Banner

Shellac + Tall Firs

Didier Vanoverbeke - 28 mei 2007


Die donderdag hing er een vreemd geurtje in de Gentse buitenlucht. Een broeierige lentedag had namelijk de komst aangekondigd van een collectie beschimmelde, Amerikaanse iconen. Steve Albini was in het land, en dat moest gevierd worden. Gelukkig stond de man zelf in voor het feestje; samen met Bob Weston en Todd Trainer zou hij die avond de Vooruit onveilig maken, alsook het krankzinnige publiek in de kijker zetten. Dat publiek stond even voor het optreden klaar voor de bestorming. Wij maakten ons op voor een heuse portie dronkemanshilariteit en stomende, scherpe rock.

Tall Firs mocht voor de opwarming zorgen, al zorgde hun muziek vooral voor de contrastwerking die avond. Het viel wel op dat deze folkrockveteranen tijdens hun optreden duchtig op zoek gingen naar de energie in hun eigen muziek, iets wat de aanwezige, wulpse bende toeschouwers zeker kon appreciëren. Toch deed deze aanpak af van de kwaliteiten die Tall Firs wel degelijk bezit. Vooral het overdreven slagwerk van Ryan Sawyer - dat bij momenten op schrale missers uitliep - konden we missen als kiespijn. Normal klinkt Tall Firs als een mengeling tussen The Clientele en een gezapige Sonic Youth (vooral de vocals doen snel aan Thurston Moore denken); helaas bleef van deze smakelijke mengelmoes weinig over.

Men kreeg al snel last van vroegtijdige adrenaline, en dat terwijl Shellac niet eens op het podium verschenen was. Terwijl de concertzaal van de Vooruit stilaan volliep, begonnen enkelen reeds de keel te schrapen, kwestie van de door wodka toegebrachte schade enigszins te camoufleren. Terwijl wij mentale arbeid leverden door in een droomwereld 'Pissons d'Or' van Debussy na te spelen, werd het publiek stilaan rusteloos. Niet lang daarna kwam de heilige drievuldigheid ons zegenen met anderhalf uur Grieks vuur.

Het geluid dat Steve Albini uit zijn gitaar sleurde, zorgde voor spontane geleiding bij de menigte voor het podium. Daarenboven kregen we een vernietigende combinatie van bas en slagwerk tegen de voorgevel; Todd Trainer en Bob Weston maakten er een heus slagveld van. Als je aan dit alles nog eens een waar arsenaal aan sterke songs toevoegt, blijft de tegenvaller normaal gezien uit, en dat was in de Vooruit niet anders. Vooral de losse sprongetjes van de ene 'hit' naar de andere konden ons erg bekoren. 'My Black Ass' en 'Copper' mochten samen een verschroeiend openingsgedeelte bezegelen.

Ook de tradities werden in ere gehouden, en dan hebben we het vooral over de pauzes die Shellac inlast. Een optreden dat in een chaotische persconferentie verandert, durft al eens op de lachspieren werken. Vooral wanneer het onder alcohol bezwijkende Engels van de gemiddelde Belg zijn opwachting maakt, kan er zonder schroom geproest worden. 'Do you have this fucking shit on cd?' vroeg een geamuseerd manspersoon. Weston kreeg zelfs de vraag hoe het nu eigenlijk met postrockformatie Rachel's gesteld was. Dit alles zorgde natuurlijk voor de passende prelude op het tweede deel, ingeleid door het immer geniale 'Squirrel Song'.

Het gesynchroniseerde geweld bleef maar duren. Bij momenten leek het spectakel op het podium op een ultieme orgie, met Alec Empire en Rage against the Machine - ten tijde van 'Evil Empire', dat spreekt - als belangrijkste actoren in een beenversplinterende omhelzing. 'The End of Radio' zorgde voor een korte rustpauze, terwijl 'Steady as She Goes' en 'Prayer to God' al klaarstonden om het momentum te behouden. Het uitgestrekte 'Lulabelle' mocht deze sterke sequentie beëindigen; Steve Albini was nooit een begenadigd zangtalent, dat mochten we nog eens ondervinden.

Wat viel er die avond nog te beleven? Wel, Albini bestemplede LCD Soundsystem als 'best and shittiest band in the world', (Syd Barrett mocht die titel kort daarna overnemen). Na nog een korte vragensessie hadden we het slotstuk bereikt. Bisnummers waren niet van de partij, maar wat had u eigenlijk gedacht? 'Crow' mocht het laatste wapenfeit van Shellac inleiden, terwijl wij al dachten aan een nachtje recupereren. Deze band weet na een dikke vijftien jaar nog steeds (al dan niet figuurlijk) de ballen van ieders lijf te rocken, iets wat ze hopelijk zullen bevestigen op hun nieuwe plaat.

E-mailadres Afdrukken
 
Shellac + Tall Firs

Uit ons archief
Banner

TEST