Banner

Kosheen

Tom De Moor - 04 mei 2007

We maakten ons wat zorgen voor deze avond. Eerst en vooral - onze empathie kent geen grenzen - voor Kosheen zelf: voor hun laatste hit moesten we al enkele jaren terugbladeren in de agenda, wat de vraag deed rijzen of ze hierop nog voldoende kunnen teren om een AB te vullen. In tweede instantie - een mens mag niet al te altruïstisch zijn - waren we net na de release van de behoorlijk lauwe nieuwe plaat Damage zelf ook behoorlijk onzeker of we van dit optreden gingen kunnen genieten.

Bij aanvang van de avond leek de eerste vrees gegrond, want er was weinig publiek komen opdagen voor opener The Vincent Black Shadow. Niet dat de afwezigen veel gemist hebben, want de Canadezen verwelkomden ons met tienervriendelijke rock die extra toegankelijk werd dankzij een frontvrouw waarbij we met gesloten ogen zouden zweren Gwen Stefani ten tijde van No Doubt te horen. Er bestaat slechtere tijdsvulling dan deze veilige, snelle deuntjes maar een grotere portie hiervan zou toch snel op de maag gaan liggen.

Tijdens de inleidende set vonden meer tickethouders druppelsgewijs hun weg naar de zaal, zodat de Britse hoofdact gelukkig toch over een voor een kleine driekwart gevulde AB kon optreden. Ook het podium werd drukker bezet dan verwacht: het trio had niet alleen een extra gast voor een tweede keyboardstation en een drummer mee op pad genomen, maar ook een projectiescherm voorzien voor grotendeels overbodige visuals. Vanaf de eerste minuut kon je namelijk toch niet anders dan de blik te vestigen op zangeres Sian Evans. Ondertussen eind de dertig verschilt zij met haar podiumcapriolen (een combinatie van discodans, rock antics en dramatische voordracht) dag en nacht van de gepaintbrushte trien die de meeste dance-projecten het podium opkeilen, maar het is net die ongedwongen energie die Kosheen geloofwaardig als live-act maakt. Deze vibe werkte opnieuw zeer aanstekelijk en zorgde ervoor dat de extra bewegingsvrijheid in de zaal al bij 'Catch', het derde nummer in het rijtje, benut werd om een duchtig feestje te bouwen. Terecht ook, want het lijkt alsof deze quasi perfecte dancetrack door de jaren heen alleen maar aanstekelijker geworden is.

De setlist verdeelde de aandacht evenredig over de drie albums en voorzag voor elk nummer een elektronische onderlaag die met gitaarwerk en een live drumsectie aangedikt werd. Vooral het nieuwe materiaal kreeg hierdoor meer body: bij het op plaat zo foute 'Chances' werd een funky onderlaag blootgelegd en opener 'Damage' klonk imposanter dankzij de extra percussie. Nu werd ook duidelijk waarom Werchter in 2004 zo enthousiast reageerde op het toen nog volstrekt onbekende 'Guilty', dat zich met een meer rockgerichte aanpak tot een bal energie ontpopte. Uit 'Resist' werden naar verwachting vooral 'Hide U' en 'Hungry' met open armen ontvangen, maar een blij weerzien was het ook met 'Empty Skies', een toonbeeld van de dreigender toon die de debuutplaat bij momenten aannam. Toch was het de over het hoofd geziene opvolger 'Kokopelli' die de hoogtepunten van de avond leverde. Bij 'Avalanche', één van de beste singles van de groep maar ook de zwaarst geflopte, en 'Wish' werd net dat ietsje dieper gegaan om ze door de zaal te laten scheuren.

Slechts één minpunt plaagde ons deze avond en dat was de onstabiele geluidskwaliteit. Over de gehele lijn leek het geluid afgesteld om de capaciteit van een Sportpaleis te bereiken, maar bij momenten werd de microfoon nog extra luid afgesteld, wat zo nu en dan de nodige ruis veroorzaakte. Een spijtige zaak, aangezien Evans' sterke stem deze boost geenszins nodig heeft. Niet dat dit de pret kon bederven, want naar het einde toe raakte de sfeer voldoende uitgelaten om 'Catch' als onvoorziene uitsmijter nog een tweede keer boven te laten halen. Live blijft Kosheen dus ongecompliceerd entertainment om de batterijen even bij op te laden.

Damage is uit bij Moksha / Universal.

E-mailadres Afdrukken