavy' echt het feestje verlaten. De avond bewees sowieso dat jambands en psychedelica verre van dood zijn en dat Kinski een wereldgroep is die een pak meer aandacht verdient.

E-mailadres Afdrukken