Banner

Akron/Family + Deerhoof

Didier Vanoverbeke - 18 april 2007


De Ancienne Belgique zat stampvol enthousiaste concertgangers, wat zowaar voor wachttijden zorgde bij het afhalen en verifiëren van tickets. De reden hiervoor scheen redelijk duidelijk te zijn: het Domino-festival was aan één van haar kwalitatieve hoogdagen toe, waarbij zowel in de zaal als in de club grote namen uit verscheiden genres het beste van zichzelf kwamen geven. Terwijl de meesten zich voorbereidden op een stomend concert van (The) Melvins, gingen wij vol hoge verwachtingen de trappen op richting AB Club, alwaar Deerhoof en Akron/Family een intrigerende en onverwachte double bill zouden verzorgen. Hoewel deze combinatie erg vreemd leek, was het vooral belangrijk de gelijkenissen tussen de twee acts goed in het achterhoofd te houden: Akron/Family en Deerhoof brengen allebei vreemde, moeilijk grijpbare, maar erg aanstekelijke muziek, en ze hebben daarenboven nog eens een ijzersterke live-reputatie. Hoewel Akron/Family vorig jaar mede verantwoordelijk mocht zijn voor het slotstuk van Domino 2006, kregen ze nu ruimschoots de tijd ons echt in te palmen.

Maar eerst was er dus het Californische Deerhoof, een band met drie muzikale persoonlijkheden met elk een erg uniek talent. John Dietrich en Greg Saunier zorgden respectievelijk voor zeer ambivalent gitaar- en slagwerk, terwijl Satomi Matsuzaki instond voor gloeiende baslijnen en een typisch stemgeluid. Dit drietal heeft een heuse discografie vol materiaal waar ze uit kunnen putten, hetgeen ze deze avond vol vuur en met bravoure brachten. Enkel Matsuzaki had enkele nummers nodig om de motor warm te krijgen, wat tot een ietwat teleurstellende versie van 'The Perfect Me' leidde. Daarna was het echter smooth sailing voor deze gekke bende, en ook bij de mindere momenten wist vooral Saunier ons erg te bekoren. HIj drumt als was hij een professionele bowler die graag nét de goot weet te vermijden.

Eigenlijk is Deerhoof live de gecontroleerde chaos waar veel bands naar streven. De mengeling van freakbeat popmelodietjes, lichte noise en een heftige dosis hardrock uit de schaamstreek maakt Deerhoofs optreden erg genietbaar. Wanneer Matsuzaki dan nog eens haar overdreven uitgespeeld Japans accent uit de kast haalde op nummers als 'Panda Panda Panda' en 'Kidz Are So Small', kon het publiek niet anders dan de band op handen dragen. Na een dik uur steengoede muziek maakten Saunier en the gang er dan eindelijk een lawaaierig, lang uitgerokken einde aan. Wij stonden met z'n allen al recht (dat spreekt), maar de ovatie was er niet minder om.

Deze ovatie werd trouwens bijgestaan door de volgende act, een viertal dat zich Akron/Family laat noemen. Ze hebben, voor zover wij weten, eigenlijk wenig met de industriestad in Ohio te maken, maar ach wat, wie maalt daar nu om. Na een zeer korte pauze (dankuwel, Ancienne Belgique) mochten ze er meteen invliegen met het prachtige tweeluik 'Awake/Moment', en de juiste toon was meteen gezet. Natuurlijk werd er ook gezorgd voor een pak attributen, waaronder heel wat speeltjes (waaronder een vis) en aanverwanten. Ook de obligate Beach Boys-bellen waren aanwezig. U hoort het al: dit was goedlachse folk en onpretentieus plezier op z'n best.

De hippies uit New York blonken ook muzikaal uit, met vocale harmonieën die we ook bij Grizzly Bear en Animal Collective terugvinden. Er viel amper een valse noot te bespeuren, en ook bij de uitbundige gezangen verliep alles perfect. Belangrijker nog was het aanstekelijke effect van de muziek, die een erg gevarieerd palet aan genres opleverde. We kregen beenharde noise-uitspattingen, momenten van bluesrockextase, gegarnituurde, akoestische stukjes en ongebreidelde meezingers. Ook het materiaal uit 'Meek Warrior', hun meest recente album, klonk vrij goed live, iets wat van de plaat niet altijd gezegd kon worden. 'Gone Beyond' kende een leuk intermezzo (plus reeds vermelde bellen) en 'Love and Space' werd omgevormd tot de gospelhit die het zou moeten zijn. Het publiek ging vlotjes mee, en op aangeven van het publiek werd 'She Loves You' van The Beatles er zonder enig probleem in geïntegreerd. Pure klasse.

Wij meenden ook enig nieuw materiaal te herkennen, hetgeen zonder meer sterk klonk. De nieuwe plaat zou voor september zijn, dus daar kijken we al reikhalzend naar uit. Het bisnummer was eigenlijk ietwat overbodig, in die zin dat het hele publiek als een goedgedrilde eenheid bij de 'eerste' slotjam al helemaal uit de bol gegaan was. Enkel exuberante hippies slagen erin hun publiek een scheef dansje aan te leren, met als tekstuele bijsluiter 'Circle, Triangle, Square / Yeah yeah yeah yeah yeah'. Het beatboxtalent van de drummer werd ook erg geapprecieerd, alsook zijn scheefgezette baseball cap. Dinsdagavond bewees Akron/Family dat zij een van de meest veelzijdige en leukste alternatieve folkformaties van dit moment zijn. En zeg nu zelf: twee ijzersterke live-acts voor tien euro, dat kan verdorie tellen. Dit was zonder twijfel één van de hoogdagen van het festival, en de organisatie verdient enkele pluimen voor de programmering.

Friend Opportunity van Deerhoof is uit bij Kill Rock Stars.
E-mailadres Afdrukken
 
Akron/Family + Deerhoof

Uit ons archief
Banner

TEST