Banner

Akron/Family + Phosephorescent

Didier Vanoverbeke - 27 november 2007

Een treinrit naar Brussel bezit een zekere contemplatieve kracht; er is net genoeg tijd om gedachten te ordenen en verwachtingen te catalogeren, als u dan al een concertganger bent, alvorens de verveling de kop opsteekt. Op deze avond waren het vooral de herinneringen aan een fijn Domino 2007 die de kille wind buitenhielden. Toen was Akron/Family ook al te bewonderen (net als het jaar daarvoor, overigens), met een optreden dat nog steeds een brede grijns induceert. Het was dus uitkijken naar meer gekke dansjes, oncomfortabele hoeveelheden interactie en een al even oncomfortabele hoeveelheid lichaamsbeweging. Dat Akron/Family alweer in de club stond, hoeft in zekere zin niet te verbazen; wij durven niet te speculeren over het succes van deze band in een grotere zaal. In ieder geval kunnen we dit formaat gerust appreciÎëen, ook al was de opkomst ietwat aan de bescheiden kant.

Eerst was het de beurt aan Matthew Houck, die misschien beter bekend staat als bezieler van Phosphorescent. Het is een man die misschien wel een hoofdprogramma kan belichamen, althans als we het reeds uitgebrachte materiaal in acht nemen. Onlangs verscheen nog het door merg en been snijdende 'Pride', al koos Houck tijdens zijn set vooral voor het oudere materiaal (onze theorie luidt dat de nummers uit 'Pride' een stuk moeilijker op een podium te zetten zijn als je lineup één man telt).

Het eerste wat bij Houck opvalt, is natuurlijk die zoutige, krakende stem die steeds weer een catastrofale teloorgang lijkt te suggereren, maar toch dodelijk efficiënt uithaalt. Met opener 'Wolves' gingen we meteen goed van start, en terwijl het publiek langzamerhand de club binnenstroomde, bouwde Houck rustig voort aan zijn bescheiden reputatie. Dat zijn medebrooklynites later een heel ander stoofpotje onder onze neus gingen duwen, deed hem uiteraard maar weinig. Hij bracht gewoon de klassiekers uit die andere onderschatte plaat, 'Aw Come Aw Why'. Van 'Joe Tex, These Taming Blues (Are Killing Me)' tot 'South (of America)'; Houck gaf ons genoeg redenen om zacht mee te wiegen en weg te dromen. Deden we natuurlijk niet, want er moest die avond nog uitbundig bewogen worden.

Tijd om de pinten te ledigen en Seth Olinsky en co. te verwelkomen. Misschien hadden we meteen een rockende progjam verwacht, of een inleidend nummer uit de nieuwste plaat, maar in plaats daarvan kreeg de verzamelde meute nog eens iets uit die illustere debuutplaat te horen. 'Franny, You're Human' stond nu niet bepaald hoog op ons lijstje van 'te verwachten tracks', maar het zorgde in ieder geval voor een intrigerend begin. De band zag tevens de kans schoon om het publiek op vers materiaal te trakteren, en wat had u gedacht: er zat nog maar eens iets belachelijk vreemds bij. Akron/Family maakt de dag van vandaag namelijk kinderliedjes, althans dat probeert men. Het eerste experiment werd met enig enthousiasme onthaaald, mede omdat de neuzen collectief de lucht ingingen bij het opsoren van de eerste ritmische klanken. 'Don't worry, we'll all have a dance party later', aldus Ryan Vanderhoof, en dat zouden we geweten hebben.

De nieuwe aanwinst Love Is Simple werd dan eindelijk geëxploiteerd, naast enkele oude klassiekers. Zo beginnen we ons stilaan af te vragen waar Akron/Family nog heen kan met 'Blessing Force', een nummer dat na jaren toeren angstaanjagend veel op een nummer van Soft Machine begint te lijken (iets waar we overigens erg blij om zijn). Synthetisch gewauwel, hyperkinetische drums en een stevig assortiment lawaai brachten ons stilaan richting vocale climax. Voor de toeschouwers de kans kregen nog eens rustig adem te halen, kwam 'Raising the Sparks' als een brullende pantserdivisie aangerold (hyperbolen zijn er om neergeschreven te worden, vindt u ook niet?). Het blijft toch wel een van de meer overtuigende trucjes die deze folkies in huis hebben, en we gingen ook dit keer voor de bijl.

Ook het nieuwe materiaal maakte indruk. 'Phenomena' kletterde en blies dat het een lieve lust was, 'Crickets' zorgde voor de perfecte adempauze (naast die immer cruciale derde pint), en 'Of All the Things' was een chaotische troep met toegevoegde geluidsmuur. Ook 'Lakesong' wist indruk te maken, vooral toen Akron/Family zichzelf transformeerde tot een percussietrio. Zeggen dat dit alles een ideale set gaf, zou overdreven zijn, maar afwisselend was het in ieder geval wel.

Uiteindelijk moest er nog één keer stevig gefeest worden, iets waar Akron/Family de gepaste ingrediënten voor bezit, samengevat onder 'Ed Is a Portal'. Op plaat mag dit nummer dan wat flets en ingestudeerd klinken, live blijft het een knaller van jewelste, en het gaf de toeschouwers ook de kans om het podium te beklimmen en incoherent lawaai te produceren. Wie houdt daar nu niet van? Het dak vloog er ei zo na af, de ovatie was welverdiend. Toch was de sfeer niet dezelfde als op het Domino-festival eerder dit jaar. het kon met andere woorden gerust beter. Wat er ook van zij, dit blijft een erg warme en niet te missen show, een show die dit jaar reeds drie keer in Belgische zalen te bewonderen was. Nu nog die plaat voor kinderen (aan de lsd), en we kunnen van een achtbaancarrière spreken.

Love Is Simple is uit bij Young God/Konkurrent.

E-mailadres Afdrukken
 
Akron/Family + Phosephorescent

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST